Rolandow.COM

Koffie met thee is minder lekker

Category: Weblog (page 1 of 290)

Shelly’s installeren voor dummies

Na het documenteren van mijn ‘bouw een koof’-ervaring, is het nu de tijd aan de shellies. Misschien fijn voor anderen om gewoon eens in het Nederlands het proces te lezen.

Wat is een Shelly?

Een shelly is een apparaatje dat je achter je (licht)schakelaar kunt stoppen, zodat deze verbonden kan worden met wifi. Het wordt dus gebruikt voor domotica. Het automatiseren van je huis. De controller die ik hiervoor gebruik, zeg maar het brein, is Home Assistant.

Het voordeel is dat Shelly’s gebruik maken van wifi, wat de meeste mensen toch al in huis hebben. Je hoeft dus geen dure controller aan te schaffen om een ander protocol, zoals z-wave of zigbee, te ondersteunen.

Daarnaast zijn de modules zelf ook erg goedkoop. Te vergelijking: de shelly dubbele relais variant kost 16,66, terwijl zoiets bij Fibaro al snel zo’n 60 euro kost. Fibaro is kwalitatief wel beter. Het Z-Wave protocol is stabiel, slim en belast niet je wifi netwerk. Is je wifi down, dan werkt Fibaro dus gewoon verder. Bovendien is het gebruiksvriendelijker; je hebt veel minder technische kennis nodig om het aan de gang te krijgen. Niet zo zeer qua installatie, dat is hetzelfde, maar qua bediening van het systeem of het instellen van scene’s.

Het mooie van Shelly’s ten opzichte van (bijvoorbeeld) Philips Hue, is dat het systeem ook op de ‘normale’ manier blijft werken. Je kunt de schakelaars nog steeds gebruiken om het licht met de hand aan of uit te zetten. Dus ook zonder wifi of internet werkt alles nog zoals het vroeger werkte. Daarnaast ben ik niet gebonden aan een specifiek merk, en kan ik elk lampje erin draaien die ik wil (dus zelfs een philips hue).

Wat ik ook leuk vind is dat de componenten die gebruikt worden open source zijn. Het bedrijf achter Shelly vindt het prima als je er andere firmware (zoals Tasmota) op wilt zetten. Dat vind ik beter dan bedrijven die op allerlei mogelijke manieren proberen af te dwingen dat je hun software en producten moet gebruiken.

Voor mij is het inmiddels de sport om de domotica zo goedkoop mogelijk te kunnen installeren. Ik had al een tijdje naar mysensors zitten kijken, maar dit werd me toch iets teveel DIY, waardoor de kans veel groter is dat dingen gaan uitvallen.

Wat kun je ermee?

Dit is typisch een vraag die je van je vrouw krijgt als je met bloed zweet en tranen eindelijk je eerste Shelly hebt geïnstalleerd. Leuk hoor, maar het licht kon toch al aan met een schakelaar?

Laat ik gelijk maar bekennen: je hebt er niks aan. Het is allemaal hobby. Maar voor mensen zoals ik die dol zijn op techniek is het magisch. Als ik techniek op elkaar zie reageren, dan word ik blij. Laat ik even opsommen wat ik nog op mijn lijstje heb staan wat ik wil realiseren. Het is nu eenmaal zo dat als je alles in je huis kunt aansturen met een computer, je steeds slimmere schema’s kunt bedenken, die je gemak zouden moeten verhogen.

  • ‘Alles uit’ knoppen. Hoe vaak vergeten de kinderen hun licht niet uit te zetten? Ik wil in de hal een (draadloze) schakelaar maken die in 1 keer alle lampen boven, of beneden, kan uitschakelen. Ga je naar je werk, zet je alles met één druk op twee knoppen uit.
  • Slimme schakelaar bij het nachtkastje. Mijke en ik hebben nu allebei een klein schakelaartje op het nachtkastje geplakt waarmee we het grote licht in de kamer aan- en uit kunnen zetten. Net als in een hotel! Hou je hem lang ingedrukt, dan gaan alle lampen op de eerste verdieping uit. Handig als een kind weer eens het licht in de badkamer vergeet na het plassen. De kinderen krijgen er binnenkort ook 1.
  • Als ik thuis kom van het werk, kom ik altijd via de tuin binnen. Bij de tuindeur-ingang zitten geen schakelaars voor het grote licht. Onhandig, vooral in de winter als het donker is. Binnenkort gaat het licht vanzelf aan als ik in het donker binnenstap.
  • Timer op het wc licht. Dit wordt nog even nauwkeurig afstellen, want anders zit ik zelf straks in het donker. Hoewel het lichtknopje zeer dichtbij zit, dus ik kan hem zo weer aanzetten. Ook dit weer om te voorkomen dat het licht de hele dag aanstaat. Mensen met kinderen weten waarover ik praat.
  • Beweging op de eerste verdieping. Hoe vaak kom ik ‘s middags boven en staan beide lampen van de kids en de badkamer nog aan? Irritant vind ik dat. Kan opgelost worden met een timer, maar kan ook met een bewegingsmelder. Is er (overdag?) 30 min. geen activiteit meer op de eerste verdieping, dan kunnen de lichten uit.
  • Google Home of Amazon’s Alexa, zodat je kunt roepen: Alexa, kitchen lights on. Ik weet het, dit klinkt heel decadent en over the top, maar in feite is roepen wel de snelste methode die er is. Je hoeft niet je telefoon te pakken, unlocken, juiste app starten, licht kiezen. En je hoeft ook niet naar de schakelaar te lopen.
  • Slimmere scene’s maken zoals ‘tv kijken’, waarbij het licht wordt gedimd, de receiver op de juiste input, en de overige lampen uit worden gezet. Ik noem maar wat. “Spotify luisteren” zou er ook eentje kunnen zijn.
  • Als het binnen warmer is dan 21 graden, de zon naar binnen schijnt, en het buiten niet te hard waait, dan kan het zonnescherm automatisch uitgeklapt.

