Rolandow.COM

Koffie met thee is minder lekker

Spotify groentje

Eindelijk heb ik dan ook maar eens een (proef) abonnement genomen bij Spotify. Vrij laat ja, maar dat komt omdat ik mijn muziek collectie 20 jaar geleden al had gedigitaliseerd. Samen met mijn broer hadden we een server (nouja, een Windows share) met een harddisk waarop we onze muziek deelden. Dus de behoefte aan Spotify was er bij mij nog niet zo. Sterker nog; toen ik het voor het eerst probeerde kon ik sommige albums niet eens vinden, die ik zelf wel had.

Maar uiteindelijk heeft het gemak het toch gewonnen van mijn principes. Ik vind het verdien model voor de artiesten ook niet zo heel tof namelijk, waardoor ik ook principieel iets tegen Spotify had.

Nu ik dan toch begonnen ben, verbaast het me een beetje hoe slecht de interface eigenlijk in elkaar zit, voor zo’n miljoenen bedrijf. Het zal misschien aan mij liggen, maar sommige dingen vind ik gewoon niet zo intuïtief. Mijn vorige favoriet Madsonic deed dat eigenlijk toch een stuk beter.

Album afspelen

Ik hou ervan om een heel album af te spelen van een artiest, het liefst ook in de volgorde zoals de artiest die bepaald heeft. Als er vroeger een hitje voorbij kwam, dan wachtte ik tot het album uitkwam. Losse nummers heb ik liever niet. Dus in Spotify zet ik ook graag een heel album op. Maar hoe? Als ik de artiest gevonden heb via de zoekfunctie, kan ik onder het kopje albums wel alle albums selecteren. Deze open ik dan, dan krijg ik bovenin een grote knop shuffle. Rechtsboven kan ik dan het hele album in de wachtrij zetten, maar wat nou als ik het album NU wil spelen. Moet ik eerst die hele wachtrij leeg maken? Het album wordt immers achterin de wachtrij geplaatst.

DJ mix it DJ mix it

Wat ik ook erg leuk vind is bekende nummertjes uitzoeken en die afspelen. Liedjes van vroeger; jeugdsentiment. Dan is Spotify geniaal natuuriljk, want inmiddels staan alle liedjes er wel zo’n beetje op. Maar als je vervolgens op het liedje klikt, begint hij meteen te spelen. Waarom? Waarom niet bij een dubbel tik? Maar okay, hier kan ik nog aan wennen, je moet dus helemaal rechts op de drie puntjes drukken voor het menuutje. Maar waarom staat hier alleen “In wachtrij zetten” tussen als nuttige optie? Waarom niet “als volgende in wachtrij zetten” en “als laatste in wachtrij zetten”. Nu moet je telkens naar je wachtrij toe, om het volgende liedje dat je te binnen schiet naar boven te verplaatsen. Want het volgende liedje dat je te binnen schiet is altijd leuker dan het vorige liedje.

Equaliser?

Niet alleen is ieder gehoor anders, denk ik, ook lijkt het ene album anders te klinken als het andere album. Het zou wel handig zijn als je dit via de app kunt aanpassen. Misschien zou het zelfs handig zijn als Spotify per album (of liedje?) die instellingen onthoudt.

Misschien is het een kwestie van wennen allemaal. Samen met mijn chromecast Audio ben ik in elk geval wel super blij dat ik nu weer gewoon muziek kan luisteren zie ik zelf kan uitzoeken. Zonder haperende bluetooth verbinding. Zonder tablet of telefoon die vastloopt (de Madsonic app was toch wat instabiel wat dat betreft). Dus ik denk dat Spotify wat dat betreft wel een blijvertje is, hoewel ik Deezer misschien ook nog uit kan proberen.

Slaaptrainer lamp met Mi Yeelight en Domoticz

Anti uitslapers

Terwijl alle andere ouders allang een aapje, koetje, vlinder of andere slaaptrainer hebben die op gezette tijden wakker wordt gebruiken wij nog altijd onze stem. Vooral om aan te geven dat ze er nog niet uit mogen overigens. We hebben onze kinderen aangeleerd dat ze niet zelf uit bed mogen, en dat doen ze ook keurig, maar vrágen kan altijd. Door de muren heen. De antwoorden gaan door de muren retour, maar op de 1 of andere manier zijn onze muren dusdanig geïsoleerd dat een nee er niet zo goed doorheen komt. Fluisteren we echter een positief antwoord op de vraag, ja kom maar, dan horen we ineens een seconde later gestommel en getrappel. Toch eens vragen aan de aannemer hoe dat zit.

Maar goed, op zich snappen de kinderen het concept wel; ze mogen er pas uit als wij vinden dat het laat genoeg is. Echter duurt de discussie vaak zo lang dat of wij, of de andere broer inmiddels wakker is. Het mag ik in het grote bed??? vragende kind langer in bed houden heeft dan verder niet zo veel nut. Het enige doel dat het nog dient is onze principes handhaven: niet voor 7:30 uit bed. Toevallig ben ik voor 7:00 niet echt een man van principes.

Lang verhaal kort: wij moesten ook maar eens iets verzinnen, zodat de anti uitslapers zèlf kunnen zien of ze er al uit mogen. Nu heb ik niet de illusie dat alle problemen dan plotsklaps voorbij zijn, maar we kunnen dan in elk geval verwijzen naar de wekker. Hopelijk pakken ze dit na een paar dagen op.