Zoals ik al zei; je hebt er feitelijk niks aan. Het is allemaal extra luxe.

Ik wil het!

Snap ik. Ik was begonnen met de Shelly 2.5, die je ook als ‘roller shutter’ kunt gebruiken. Hier heb ik ons zonnescherm op aangesloten. Daardoor kan ik het zonnescherm ‘s avonds automatisch laten inklappen. Tel uit je winst; je zonnescherm 1 keer vergeten als het gaat stormen, is een dure grap.

Daarna ben ik begonnen met de bovenverdieping. Bedenk welke lichten je wilt kunnen dimmen (hier heb je wel pulsdrukkers voor nodig). Heb je twee schakelaars naast elkaar? Dan zou je een Shelly 2.5 in kunnen zetten. Dit is wat goedkoper, en het scheelt weer een wifi verbinding. Voor de enkelvoudige heb je genoeg aan een Shelly 1 (of 1PM als je ook het stroomverbruik wilt meten). Bij een hotelschakeling heb je ook slechts 1 shelly nodig.

De allereerste automatiseren was echter met Yeelights op de kamer van de kinderen. Het licht kleurt ‘s avonds blauw, als nachtlampje. Als ze uit bed mogen, wordt het lampje groen.

BOM (Bill Of Materials)

Wat heb je nodig?

Benodigde rotzooi

Omdat de shellies continu stroom nodig hebben, heb je op elke plek minimaal de bruine (L van Live, waar het stroom op staat dus) en de blauwe N (neutral) nodig. Ik heb een nieuwbouwhuis uit 2010, daar zitten bij de schakelpunten geen blauwe draad. Deze moet je dus bijtrekken. Hier zag ik enorm tegenop, maar het viel ontzettend mee. Bij een ouder huis is dit misschien anders, als er niet voldoende ruimte in de electrapijp is, of als er veel (krappe) bochten zijn. Je voelt dit al vrij snel. Een optie is dan om de buis eerst leeg te maken en alle draden opnieuw te doen, maar dit lijkt me doodeng. Als het mislukt heb je niks meer.

Van een collega kreeg ik de tip om soepele draden te gebruiken naar je module toe. Als je de stugge installatiedraden gebruikt, dan is het daarna lastiger om ze weg te werken achter de schakelaar. Aan de soepele draden doe je een adereindhuls. Hierdoor zijn de gemakkelijker in een wago te stoppen. Bovendien loop je niet het risico dat 1 van de koper strengen ergens langs gaat, bijvoorbeeld net uit je terminal, waardoor je sluiting of een schok krijgt. Ik heb gelijk maar een knappe tang aangeschaft voor de adereindhulzen (bij de chinezen natuurlijk).

Dus de lijst wordt dan…

  1. VD installatiedraad blauw 2.5mm kwadraat. Ik heb een doos van 100m op mijn werk gehaald.
  2. Tang om draad mee door te knippen. Ligt gewoon bij de Action.
  3. Platbektang om te helpen bij het vastmaken van de draad aan de trekveer.
  4. Trekveer. Ik had eerst die van de buurman geleend, en toen het zo geweldig makkelijk ging, heb ik er zelf eentje gekocht. Twintig meter leek me wel genoeg voorlopig.
  5. Wago lasklemmen, meestal had ik 5p nodig, soms 3p. Ja, die krengen zijn duur ja. Maar inmiddels weet ik wel dat je zulke klussen gewoon met goed materiaal moet aanpakken. Ze zijn gewoon nodig.
  6. Montagedraad. Dit is de soepele draad. Ik had 1,5mm genomen en kon gelukkig in kleine aantallen inkopen op mijn werk. Een paar meter heb je zat aan. Dit is overigens optioneel; je kunt ook het stugge VD draad proberen. Maar echt; dit werkt veel beter.
  7. Adereindhulzen. Deze moeten matchen met de dikte van je montagesnoer. Je hebt lange hulzen, die gaan in de schakelaar, en korte hulzen, die gaan in de lasklem en de module (de Shelly).
  8. Adereindhulstang. Zoals ik al zei is het voor mij een sport om dingen zo goedkoop mogelijk te kunnen regelen, op hobby/electronica gebied. Dus kocht ik de mijne voor 14 euro bij Ali. De HSC8 6-6. Tegen de tijd dat ik alle moed had verzameld, kwam de tang binnen. Wil je snel aan de gang, dan kun je beter in Nederland kopen. Wel fijn om meteen een goed stuk gereedschap erbij te hebben!
  9. Striptang. Ik heb ooit een automatische gekocht bij Ali. Maar zeker voor langere stukken VD draad (voor aan de trekveer) is een gewone handmatige ook wel fijn. Allemaal spullen die de hobbyist toch al in z’n koffer heeft natuurlijk ;-)
  10. Pulsdrukker. Voor de Shelly dimmers heb je pulsdrukkers nodig. Want als je de drukker dan ingedrukt houdt, dan gaat hij dimmen. Met een puls zet je het licht aan of uit. Bij mij is alles van Jung, dus ik verving alleen de wipschakelaar voor de pulsdrukker. Als je het esthetisch mooier vindt dat je schakelaars allemaal in dezelfde stand staan, dan zou je kunnen overwegen om al je schakelaars te vervangen door pulsdrukkers. In domotica systemen is dat heel normaal. Je krijgt er dan gratis de ‘longpress’ functie bij voor normale relais schakelaars (dus niet de dimmers). Hier kun je dan weer een eigen functie aan koppelen.

Voorbereiden

Ik doorliep eerst telkens een aantal stappen om de Shellies in te stellen. Daarna is het handig om de draden zo goed mogelijk voor te bereiden, zodat het stroom er niet zo lang af hoeft. Het is zonde om je tijd te verspillen aan het strippen van draden.

Configuratie

Ik had het eind van een PC snoer afgeknipt en aan de draden een adereindhuls gemaakt. Als je deze in een stekkerblok doet met een schakelaar erop, dan kun je makkelijk Shelly’s aansluiten. Als je moet wisselen klik je het blok uit met de schakelaar, en schroef je de draden in de volgende Shelly.

Shelly dimmer web interface

Vervolgens doorliep ik de volgende stappen.

  1. Met wifi verbinden naar het shelly access point. Je kunt daarna in een browser naar IP http://192.168.33.1 om de web interface te openen. Ik maak geen gebruik van de Shelly app.
  2. Instellen van wifi en backup wifi. Ik heb nog twee aparte SSID’s (eentje boven en eentje beneden). Welke er backup werd, hing uiteraard af van de plaats waar de Shelly zou komen (beneden of boven).
    Soms kun je beter eerst de backup wifi invullen, en daarna de primaire, omdat je anders de Shelly kwijt bent als je access point buiten bereik is. Backup invullen, op die save button, en daarna de primaire wifi invullen en op die save drukken.
  3. In mijn router zoek ik in de dhcp lijst op welk IP adres de shelly heeft gehad. Voor de zekerheid zet ik deze vast, door hem te reserveren. Je kunt in de dhcp server een IP adres vastzetten op mac adres. Dan kan ik er ook een beschrijving bij zetten, en zo kan ik in de router altijd terug zoeken welk IP een bepaalde shelly heeft.
    Je zou ook een static IP in kunnen stellen in de Shelly, maar dit vind ik minder handig. Weet eigenlijk niet waarom.
    In principe heb je het bij MQTT misschien ook niet nodig; uiteindelijk zie je de devices in je systeem gewoon op ID. Het IP adres heb je verder niet meer nodig in Home Assistant. Alleen als je naar de web interface wilt heb je dit nodig.
  4. Firmware upgrade. Mocht er iets mis gaan, dan kun je nu nog makkelijk ingrijpen. De shelly heeft nu internet toegang, dus er staat waarschijnlijk een firmware upgrade klaar.
  5. Instellen van de button. Voor de oldskool wipschakelaar zette ik de default power mode op off, en het type schakelaar op edge.
  6. Restrict admin login; een password zetten op de web interface. Hoewel ik deze soms vergat toen het steeds meer op loopband werk begon te lijken (saaiiiii).
  7. MQTT broker instellen. Dit is alleen nodig als je MQTT gebruikt. Dit zou ik wel aanraden, als je Home Assistant gebruikt, want dit is lekker snel.
  8. In het geval van de dimmer, zou je kunnen kalibreren als je de lamp er al op hebt aangesloten. Ook heb ik de night mode ingesteld. Kan op zich ook allemaal achteraf.

Nu nog even achterop de Shelly noteren waar hij geplaatst gaat worden. Gewoon met een marker.

In Home Assistant heb ik het MQTT discovery script geïnstalleerd. Zodra je MQTT gegevens invult in de Shelly, komt hij naar boven in je Home Assistant. In mijn geval was hij dan wel telkens unavailable. Na het herstarten van Home Assistant was hij ineens wel available.

In HA, onder Instellingen –> Devices kun je nu de nieuwe Shelly’s terug vinden. Meestal gaf ik ze meteen een betere naam, en stopte ik ze in de juiste Area. Zie ze nog maar eens uit elkaar te houden als je dit achteraf moet doen!

Bedraden

Shelly 1

Kijk, dit is de Shelly 1. De O en I aan de rechterkant zijn niet de cijfers 0 en 1, maar de letters O en I van Output en Input. De SW is van Switch.

Als je de schakelaar van de muur hebt getrokken, dan zie je een bruine en zwarte draad. Die bruine staat het stroom op, en die zwarte gaat naar je lamp; daar staat alleen stroom op als je schakelaar in de juiste stand zet. Om deze Shelly 1 aan te sluiten moet je de draad naar je lamp op de O zetten. Naar de I en de L moeten een bruine. Geen idee waarom deze intern niet gewoon gebrugd zijn, maar okay. De N is voor de blauwe draad die je bij moet trekken.

Qua voorbereiding kun je nu drie soepele draden alvast aansluiten. Een zwarte soepele met een korte adereindhuls voor aan de Shelly kant, en een lange adereindhuls voor in de schakelaar. Dan twee bruine soepele draden met aan beide zijden een korte adereindhuls. De ene kant gaat in de Shelly, de andere kant in de wago. Dan nog een soepele bruine draad met enerzijds een korte huls, en anderzijds een lange. De korte gaat in de wago, de bruine gaat in de schakelaar.

LET OP: Ik had een domme fout gemaakt met de adereindhulzen. Ik dacht; dat ijzeren staafje maakt wel contact met het koper, dus er hoeft maar een klein stukje koperdraad in de huls. Fout. Als je dat doet, dan is een deel van de huls dus hol. Vooral bij de lange huls is dit een probleem. Als je deze in de schakelaar duwt, dan wordt hij na verloop van tijd steeds verder ingedeukt door het klem mechanisme. Als je de draad dan weer uit de schakelaar wilt halen, is de huls verbogen, waardoor je hem er heel lastig (of helemaal niet) uitkrijgt. In mijn geval bleef de huls achter in de schakelaar en schoot de draad los; die krijg ik er nooit meer uit.

Als je de draad die je erin stopt laat doorlopen tot het eind van de huls, dan is de huls niet hol, en is hij dus sterker. Bovendien heeft de huls meer grip. Dit kwartje viel voor mij wat te laat; ik durfde de hulzen niet meer te gebruiken en heb de schakelaars met stug VD draad verbonden. Achteraf gezien was soepel draad gebruiken toch wel een stuk eenvoudiger geweest.

Denk erom; als je stug VD draad gebruikt kun je de module ook makkelijker kapot drukken. De schroef terminals krijgen het zwaarder te verduren.