Makkelijkste weg?

Nu bestaan er natuurlijk kant en klare slaaptrainers, maar hey, je bent IT-er of je bent het niet. Dat is veel te gemakkelijk! Bovendien maken die dingen volgens mij ook herrie als ze afgaan. Gaan ze een liedje zingen of een dansje doen. Terwijl ik het helemaal niet erg zou vinden als de dag ooit komt dat ze zich verslapen en ná half acht wakker worden. Dus toen mijn broer liep te pochen dat hij Philips Hue lights voor een prikkie op de kop had getikt, viel mijn oog op Mi Yeelights. Want ik hou niet alleen van techniek; ik hou vooral van goedkope techniek. Ali Express doet goede zaken in Hauwert.

Zelf doen!

Dus ik twee van deze Yeelight jongens aangeschaft. Blijkt natuurlijk dat ik geen lamp heb hem grote fitting, maar hier blijkt Action dan weer uitkomst te bieden. Wel wat hoge lampen, maar ach, het gaat om de techniek, niet om hoe het eruit ziet. Toen eindelijk de spullen binnen waren (enige nadeel van China; het is best ver weg) en ik eindelijk de tafellamp had kon ik dus aan de slag. Nu had ik al een Xiaomi account, omdat mijn telefoon van hetzelfde merk is, dus het was eigenlijk een kwestie van appie installeren, en hoppa, de lampen werden al gevonden. Tegenwoordig hoef je hier niet eens een handleiding meer voor te lezen, je kijkt gewoon even op Youtube. Maar goed ook, want die handleiding was in het Chinees, omdat de lampen officieel nog niet buiten China geleverd worden. Eenmaal aangemeld op het wifi netwerk heb ik wel even in mijn router de ip adressen vast gezet op mac adres, zodat de lampen telkens hetzelfde IP adres krijgen.

Nu heeft de app een mogelijkheid om een tijdschema in te stellen, maar ik weet niet precies hoe dit aangestuurd wordt. Moet je telefoon dan een signaaltje naar de lamp sturen? Of gaat dat via de cloud? En trouwens; had ik al iets gezegd over IT-er? Dat bedoel ik. Gewoon koppelen aan een domotica systeem dus.

Domoticz

Een beetje IT-er heeft natuurlijk ook 1 of meerdere computers of RPI’s draaien, dus hup, Domoticz erop. Dat is sowieso wel een keer handig voor in de toekomst ook. Ook een fluitje van een cent; let vooral op dat regeltje onderaan de download pagina: Raspberry Pi/Ubuntu installation: ‘sudo curl -L install.domoticz.com | bash

Echt, een minuut later ofzo had ik Domoticz erop staan. Vervolgens deze wiki instructies gevolgd specifiek voor de Yeelights. In het kort: je moet je lamp in developer mode zetten. Vervolgens kun je een controller toevoegen in Domoticz. Zit er gewoon in, out of the box, hoef je geen extra installatie procedures voor uit te voeren. Gewoon klikken en kiezen. Daarna kun je heel makkelijk je lampjes toevoegen.

Nog wat rond klikken later heb ik er drie scenes ingezet. Eentje om hem ‘s avonds aan te zetten op de kleur blauw voor als de kinderen naar bed gaan. Eentje om hem om 7:30 op groen te zetten, ten teken dat ze eruit mogen. En eentje om hem om 9:00 ofzo uit te zetten, want dat scheelt toch weer stroom en branduren.

Kortom: super simpel, ging echt veel makkelijker dan ik had gedacht. En mochten je kinderen vertikken om te luisteren naar die lampen, dan kun je er altijd iets anders leuks mee doen. De lamp laten knipperen als de deurbel wordt ingedrukt bijvoorbeeld. Of op rood zetten als de wc bezet is. Of gewoon als inbreker bewaking beneden zetten als je op vakantie bent.

Dat zie ik je met een sleep trainer nog zo gauw effe niet doen. HA!

WizzAir oplichterij

Eigenlijk wisten we het natuurlijk al lang; maar toch trapten we erin. Eerlijk gezegd ook een beetje omdat een collega van Mijke Wizz Air al eens had gevlogen met Wizz Air. Dus ok, uiteindelijk gingen ook wij overstag: naar Budapest. Want voor datzelfde geld zit je zo’n beetje een lang weekend in Brussel. Dus dan is dit ook wel eens een leuke afwisseling, nietwaar?

Nu weet ik dat mijn vrouw altijd erg grondig is met het uitzoeken van reisjes of campings. Alles wordt eerst 20 keer in de weegschaal gelegd en vergeleken met andere aanbiedingen voordat er een knoop wordt doorgehakt. Dus ook dit keer waren alle bekende valkuilen wel gecheckt; er zou gratis hand bagage bij zitten, en verder waren er geen adders onder het gras te vinden.

Inchecken

Vandaag probeerde ik ons digitaal in te checken. Op de luchthaven moet je extra betalen natuurlijk, maar ergens kan ik dat nog wel begrijpen, aangezien hier personeel aan te pas komt. Inmiddels had Mijke al gezien dat de ‘gratis’ handbagage ongeveer zo groot mocht zijn als een uit de kluit gewassen toilettas. Voor een klein koffertje, dat je boven je hoofd in de bagageruimte propt, moet je extra betalen natuurlijk. Dat is grote handbagage, duh. Je betaalt per koffer, heen, en terug extra. Dus dat komt op ruim 70 euro extra. Is het dus toch waar wat ze altijd zeggen over die prijsvechters. Het verbaasde me dan ook niet, maar prettig was het evengoed niet.

Maar waar ik me dan echt over kan opwinden is de daarop volgende procedure om in te checken. Die werkt, volgens mij bewust,  zo ingewikkeld mogelijk. Dat is gek, want het bestellen en betalen van de tickets was namelijk zo gepiept, en we kregen keurig een bevestiging per e-mail toegestuurd. Je zou dus denken dat dit e-mail adres bij ze bekend is.

Fout.

Met het boekingsnummer en de achternaam worden we doorgestuurd naar een subwebsite; booking.wizzair.com ofzoiets. Ze konden daar keurig onze boeking terug vinden, en wisten ook welke passagiers er mee zouden gaan. So far, so good.

Vervolgens doorloop je een aantal stappen, waar je dus aangeeft extra te willen betalen voor die koffers. Daarna moet je goed opletten dat je niet per ongeluk zelf een stoel kiest, waar je extra voor betaalt. En o ja, of je niet vergeten bent om gebruik te maken van extra services? Op de hoogte gehouden worden van de vlucht informatie per SMS, of misschien vervoer van en naar de luchthaven? Nee? Echt niet? Weet je het echt zeker? ECHT? Dan mag je bij gods gratie door naar de volgende stap. Tot je bij de laatste stap aan komt.

Okay, dan mag je nu inloggen om te betalen. En hoewel Mijke het wachtwoord keurig had opgeschreven, werkt dat wachtwoord nu in ene niet meer natuurlijk. De “wachtwoord vergeten” knop doet helemaal niets. Via de hoofdsite van Wizz Air krijgen we de melding dat er geen klant bestaat met dit e-mail adres, en via weer een andere ingang krijg ik een melding dat er misschien een e-mail onderweg is, maar die komt mooi niet aan.

Het bericht na het drukken op "verzenden". Krijgen we nou mail of niet?

Het bericht na het drukken op “verzenden”. Krijgen we nou mail of niet?

Contact?!

Dan maar klantenservice bellen, voor 90ct per minuut tot een maximum van 45 euro. Press 1 for english, zegt een meneer. Daarna nog 4 keuzes voor talen die ik niet versta. Tot slot If you are calling about group bookings, press zero. Dan ga ik toch maar voor 1, en in mijn hoofd bereid ik mijn verhaal vast in het Engels voor, en probeer ik rustig te blijven. Er is echter geen indicatie dat mijn keuze is doorgekomen, of dat er nu ergens in het verenigd koninkrijk een telefoon staat de rinkelen. Het blijft he-le-maal stil.

Nog maar eens proberen dan. Dit keer maak ik gelijk mijn keuze, nog voor de stem is uitgesproken. Weer volgt er een ijzige stilte, en weer heb ik niet de indruk dat ik iemand aan de lijn zal krijgen.

Ik troost me met de gedachte dat het misschien komt omdat het zondag is. Hoewel toerisme, en ook de vluchten, gewoon door gaan op zondag, maar dit zou in elk geval een verklaring kunnen zijn. Eentje die me in elk geval meer gerust stelt dan de gedachte dat we het reeds betaalde geld kwijt zijn.

Het zou me ook niks verbazen als het onmogelijk blijkt om vanuit huis überhaupt iemand aan de lijn te krijgen. Waardoor we straks natuurlijk noodgedwongen op het vliegveld moeten inchecken, wat weer extra kost. Dat zal de tweede adder dan wel zijn. Het inchecken van die koffers kost op het vliegveld ook meer natuurlijk. Dus zodoende worden we toch nog keurig op het laatste moment uitgeknepen.

U zult begrijpen dat onze voorpret niet meer op kan. Met een gerust hart kijken we uit naar wat ons donderdag in Eindhoven te wachten staat.

Ik hoop dat er na dit avontuur nog een enquête volgt waarin gevraagd wordt of Wizz Air zou aanbevelen bij mijn vrienden. Dan zal ik ze eens flink de waarheid vertellen.

Dat zal ze leren.

Update: Zoals dat altijd gaat als ik net mijn hele verhaal heb opgeschreven; de oplossing. Na bellen met +44 333 155 4997 kreeg ik daar wèl iemand aan de lijn. En die wist te vertellen dat een login van Wizz Tours niet hetzelfde is als Wizz Air. Dus: nieuwe login maken op Wizz Air, en dan kan je ineens wel gewoon betalen. Vreemde gang van zaken. Het blijft slecht hoe dit allemaal werkt op de website. Die melding hadden ze toch ook gewoon op het scherm kunnen geven? Hopelijk hebben we de ellende nu allemaal gehad, en worden we in het vliegtuig lekker vertroeteld met hapjes en drankjes.