Bij de Shelly 2.5 en dimmer zit het iets anders in elkaar. De dimmer heeft twee keer een I, maar hier worden de schakelaars op aangesloten. In het geval van een pulsdrukker heb je alleen I1 nodig.

De Shelly 2.5 heeft wel twee keer een L (die gaan weer naar de wago) en uiteraard twee keer een SW. Op de O’s komen weer de zwarte draad die naar de lamp toe gaat.

De aansluitschema’s staan gewoon op de website en in de pietepeuterige handleiding die je erbij krijgt. Met logisch nadenken kom je ook een heel eind; het spreekt redelijk voor zich.

Aansluiten

Nu er zoveel mogelijk is voorbereid kunnen de schakelaars van de muur getrokken worden, en de boel aangesloten. Als er naast je schakelaar een stopcontact zit heb je mazzel; je kan dan de blauwe draad van de schakelaar pakken (mits ze op dezelfde groep zitten). Als dat niet zo is, moet je ook de lamp eraf halen, om vanuit die centraaldoos de blauwe draad te trekken.

Vervolgens trek je de bruine draad die in de schakelaar zit eruit. Bij mijn Jung schakelaars moest ik op een knopje drukken en dan kun je de draad eruit trekken. Dit bruine draad moet nu in de Wago, samen met de andere bruine draden. Het koper moet waarschijnlijk iets ingekort worden, want die is voor een schakelaar wat langer.

Het zwarte draad trek je ook uit de schakelaar, en schroef je op de O van de Shelly (ook hier is het koper te lang). Je zou dit ook via een Wago kunnen doen, zodat je een soepele draad in de Shelly kunt stoppen, maar een Wago neemt ook weer extra ruimte in de lasdoos. Hier heb ik niet voor gekozen. De soepele draad die je had voorbereid zit al in de SW poort. Daarvan stop je nu de lange adereindhuls in de schakelaar. Gewoon erin drukken, hij grijpt dan vanzelf vast (bij Jung althans).

Als het goed is heb je nu vier bruine draden in de Wago: de stugge draad waar het stroom op staat, twee soepele draden naar de Shelly, en 1 soepele draad naar de schakelaar.

Nu moet je de Shelly en draden achter de schakelaar zien te friemelen. Zeker als je meerdere stugge draden in de Shelly hebt zitten kan dit een uitdaging zijn. Ik vond het makkelijker gaat als je de module als het ware erin draait. De draden zijn lastig te vouwen, maar rond buigen gaat redelijk. Denk erom dat je de schakelaar wel weer goed terug zet (ik had ze een keer per ongeluk 90 graden gekanteld).

Mijn collega raadt altijd aan om geen fouten te maken, dat scheelt een hoop tijd. In dat geval kun je alles direct weer terug monteren. Maar voor de zekerheid kun je ook weer even de spanning op de groep doen, om te kijken of je installatie werkt. Testen wordt over het algemeen aangeraden voordat je alles weer dicht hebt zitten.

Bij 1 Shelly 2.5 werkte het ding prima, totdat ik hem in de lasdoos had gepropt; daarna deed hij niks meer. Na een paar keer in en uit elkaar halen heb ik toch zoveel mogelijk met soepel draad gedaan, en toen ging het beter. De draden kunnen binnenin de module natuurlijk ook sluiting maken, als je ze te lang maakt. Kwestie van trial on error.

Als je de groep in de meterkast weer aanzet, maar de schakelaar klapt meteen weer om; geen paniek. Grote kans dat alle apparaten die tegelijk weer inschakelen een te hoge piek spanning veroorzaken. Met name opladers en stroomvreters (zoals een koelkast) zijn hier goed in. Haal je laptop voedingen eruit, haal de stekker van je extra koelkast eruit, en probeer het nog eens. Daarna kun je 1 voor 1 weer bij schakelen.

Spelende man, wat heb je nou geleerd?

Een derde draad in een buis trekken is echt niet zo moeilijk (in mijn huis althans). In de meeste gevallen kon ik het zelfs alleen. Als het lichtpunt maar dichtbij genoeg zit. Ik deed de trekveer er bij de lamp in, dus die hing uit het plafond. Een vierde draad gaat waarschijnlijk lastiger, laat staan een vijfde. Alleen op zolder moest er een vierde draad in de pijp, maar daar heb ik er uiteindelijk voor gekozen de Shelly bij de lamp in de lasdoos te plaatsen, in plaats van achter de schakelaar. Deze lamp was ook aangesloten op een hotelschakeling, en hierdoor hoefde ik niet uit te zoeken waar de schakeldraad uit kwam. Er was ruimte genoeg achter de lasdoos bij de lamp. Bottom line: gewoon proberen die draad te trekken, waarschijnlijk valt het echt wel mee.

Adereindhulzen zijn de bom. Alleen moet je ze wel goed gebruiken. De afgestripte draad moet dus even lang zijn als het ijzer van de huls. Het monteert daarna wel veel makkelijker en klikt ook veel makkelijker in de Wago.

Home Assistant heb ik uiteindelijk verhuisd van een Orange Pi naar een kleine PC. Er waren uiteindelijk toch wat geheugen problemen. Dat het op een microSD draait zat me ook niet helemaal lekker, qua slijtage. Ga je serieus domotica doen, dan denk ik dat een kleine ‘server’ wel aan te raden is. Marktplaats staat vol met kleine Optiplexjes, voor een geeltje ofzo.

Foto?

Mijn foto zal niet veel anders zijn dan die honderden foto’s op het internet, maar okay. Deze was van de hotelschakeling op de overloop. Als je zorgt dat je de Shelly plaatst waar de uiteindelijke draad die naar de lamp loopt uit komt, is dat geen enkel probleem. Kost zelfs maar 1 Shelly.

Shelly 1 op de overloop

Vragen?