Nieuwe woorden

Geheel onbewust creëren we samen met ons kroost een soort geheimtaal.
Ilse hagelslag

Zo waren we een hele tijd geleden, misschien nog voor Siep er was, naar de Beerze Bulten met onze vrienden Jaap en Ilse. We verbleven daar in safari tenten. Super de luxe, want je hoeft zelf geen tent mee, en van binnen van alle gemakken voorzien. We ontbeten regelmatig samen, waarbij al het beleg op één hoop werd gegooid. Tom kon al aardig praten maar “mag ik van jou de hagelslag puur royale” kregen we er nog niet lekker in. Toevallig had Ilse deze hagels mee gebracht, dus reageerde Tom al gauw met “Ilse hagels!” als we hem vroegen wat hij op brood wilde.

Die benaming is nu, bijna drie jaar later, volledig ingeburgerd.

Nu Siep de oren van je kop kletst, worden ook hier nieuwe begrippen gemaakt die waarschijnlijk alleen binnen ons gezin begrepen worden. Zo vraagt hij regelmatig om een broodje pittig. Dat zit zo; we hebben regelmatig pain de province als beleg. Dat wilde Siep vaak op brood, maar wij antwoordden dan steevast met: “nee Siep, dat is veel te pittig voor jou”. Tot we op een dag niet meer op konden tegen dat smoeltje en we de stukjes peper eruit peuterde en hem zijn zin gaven. Alsjeblieft, een broodje pittig.Pain de province

Gister hadden we echter geen pain de province, maar in een poging Siep iets anders voor te schotelen dan zoete meuk, verkocht ik hem gebraden gehakt als broodje pittig. “Kijk maar, precies hetzelfde, alleen zonder die dingetjes!” zei ik hem. Vervolgens nam ik zelf ook een broodje en smikkelde dit onder luid “hmmmmmm!!!” en “lekkerrrrrrrr” op. Werkt niet altijd, maar soms wel. Gister wel dus; hij at er twee boterhammen van voor hij zich herinnerde dat er ook gifgroene hagelslag in huis was.

Vanochtend wilde meneer weer graag een broodje pittig. Mijke zocht zich een ongeluk naar de pain de province in de koelkast, maar kon niks vinden.

WhatsappieSja, zelfs  binnen de familie is het soms even zoeken wat er bedoeld wordt. Laat staan als ze bij oma aankomen om een broodje Ilse hagels.

Zal mij benieuwen wanneer Ilse hagels in de van Dale staat.

Oplichteritus

Hoera! Het lampje brandt!

Het Lampje

Dat dacht ik toen ik vanochtend onderweg naar mijn moeder was. Dat lampje brandt wel vaker namelijk, alleen was er nooit iets te vinden. Althans, dat zeiden de mannen bij Cees Rood. De eerste keer wel hoor; toen bleek het aan de EGR klep te liggen die ze hebben vervangen. Maar daarna werd me telkens verteld dat ze geen storing konden vinden.

Inmiddels ben ik geswitcht van garage. Bij meneer Rood was de agenda een keer zó vol, dat ik niet nog even voor een Grote Reis naar .be een check kon laten doen. Dat zat me toch niet lekker, dus dan maar naar de buren. Die waren direct een stuk productiever; ze hadden de bougies maar eens vervangen. En verhip, ik merkte direct verschil. Er was ook opgemerkt dat de auto naar benzine rook, en hij had al gezien dat dit aan het benzine slangetje lag dat bij de tank bij het ontluchting zat. Of zoiets. Da’s gek, zei ik, want die benzineslang is vervangen!? Hij had inderdaad ook gezien dat er een stukje slang van een paar centimeter met slangenklemmetjes was vervangen. Opmerkelijk, want er was destijds bij Cees Rood speciaal een slang voor me besteld. Vreemd.

Maar goed, nu was eindelijk het lampje eens gaan branden terwijl ik in de gelegenheid was om met draaiende motor langs te wippen bij de garage. Dat hadden ze me bij Cees Rood namelijk geadviseerd, langskomen met draaiende motor, omdat ze verder niets konden vinden in de historie.

Bij mijn nieuwe garage konden ze het wel direct vinden: de EGR klep functioneerde niet goed. Stond ook gewoon in de historie, toen de motor werd uitgezet. Da’s  gek! riep ik weer, want die is ook al vervangen! En inderdaad, aan het glimmen van het metaal was te zien dat de klep was vervangen. Het zou nu mogelijk aan de bedrading kunnen liggen. Iets wat mijn nieuwe garage liever vooraf had gemeten, voor er een nieuw onderdeel besteld werd. U snapt; ik ben heel blij met mijn nieuwe garage.

Tegelijkertijd ben ik ook heel boos over mijn oude garage. Te meer omdat toen ik ze confronteerde met de benzineslang kwestie, ik terug gebeld zou worden door de baas van het concern (Cees, neem ik aan). U raadt het al; dat is nooit gebeurd. Zou het misschien kunnen zijn dat je een storing op een onderdeel dat je net hebt vervangen liever niet vertelt aan je klant?

Nu wil ik verder niemand zwart maken of van dingen beschuldigen, maar als ik deze dingen zo eens op een rijtje zet, dan schiet me toch een bepaald woord te binnen. Het begint met een o en eindigt op ichting.

Jammer dat het vertrouwen in de autobranche op deze manier toch keer op keer op keer beschadigd moet worden. Maar wellicht dat mijn nieuwe vrienden dit vertrouwen de komende jaren weer een beetje kunnen herstellen.