Ja leuk! Kan natuurlijk niks beloven over de response tijd, of garanties geven op mijn kunde. Maar het is sowieso leuk om te weten dat er meer van die gekken zijn die dit doen. Misschien is overleggen in het Nederlands wel fijn. Ik heb geen moeite met Engels, maar wellicht geldt dat voor anderen niet?

Dag, David

Vanochtend las ik dat David Olney op het podium was gestorven. Enerzijds een schitterende dood, lijkt me. Volgens het krantenartikel zei hij sorry, knikte zijn hoofd wat omlaag, en dat was het dan.


Ik probeerde me voor te stellen hoe het moest zijn om dit te aanschouwen. Bezoekers dachten dat hij ‘een momentje’ wilde. De zaal verstomd langzaam, zodat de man zijn punt kan maken. Maar dat punt komt niet. Het blijft stil. Wanneer kwam het moment dat men zich realiseerde dat hij niet meer ging praten? Zijn mede muzikanten wisten misschien dat hij zulke momentjes nooit deed tijdens een show. Waren zij eerder gealarmeerd?

Zo maar eens luisteren op Spotify wat voor muziek die man maakte, dacht ik. En gelijk moest ik denken aan al die artiesten die na hun dood direct op nummer 1 stonden in alle muzieklijstjes. Het publiek toog massaal naar de winkel om een CD te bemachtigen.

Vroeger vond ik dit een stom verschijnsel. Als jullie hem vroeger niet konden waarderen, waarom nu dan ineens wel? Stelletje huichelaars.

Nu merk ik dat ik oprecht geïnteresseerd ben in wat voor muziek die man heeft gemaakt. En is dat uiteindelijk niet waar een muzikant het voor doet?

Daar komt bij dat het tegenwoordig vrij eenvoudig is om een paar liedjes op te zetten van een muzikant die je helemaal niet kent. Tuurlijk, ik weet wel dat er veel geld achter de strijkstok blijft hangen. Anderzijds is de massa veel groter. Dus zou het niet mooi zijn als iedereen bij het overlijden van een artiest even een uurtje zijn muziek zou draaien?

Niet alleen ter ere van zijn muziek, maar misschien ook om de nabestaanden een beetje te ontzorgen. Met de binnenstromende gelden kan er wellicht een nog waardiger afscheid georganiseerd worden.

Dus vooruit dan maar, David, deze is voor jou.

Koof maken voor dummies

De woningbouw was niet van plan om een afzuigkap te installeren, dus kocht mijn moeder er zelf maar eentje van haar zuurverdiende centjes. Een officiële keukenboer kwam het ding installeren. Hij maakte een gat in de muur, verbond er een slang aan die weer aan de kap hing, en klaar was Kees. Geen gezicht natuurlijk, dus beloofde ik met mijn grote mond wel even een koof te maken.

Nu het ding hangt en ik het project achter de rug heb, weet ik precies hoe ik het had moeten doen. Dus ik dacht, laat ik daar aantekeningen van maken. Noem het beroepsdeformatie. En toen dacht ik: waarom niet gelijk delen op mijn weplog? Want er zijn genoeg video’s en artikelen te vinden door mensen die super handig zijn, maar niet door klunzen zoals ik. Daar gaan we.

Voorbereiden

Wellicht ook beroepsdeformatie, maar ik ben van het type die eerst heel lang gaat zitten nadenken over hoe het project het best uitgevoerd kan worden. Zo had ik bedacht om eerst een frame van hout te maken, en daar dan platen tegen aan te schroeven van MDF. Totdat ik op internet ging zoeken hoe je een koof maakt. Kwam ik ineens artikelen tegen waar men zei dat die flexibele buis wel eens zou kunnen gaan condenseren. Het beste kon je er eerst een dun laagje glaswol omheen doen.

Daar had ik natuurlijk totaal geen zin in. Dus wat doe je dan? Dan bel je timmerman Rob. Die doet zulke dingen vaker, en acht ik zeer betrouwbaar. Hij vertelde dat ze nooit de buis isoleren, en dat ze altijd een koof maken met drie balkjes, om zo een L vorm te maken. Dat zou het proces al een stuk eenvoudiger maken. Uiteindelijk had ik dit design in mijn hoofd.

Architectonische schets van mijn koof

Super simpel. Wat kan er mis gaan? Nou, dat ga ik jullie vertellen.

Materialen

Op naar de bouwmarkt om materiaal te halen. Dat is misschien niet de meest handige keuze, want regelwerk blijkt daar zo krom als een hoepel. Door ze op de grond te leggen heb ik geprobeerd te meest rechte balkjes uit te zoeken.

Het meest voordelig zouden 44x44mm balken zijn, want die verkochten ze per 4 stuks voor 13 euro ofzo. Helaas waren ze op. Misschien maar goed ook, want de gehele constructie moet ook weer niet te zwaar worden natuurlijk.

Uiteindelijk kwam ik bij 35x35mm balken uit die iets van 7,50 per stuk kostten. Veel duurder! De lengte die ik nodig had was 139cm. De lengte van de balk was 270cm. In de bouwmarkt had ik gauw berekend dat 270/2 = 135. Dat scheelt dus niet heel veel, aan beide kanten een beetje speling. Het leek me sowieso geen project dat je op de millimeter nauwkeurig zou moeten maken. Dus ik kocht twee balken die ik in de bouwmarkt alvast door midden liet zagen zodat ze makkelijk in de auto paste. Dit was alvast de eerste fout (kom ik zo op terug, in verband met cliffhanger enzo, blijf lezen).

Vervolgens ging ik voor MDF plaatmateriaal. Eerst wilde ik 6mm gaan want het had niks te houden, en hoe lichter en goedkoper hoe beter. Die plaat was echter zo buigzaam dat ik toch maar voor 8mm dik ben gegaan. Ook deze platen in de bouwmarkt gelijk op maat laten zagen. Mijn koof zou 20x20cm worden, dus de ene plank moest 200mm breed en de andere 192mm. Normaal gesproken vergeet ik altijd rekening te houden met de dikte van het hout, maar dit keer zou ik daar mooi niet intrappen.