Peter R. de Vries sloopt internet

Nu ben ik sowieso al geen groot fan van Peter R. de Vries, maar wat hij nu weer heeft bedacht? Nu meneer niet meer achter de grote boeven aan durft, richt hij zijn pijlen op internet. Ik hoorde hem op de radio onderweg naar mijn werk, waarin hij pleitte voor een wet waarbij providers gegevens moeten afstaan als er iemand gepest wordt. Hij had geconstateerd dat de politici niet belast zijn met al te veel technische kennis, en eigenlijk maar net weten hoe ze een e-mail moeten verzenden. Grappig dat hij dit zegt, want als je met zo’n voorstel een petitie opstart, dan heb je zelf ook niet veel kaas gegeten van het internet denk ik.

Ten eerste gaat hij voorbij aan het feit dat het kinderlijk eenvoudig is om anoniem te pesten. Als zulke wetten er komen, zullen deze methoden alleen maar populairder en bekender worden bij het grote publiek. Het wordt technisch dan wel erg lastig om een IP adres aan een persoon te koppelen. Maar denk ook aan de mogelijkheid om in een cybercafe, bibliotheek of klaslokaal te gaan zitten waar tientallen pc’s staan. Al die computers gaan vaak via enkele IP adressen het internet op, dus ook dan wordt het lastig om te achterhalen welke persoon erachter zit. Sterker nog; misschien ontstaat er wel een nieuwe vorm van pesten door de schuld in andermans schoenen te schuiven. Technisch gezien is het dus helemaal niet waterdicht.

Mijn tweede punt is hoe de internet providers dit in hemelsnaam moeten toetsen, en wie dit gaat betalen. Als ik een verzoek indien dat ik gepest wordt door iemand op internet, hoe gaat de internet provider controleren of dit werkelijk zo is? Of ik wel de pester ben die beweert gepest te worden, en of dit wel werkelijk heeft plaats gevonden? Als ik een plaatje in elkaar photoshop waarbij ik kan ‘aantonen’ dat iemand mij met dit IP adres gepest heeft, krijg ik dan zo hatsekidee de gegevens van die persoon binnen? Lijkt me een onmogelijke taak voor de internet provider, en bovendien is iedereen op internet dan vogelvrij. Peter en Tim Kuik zouden vast goede vriendjes kunnen zijn. Aan bijvoorbeeld de zwarte pieten discussie kun je al zien hoe groot de meningsverschillen zijn over wanneer iemand gepest of gediscrimineerd wordt. Als het aan de Vries ligt hoeft Erdogan straks maar even te bellen met xs4all, en hopekee, hij kan zijn geheim agenten gericht naar een adres sturen om iemand de mond te snoeren. Geweldig idee.

Derde punt is dat het natuurlijk symptoom bestrijding is. Vroeger kon je ook gepest worden met anonieme brieven (en dat kan nog steeds lijkt me, al bezorgt de post wel steeds minder brieven). Je kunt mensen per telefoon stalken, per sms of per whatsapp. Natuurlijk, op internet is pesten heel makkelijk, en zeker met seksueel getinte foto’s en filmpjes zijn de gevolgen enorm. Maar moeten we niet eens kijken hoe we dit gaan voorkomen, in plaats van het slopen van internet waar moraalridders de Vries mee bezig is?

Maar goed; meneer de Vries is wel weer volop in de aandacht. En met die 50 afleveringen in een jaar heeft hij in elk geval 0,00002380952381% procent van de Nederlanders die hier last van hebben kunnen helpen (gebaseerd op zijn eigen 1 op 8 statistiek).

Wat is het toch een lieverd.

Als u dan toch graag petities tekent; teken deze.

Okay, nou serieus: teken dit. Maar echt. Doen!

Rolandow ging naar de IoT tech day

Vorige week was IoT tech day in de jaarbeurs in Utrecht. Een collega had vrijkaartjes, want die zou er een spreekbeurt doen, maar toen ineens was het programma toch te vol. Jammer, maar de kaartjes mochten we houden. Lucky me. Om 9:00 begon er een presentatie over Firebase waar ik graag heen wilde, dus dat betekende vroeg op staan. Ik had verschillende routeplanners bekeken die allen beloofde rekening te houden met de files, en ze zeiden allemaal dat er nauwelijks file was. Uiteindelijk was ik dus 40 minuten te vroeg, precies zoals gepland.

Het was wel super interessant, dus ik had er zeker geen spijt van! Met firebase kun je heel snel en makkelijk zorgen dat alle aangesloten applicaties over dezelfde data beschikken. De verteller deed een beetje klikken hier en daar op zijn scherm en, nouja, kortom, het was allemaal heel eenvoudig. Super tof. En Google, dus dan zal het wel goed zijn.

Er waren ook allemaal grote bedrijven present. CapGemini, Sogeti, en de Rijksoverheid en Belastingdienst. Deze laatste partij had de app gemaakt voor deze IoT tech dag. Vond ik bijzonder, want ik zou niet direct aan de belastingdienst denken om te vragen of ze een app voor me kunnen bouwen. Maar bij de keynote van de Rijksoverheid werd wel een beetje duidelijk waarom. De meneer legde zeer bevlogen uit hoe IoT onze maatschappij veiliger zou kunnen maken. Zo hadden ze Rotterdam bijvoorbeeld schoner gemaakt door chauffeurs in de stad efficienter hun truck te besturen. Langer uitrijden, zo min mogelijk remmen, met als doel fijnstof of CO2 uitstoot te verminderen.