Tijdens mijn research had ik gezien dat slagpluggen heel handig zouden zijn als je met regelwerk bezig bent. Dus nog een paar slagpinnen en een lange boor gekocht en toen was ik was klaar voor de strijd. Dit was fout twee (tellen we mee?)

Koof bouwen

Door al mijn gepeins en gereken was ik tot de conclusie gekomen dat het handig zou zijn om de koof eerst eens in elkaar te zetten. De gaatjes moesten immers toch voorgeboord worden. Als ik nu eerst de onderste plank zou voorzien van de balkjes, dan kon ik die gewoon helemaal tegen de rand van de plaat plaatsen. Hoef ik niks voor te meten. Met lijmklemmen hield ik de balkjes op z’n plek. Vervolgens even gaatjes voorboren, en daarna vast zetten met schroeven.

Aangezien zowel het hout als de woning niet helemaal recht zijn, leek het me verstandig om een beetje een marge te houden. Een klein kiertje zou ik dan later wel wegwerken met kit, of misschien door de schroeven wat extra aan te draaien. Op sommige plaatsen zat de balk dus niet helemaal tegen het eind van de plaat aan, maar had ik hem iets naar binnen gedaan en hield ik een heel klein randje plaat over. Dit was fout drie, maar dat wist ik toen nog niet.

Het in elkaar zetten ging verder voorspoedig. Nadat de balken op de onderste plank waren gemonteerd, kon ik hetzelfde doen voor de plank die aan het plafond kwam te hangen. Er zou 1 balk helemaal aan het eind moeten. De andere balk zat al aan de onderkant vast. Kwestie van plaatje erop, vastzetten met klemmen, en hop, vastschroeven maar. In deze volgorde hoefde ik nog steeds niks te meten, en zou de balk evengoed precies goed uitkomen.

Nu was het tijd om de koof te gaan plaatsen.

Koof plaatsen

Om de koof te plaatsen zou ik dus 1 balk aan de muur bevestigen, en 1 aan het plafond. Dit was het moment waarop het plan in mijn hoofd niet erg overeen kwam met de realiteit. Het blijkt namelijk helemaal niet zo makkelijk om uit te meten waar die balk precies moet komen te hangen. Je probeert je evenwicht te houden terwijl je op een aanrecht staat, en dan moet je met een meetlint zien af te tekenen waar de balk moet komen. Dit gaat echter niet zo makkelijk, omdat de afvoerpijp die je juist probeert weg te werken met een koof in de weg zit. Meetlint er tussen wormen en dan tegen de muur aan duwen, en dan ergens 200mm – 8 – 35 = 157mm aftekenen.

Fout vier dus. Ik zal de cliffhanger dit keer achterwege laten: ik had natuurlijk gewoon een heel dun balkje moeten vastschroeven zodat ik dit als spacer kon gebruiken. Die balkjes hadden dan dus de tussenruimte gevuld, waardoor je de balk gewoon strak tegen de muur of het plafond kunt drukken, en dan door de gaten in de balk aftekenen waar de gaten in het plafond (of muur) moeten komen.

De gaten waar de slagpluggen doorheen moesten had ik al geboord. Dus in theorie zou ik nu de balk strak tegen de muur houden, en dan met de boormachine de gaten in de muur boren.

In de praktijk blijken die slagpluggen hier helemaal niet voor bedoeld. Ik heb het later nog even opgezocht, en het idee is dat het tijd zou besparen als je heel veel pluggen in de muur moet zetten. Bijvoorbeeld als je regelwerk gaat plaatsen om gipsplaten op te bevestigen voor een wand. In dat geval kun je met je ene hand de balk wel vasthouden en met de ander boren. In dit geval was mijn positie echter zo onhandig dat zit nooit zou lukken. Uiteindelijk heb ik de plek waar de gaten moesten komen dus gewoon afgetekend en daarna, zonder de balk ervoor, geboord.

Voor het plafond was het aftekenen nog veel lastiger. Ik denk dat het een stuk eenvoudiger zou gaan als ik de hulpbalkjes had gebruikt.

Het plafond bleek vervolgens best wel hard beton te zijn, waar ik met mijn Vonroc boormachinetje natuurlijk nooit doorheen kwam. Bovendien bleek er een holle ruimte te zijn boven het plafond, dus mijn slagpinnen hadden niet eens voldoende grip. Uiteindelijk moest ik terug naar de bouwmarkt om Duopower Fischer plugs te halen. Die hadden wel voldoende grip.

Weten jullie fout 1 nog? Dat ging om de balken die ik door midden had laten zagen in de bouwmarkt. Voor de muur- en plafondbalk was dit geen probleem. Maar de balk die de beide platen met elkaar verbind, zeg maar linksonder op de tekening hier boven, kun je beter wel over de volledige lengte hebben. Je kunt de platen bij de hoeken dan ook goed tegen elkaar kunt schroeven, zodat er geen kieren ontstaan. Uiteindelijk is het zo ook gelukt, maar achteraf had ik die hoekbalk liever de volledige lengte gehad. Qua kosten had het niet uitgemaakt.

Spelende man wat heb je nou geleerd?

Nog even de fouten aflopen.

De balken

Achteraf gezien had ik denk ik minder moeten uitmeten, en meer ter plaatse pas moeten maken. Ik had de breedte moeten opmeten, en dan de balken in de bouwmarkt ietsjes langer moeten laten afzagen zodat ik ze thuis exact op maat had kunnen aftekenen en zagen.

De bovenste balk, tegen het plafond aan dus, had bijvoorbeeld meer ruimte dan de onderste balk. Uiteindelijk is hierdoor een hier ontstaan. Had ik de balk er gewoon voorgehouden, en dan een streepje zetten, dan had ik ten eerste niet hoeven meten, en ten tweede had het beter gepast.