Hadden ze allemaal gemeten door de truck vol sensors te stoppen. De verteller vond het wel tof dat, als we alle auto’s met sensors uitrusten, de auto zèlf een sensor zou kunnen zijn. En toen kwam er een mooie toepassing waarvoor dit handig was: zodat de gemeente bijvoorbeeld kon zien dat het gras langs het parkeerplaatsje gemaaid moest worden.

Juist ja. Alle auto’s in Nederland volhangen met sensors. De app laten maken door de belasting dienst. En dan gaan we meten hoe hoog het gras staat?

Het is zeker weer negatief om te denken dat de belastingdienst zo precies kan zien welke auto zich waar bevindt, zodat ze nog nauwkeuriger kunnen zien of iemand zijn bijtelling probeert te ontlopen?

Verder hield The Things Network nog een keynote en hackaton. Dat project volg ik al een tijdje via de social media, maar eerlijk gezegd snap ik er nog weinig van. Het einddoel wel hoor, maar hoe het allemaal werkt en vooral; hoe ik het aan de gang ga krijgen? Nog geen idee. Maar ik moet ook eerlijk bekennen dat mijn Arduino starterskit alweer een tijdje in de kast ligt, wat ik volgens mij toch eerst onder de knie moet krijgen.

Tot slot nog the internet of cows bijgewoond. Ik liep ook al met het idee om eens samen met 1 van de boeren in het dorp te kijken wat er nou slimmer kon in de koeienschuur. Maar deze jongens waren al veel, veel, veel verder. En bovendien gaven ze toe: van alle sectoren waarin ze actief waren geweest was dit by far de ingewikkeldste. Dus, dat idee kan ook weer even in de ijskast.

Eerst maar eens mijn eigen Arduino thermostaat bouwen.

Daar krijg ik nu al een warm gevoel van.

Hij is niet dood, hij leeft!

Toch fijn om te lezen dat een hobby die je begon toen je klein was (nouja, in elk geval jonger) nog steeds (of alweer?) ‘hip and happening‘ is. Anderzijds irriteer ik me altijd een beetje aan mensen, bedrijven of instellingen die er ineens een officieel of commercieel ding van maken. Iets wat, volgens mij, gewoon begonnen was als een vrijplaats voor al je creatieve dingen, is nu ineens iets geworden om jezelf in de kijker te spelen. Als verlengstuk van je cv. Er zijn ineens weblogs over hoe je moet webloggen, daar schreef ik al eens eerder over geloof ik. Nu zijn er dus kennelijk ook regels waar je je aan moet houden. Waar is het onschuldige en ongedwongen gebleven? Een kind dat plaatjes uit een tijdschrift knipt ga je toch ook niet lastig vallen met auteursrechten?

Het voelt voor mij een beetje alsof de Action ineens allemaal stencils zou gaan verkopen met tekeningen van Banksy.

Zelf ben ik het stadium van bloggen wel een klein beetje voorbij, alleen heb ik het altijd zwak gevonden op een blog op te doeken. Maar als mijn zoon straks kan lezen moet ik daar toch nog maar eens goed over nadenken denk ik. Niet dat alles hier geheim moet blijven, maar het hoeft ook niet allemaal al met zijn achtste levensjaar bekend te zijn zeg maar. Laten we de discussie over bijvoorbeeld alcohol nog maar even zonder voorkennis van zijn kant voeren, ooit.

Mijn devlog houd ik overigens beter bij. Niet alleen ben ik ontzettend blij als ik er maar 1 persoon door kan inspireren of helpen, ook is het een soort archief met dingen die ik ooit heb opgelost op technisch gebied. Vaak weet ik nog wel dat ik een probleem heb opgelost, maar hoe ookalweer? Ik gebruik het om mijn oplossingen te documenteren, en gelijk publiek te maken, zodat anderen er misschien ook iets aan hebben, of nog een betere oplossing weten.

Tegenwoordig heb ik een nieuwe hobby: ik wil gaan spelen met electronica en microcontrollers. Okay, ik loop ongeveer 10 jaar achter de feiten aan, maar anderzijds ken ik nog steeds maar weinig mensen in mijn omgeving die hun hele huis hebben geautomatiseerd. Dus ik denk toch dat ik nog wel op tijd kan zijn om mee te liften op dit volgende grote ding; the Internet of Things. Ik lees me suf over Arduino’s en hun sensoren. Het liefst wil ik meteen tot een eindproduct komen, waarvoor ik wel een stuk of 6 ideeën in mijn hoofd heb. Het is wel eens moeilijk om mezelf te dwingen toch eerst bij het begin te beginnen (Arduino for dummies). Ook irriteert het me dat ik niet meer precies weet hoe die elektronische schakelingen werken, terwijl ik hier vroeger op school toch ook mee te maken heb gehad.

Ook investeer ik me suf. Ik heb inmiddels een Arduino starters kit, in een poging te beginnen met de basics. Maar ik kon het ook niet laten om andere varianten te kopen, zoals een Wemos D1 mini of een NodeMCU development board. Ik snap er allemaal nog geen hout van, maar zo klein en goedkoop als die dingen zijn, daar moeten toch grootste dingen mee te maken zijn!

Mijn eerste project is waarschijnlijk om onze thermostaat te vervangen. Hij hangt sowieso op een onhandige plaats, want we willen daar een kast hebben. Daarnaast kan ik mijn thermostaat nog steeds niet via internet aansturen. Dus ik zou graag de bediening van de thermostaat los willen halen van de thermostaat zelf. Je zou de bediening dan dus overal kunnen neerzetten en gebruiken; het aansturen gebeurt elders. Bovendien wil ik een extra ‘ingang’ maken zodat ik via het web ook een temperatuur kan regelen, en ik ook een schema kan instellen.

Lijkt me allemaal niet zo ingewikkeld bij een aan/uit systeem, maar als je ook rekening moet houden met energie verbruik en dergelijke zou het nog best eens lastig kunnen zijn. Bovendien: welke communicatie is betrouwbaar genoeg? Hoe laat ik de module die de ketel aan of uit zet het beste communiceren met de temperatuur sensor? Ga ik een onafhankelijk systeem maken, waarbij de temperatuur regelaar (met knopjes en display) rechtstreeks naar de kachel sturen? Of ga ik gelijk richting domotica en een controller als Domoticz gebruiken?

Waarschijnlijk zal ik hier allemaal verder over uitweiden op mijn devlog, ik zal jullie niet teveel vervelen met de technische details.

Maar goed, het stukje op Frankwatching triggerde toch even iets als; o ja, ik heb ook nog een weblog!

Dus.

Hoe is het met u?

Surinaams eten

Mijn vriendje Niels had op Facebook een artikel van surinaamseten.nl geliked. Moksie Metie Speciaal (geroosterd kip- en varkensvlees met Fa Chong worst en tjauw min). Zag er op het plaatje precies zou uit zoals ik het, vroeger in Amsterdam bij mijn oom, eens at en dat was heerlijk! Nu heb ik altijd al een keer surinaams willen koken, dus dit leek me een uitgelezen kans om eens te kijken hoe ingewikkeld zo’n gerecht is, en of ik dit zelf kon.

Eenmaal op de site zie je natuurlijk al snel dat het allemaal een grote reclame advertentie is voor Faja Lobi. Maar ach, wat maakt het uit, als het resultaat maar lekker is. Het recept leek voor een gemiddelde kok als ik best te doen, dus laten we het maar eens proberen. Mijke ging toch boodschappen doen, dus ik gaf mijn wensen door.

Onze lieve Jumbo bleek echter maar 1 potje te hebben van de benodigde 3. Nouja, normaal gesproken hadden ze de marinade wel gehad, zij het van een ander merk, maar die leek nu op te zijn. De medewerkers zochten in alle hoeken en gaten van het magazijn, maar helaas, geen moksi meti. Ja mensen, dit stukje is niet het aller spannendst wat er hier te vinden is, maar hee, er staat tenminste weer eens iets op!

De volgende dag dus na de opening van Perron 15 maar even langs de Albert Heyn gereden. En jawel hoor, daar stond ie, toevallig nog van het merk Rosita ook. Helemaal blij reden we weer naar huis, dat zou smullen worden!

Dus ik dacht ik zal Niels even laten weten dat ik het ook ga proberen, want hey, daar is social media voor uitgevonden toch?

IMG_20150905_144917

[blockquote source=”Rolandow on Facebook”]Hai hai Nielsie, ik ga het proberen hoor! Bedankt voor de tip. XXX[/blockquote]

Zoiets, dacht ik.

Dus ik zoeken op zijn pagina naar die like, zodat ik daar mijn commentaar kon neerplempen, maar hey, die was er helemaal niet! En toen pas realiseerde ik me pas: ik ben erin getuind. Dit was nu precies waar zoveel commotie om was geweest. Facebook doet net of je vrienden iets leuk vinden, en: het werkt! Ik heb de spullen gekocht, en eet vanavond Surinaams.

Even voelde ik me bedonderd, maar nu denk ik, ik ga vanavond wel lekker eten! En, wat is nu eigenlijk erger? Die irritante reclame’s op radio en televisie, altijd hetzelfde, dag in dag uit. Of een boodschap, aangepast aan jou persoonlijke voorkeur. Een aanbieding waar je misschien iets aan hebt?

Ik weet het, het is misschien een beetje vloeken in de kerk, want ik vind het allemaal maar niks dat Facebook en consorten alles van me weten. Maar nu het toch zo ver is, heb ik dit soort advertenties misschien liever dan die irritante Vodafone reclame telkens op de radio. Als we nou eens alle radio- en tv-commercials konden verruilen voor persoonlijke aanbiedingen, dan gaan we er misschien toch wel wat op vooruit.

Tenzij we vanavond patat eten.

Dan is het totaal mislukt.

Achter je geld aan bij PostNL

Wonderlijk genoeg had ik een koper gevonden voor mijn beschadigde djembé. Dus toen ik voldoende karton had verzameld, en er drie rollen tape doorheen had gejaagd, was ik klaar voor de laatste stap: het bezorgen. Dat besteed ik uit.

Nu had ik eenmaal andermaal al eens zelf een etiket gemaakt op de website van PostNL. Super handig, kun je het adres alvast invullen, online betalen, label erop, en klaar is kees. Kun je hem zo inleveren. Weet je ook vast wat het kost, en wat het track and trace nummer is. Dat ga ik weer doen! dacht ik dus.