Als ik de balken wel de volledige breedte had gemaakt, dan had ik vervolgens de plaat kunnen afstemmen op de maat van de balken. De kier was dan overal gelijk geweest. Als de bovenste balk wat breder zou zijn dan de onderste, dan had ik de plaat aan die zijkant dus iets taps toe moeten laten lopen, door hem zelf exact op maat te zagen.

Slagpluggen

Dikke onzin om voor die paar gaatjes slagpluggen te gebruiken. Je wint er helemaal geen tijd mee en het installeert veel lastiger. De ruimte tussen het keukenkastje en het plafond was bijvoorbeeld ook vrij krap, dus echt lekker meppen met een hamer wordt dan ook lastig. Je loopt nog risico om de pijp te raken ook. Gewoon normale pluggen en schroeven gebruiken dus.

Marge balk op plaat

Het idee om een beetje marge te houden was goed, alleen had ik de balk iets uit moeten laten steken op de plaat, in plaats van naar binnen laten vallen. Bij de onderste plaat had ik bij de balk die tegen de muur aan ging een klein randje plaat over in het midden. Wat je dan krijgt als je gaat bevestigen met schroeven, is dat de plaat naar boven wordt getrokken als je de schroeven aantrekt. Ik had het precies andersom moeten doen dus. Uiteindelijk leverde dit geen probleem op, omdat ik de plaat die aan het plafond ging, er nog tussen kon duwen. De platen sloten daardoor wel mooi strak aan. Ik had eerst de onderste plaat gedaan, en daarna de plaat aan het plafond. Die werd nu eigenlijk al vast geklemd door de onderste plaat.

Resultaat

De nieuwsgierige lezer wil misschien het resultaat toch even zien. Sommigen zullen wellicht denken: waar begin je aan? Waarom laat je het niet gewoon door de timmerman doen?

Nou, geloof het of niet, maar ik vind het leuk om te leren van dit soort dingen. Zal wel iets met nesteldrang ofzo te maken hebben, whatever. Dingen maken en repareren; ik vind het steeds leuker. Door het nooit te doen word ik er in elk geval ook nooit beter in of wijzer van. Bovendien; uiteindelijk is het allemaal best goed gekomen.

Foto?

Eindresultaat

Oven werkt niet? Relais stuk!

Heeft u een Smeg of M-System oven die helemaal niet meer reageert? Grote kans dat het relais stuk is. Lees hier mijn avontuur en hoe je dat gratis repareert.

Het zou toch leuk zijn als ik nog eens een reparatie blog kon schrijven waar zoveel mensen wat aan helpen, net als toen met die koelkast. Wij hebben een M-System MFT 96 IX waarbij na 8 jaar al de oven niet meer functioneerde. Als we de schakelknop omzette, gebeurde er niks. Geen licht in de oven, geen rood lampje, helemaal niks.

Een zoektocht op internet bracht me bij de site gebruikershandleiding.com. Het mooie is dat hier ook een forum bij zit, waardoor mensen met problemen elkaar vanzelf vinden. Zo ook voor mijn oven. Bij een hoop mensen was het apparaat per ongeluk in demo mode terecht gekomen; een instellingen die wordt gebruikt voor in de winkel. De oven werkt dan kennelijk niet. De handleiding vermeld helaas verkeerd hoe je hem weer uit de demo mode krijgt. Spoiler: eerst de min, dan het belletje, en dan het plusje allemaal 5 seconde ingedrukt houden; dat zou de magische combinatie moeten zijn.

Onze oven haperde echter al vaker de afgelopen tijd. Hij sprong zomaar uit als er iets in de oven zat, maar de volgende dag deed hij het weer gewoon. Daarom dacht ik dat ons probleem eerder mechanisch zou zijn.

Bij het forum voor de M-System MFTD-96IX stond echter ook de tip dat het aan het relais zou kunnen liggen.

Vervolgens heb ik de oven open geschroefd, op zoek naar het relais. De bovenste plaat moet er af. Dit open schroeven doe je door de gaspitten helemaal te verwijderen (dus het dekseltje en het ijzer). Dan al die kleine schroefjes losmaken die onder de gaspit zitten. Dan zitten er aan de achterkant nog twee schroefjes aan de plaat die los moeten. Dan kun je de plaat er voorzichtig aftillen. Aan de voorkant zit de plaat met een soort klemmetjes vast, dus je moet hem hier even los trekken. Kijk wel uit dat je de plaat er niet te scheef afhaalt, want ik denk dat je dan die opstaande pieletjes los trekt die bij de pitten zitten (voor de ontsteking).

Als de plaat er eenmaal af is, heb je zoiets…

De oven waarvan de bovenplaat is verwijderd
Oven waarvan de bovenplaat is verwijderd

Nu kun je links voor dus het printje van het klokje zien zitten. Je ziet dan vanaf de bovenkant, in mijn geval althans, dit:

Het kapotte relais van de oven
Het kapotte relais van de oven

Als je nu zou zoeken op ELA1000 H/001.111 dan kom je op de gehele print met klok uit, ook al is deze eigenlijk voor een Smeg oven. Je zou het geheel dan kunnen vervangen. De goedkoopste die ik zou gauw kon vinden was wel 129 euro. Toch een hoop geld.

Helaas lukte het me niet om het relais te kunnen vinden met de informatie die ik hier zag. Aan de andere kant van het relais staat meer informatie, zoals te zien is op een foto van een website die de print verkoopt.