Toen ik eenmaal alle gegevens had ingevuld kwam ik uit bij de betaal pagina. Na keurig met iDeal betaald te hebben, kwam op de pagina van PostNL tot de ontdekking dat de labels niet gemaakt konden worden. Dat is op zich al vreemd lijkt me, want er zal vast niet iemand zijn die labels uitschrijft, toch? Gaat geheel automatisch lijkt me. Maar goed, okay, foutje in de web software, kan gebeuren. Die foutjes maak ik ook wel eens. Maar ik zag dus dit:

Versturen___PostNLKijk, en da’s gek, toch? Er wordt dus door het systeem correct geconstateerd dat er een probleem is. Maar; waarom kan ik die betaling dan niet automatisch terug krijgen? Ze hebben die betaling toch gewoon gekoppeld aan het product dat ik heb aangeschaft! Natuurlijk zou het eigenlijk nog beter en logischer zijn dat die labels gegenereerd worden vóór dat je betaalt, zodat je bij een eventuele fout die hele betaling niet hoeft te doen. Zoals u ziet is de enige mogelijkheid om te bellen met de klantenservice.

Aangezien web development mijn vak is, wéét ik gewoon dat dit beter kan. Hier begon de frustratie al.

Nou goed, bellen dan maar. Sta ik natuurlijk eerst 8 minuten in de wacht, met 13 klanten voor me. Krijg ik eindelijk iemand aan de lijn, die bedankt me voor het melden van deze storing. Om de boel te onderzoeken wil ze wel eerst even wat gegevens van me weten, zoals mijn e-mail adres. En toen schoot ik uit mijn slof. Ik wil helemaal geen onderzoek, en jullie hebben al helemaal mijn gegevens niet nodig, ik wil gewoon mijn geld terug! Subiet!

Mevrouw begreep dat het allemaal heel vervelend was, maar voor de restitutie moest ik sowieso op internet een formulier downloaden, waar ik via de klantenservice op postnl.nl aan kon komen.

Dus in plaats van geld afboeken voorkomen, automatisch geld terug storten voorkomen, word ik ook nog eens misleid op de website waardoor ik 45ct moet betalen om geld terug te krijgen dat nooit afgeschreven had mogen worden?! Inmiddels was ik dermate not amused dat ik ophing; ik moest immers toch online mijn kruistocht naar restitutie vervolgen. Belachelijk! Wat een schijt servi… TUUT TUUT TUUT moet het ongeveer geklonken hebben.

Vervolgens krijg ik dus een PDF bestand, die je wel kunt invullen, maar waarvan je continu melding krijgt dat je hem niet kunt opslaan. In de menu’s van de PDF reader staat nog wel de mogelijkheid om te verzenden, maar dit werkt niet. Kan natuurlijk ook komen omdat ik zo’n ontzettende digibeet ben. Naïef als ik was had ik dus in feite alles weer voor niets ingevuld. Uiteindelijk heb ik het formulier uitgeprint, en daarna weer ingescand. Nog mazzel dat ik toevallig zo’n scanner heb staan.

Dus in plaats van ervoor de zorgen dat PostNL die formulieren digitaal aangeleverd krijgt, zodat ze deze ook veel sneller en makkelijker kunnen verwerken, krijg je alleen de mogelijkheid om het formulier te printen, met (let op) een e-mail adres waar je het heen kunt sturen. Dit is ook wel weer te merken, want op 15 april deed ik het formulier op de ‘bus’, en 7 dagen later had ik ‘al’ antwoord. Dat ging zo:

[blockquote source=”Yvonne Bouma, Serviceteam Consumenten, PostNL”]

Geachte heer op den akker,

U heeft ons op de hoogte gebracht van het niet (correct) uitvoeren van de online verzendservice. Ik stel het zeer op prijs dat u de moeite heeft genomen ons te informeren en kan me voorstellen dat dit voor u heel vervelend is en bied u dan ook mijn excuses aan voor het ontstane ongemak.

Als vergoeding  zal het bedrag van € 6,50 binnen 2 weken worden overgemaakt naar rekeningnummer ***.
Ik hoop u hiermee  naar  tevredenheid te hebben geholpen en geïnformeerd en sluit hierbij het onderzoek.

Mocht u nog vragen of opmerkingen hebben dan kunt u ons van maandag tot en met vrijdag van 08.30 tot 20.00 uur en op zaterdag van 09.00 en 16.00 uur bereiken op telefoonnummer  0900-0990  (€ 0,45 per gesprek).

Met vriendelijke groet,

Yvonne Bouma
Serviceteam Consumenten  
PostNL Pakketten Benelux B.V.

[/blockquote]

Geniaal hoe ze de rollen omdraaien. Alsof ik hen mail om ze een dienst te bewijzen. Alsof ze me een andere keuze bieden dan deze lijdensweg te bewandelen. Hoe had ik anders mijn geld terug kunnen krijgen?

PostNL zuigt niet alleen haar werknemers uit, ook haar klanten zijn inmiddels aan de beurt. Daarin blijk ik overigens niet de enige te zijn.

Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo’n belachelijke gang van zaken heb meegemaakt.

En dan tel ik KPN gewoon mee.

 

« Older posts

© 2017 Rolandow.COM

Theme by Anders NorenUp ↑