Klok print van Smeg oven
Klok print van Smeg oven

Met al deze serie nummers kon ik echter nog steeds geen vervangend relais vinden. Dus vroeg ik de slimme mensen van circuitsonline om hulp. Ondanks mijn enorme onkunde op elektronica gebied, hielpen ze me toch goed op weg. Zo gaf Arco een tip voor een vervangend relais, maar belangrijker nog, Sine gaf een tip om eerst te kijken of de oven zonder relais wel werkte. Dat heb ik gedaan. De draden heb ik van het relais afgetrokken, en toen heb ik in de fastons (dat zijn die stekkertjes) een draad gestoken. Op die manier waren de draden dus doorverbonden. Toen de stekker er weer in en voorbereiden op vuurwerk, maar dat bleef gelukkig uit. De schakelaar van de oven om et voila, hij deed het weer.

Nu blijkt bij het printje van de klok, dat het LCD van de klok eigenlijk over de achterkant van het relais zit. Ik heb het LCD voorzichtig los getrokken, maar aan de bovenkant zitten alle aansluitingen van het LCD in de vorm van ijzerdraadjes. Je kunt de klok-plaat dus niet helemaal verwijderen, of je moet zin hebben om al die contactjes door draadjes te vervangen. Dat maakt het dus wel een stuk lastiger om het relais te vervangen. Het zou denk ik wel lukken, maar het is wel een gepruts.

Dus toen ging ik eens even nadenken over hoe vaak wij de oven op een timer zetten, zodat hij bijvoorbeeld na 3 uur weer uit gaat. Of aan. Of weet ik veel hoe het werkt. Hadden we die functie dan? Ik wist in elk geval nog exact hoe vaak we het gebruikt hadden: 0 keer. In acht jaar tijd.

Conclusie: kroonsteentje tussen die draden. Bij mij zat er bij de ene faston alleen een rode draad, en bij de andere faston een rode en een oranje. Die rode en oranje heb ik bij elkaar geknoopt, en vervolgens in een ruime kroonsteen gestoken. Hetzelfde met de andere draad. Voor de zekerheid heb ik de schroefjes van de kroonsteentjes naar beneden geduwd, zodat mocht er water op komen (kleine kans), dit niet op de contacten komt. Daarna nog even netjes aan de andere kabels vast ge-tie-wrapped en klaar is Kees. Kosten van deze reparatie: 0 euro.

Wil je de functionaliteit van je oven timer blijven gebruiken, dan kun je het relais vervangen. Dit schijnt een mogelijke vervanger te zijn. Ben je geen held met een soldeerbout, dan kun je het hele printje vervangen voor zo’n 129 euro. Dat is super simpel. Vier schroefjes los maken, en drie stekkertje losmaken. Wel even onthouden hoe ze vast zaten. Stekkertjes op het nieuwe printje, vastschroeven in de oven, en klaar. Ohja, de knopjes voor het klokje kun je gewoon met beleid lostrekken.

Happy cooking!

PS. Als je nog meer wilt weten voor je aan dit avontuur begint, of als je dit avontuur al succesvol achter de rug hebt; ik hoor het graag in de comments! :-)

Spotify groentje

Eindelijk heb ik dan ook maar eens een (proef) abonnement genomen bij Spotify. Vrij laat ja, maar dat komt omdat ik mijn muziek collectie 20 jaar geleden al had gedigitaliseerd. Samen met mijn broer hadden we een server (nouja, een Windows share) met een harddisk waarop we onze muziek deelden. Dus de behoefte aan Spotify was er bij mij nog niet zo. Sterker nog; toen ik het voor het eerst probeerde kon ik sommige albums niet eens vinden, die ik zelf wel had.

Maar uiteindelijk heeft het gemak het toch gewonnen van mijn principes. Ik vind het verdien model voor de artiesten ook niet zo heel tof namelijk, waardoor ik ook principieel iets tegen Spotify had.

Nu ik dan toch begonnen ben, verbaast het me een beetje hoe slecht de interface eigenlijk in elkaar zit, voor zo’n miljoenen bedrijf. Het zal misschien aan mij liggen, maar sommige dingen vind ik gewoon niet zo intuïtief. Mijn vorige favoriet Madsonic deed dat eigenlijk toch een stuk beter.

Album afspelen

Ik hou ervan om een heel album af te spelen van een artiest, het liefst ook in de volgorde zoals de artiest die bepaald heeft. Als er vroeger een hitje voorbij kwam, dan wachtte ik tot het album uitkwam. Losse nummers heb ik liever niet. Dus in Spotify zet ik ook graag een heel album op. Maar hoe? Als ik de artiest gevonden heb via de zoekfunctie, kan ik onder het kopje albums wel alle albums selecteren. Deze open ik dan, dan krijg ik bovenin een grote knop shuffle. Rechtsboven kan ik dan het hele album in de wachtrij zetten, maar wat nou als ik het album NU wil spelen. Moet ik eerst die hele wachtrij leeg maken? Het album wordt immers achterin de wachtrij geplaatst.

DJ mix it DJ mix it

Wat ik ook erg leuk vind is bekende nummertjes uitzoeken en die afspelen. Liedjes van vroeger; jeugdsentiment. Dan is Spotify geniaal natuuriljk, want inmiddels staan alle liedjes er wel zo’n beetje op. Maar als je vervolgens op het liedje klikt, begint hij meteen te spelen. Waarom? Waarom niet bij een dubbel tik? Maar okay, hier kan ik nog aan wennen, je moet dus helemaal rechts op de drie puntjes drukken voor het menuutje. Maar waarom staat hier alleen “In wachtrij zetten” tussen als nuttige optie? Waarom niet “als volgende in wachtrij zetten” en “als laatste in wachtrij zetten”. Nu moet je telkens naar je wachtrij toe, om het volgende liedje dat je te binnen schiet naar boven te verplaatsen. Want het volgende liedje dat je te binnen schiet is altijd leuker dan het vorige liedje.

Equaliser?

Niet alleen is ieder gehoor anders, denk ik, ook lijkt het ene album anders te klinken als het andere album. Het zou wel handig zijn als je dit via de app kunt aanpassen. Misschien zou het zelfs handig zijn als Spotify per album (of liedje?) die instellingen onthoudt.

Misschien is het een kwestie van wennen allemaal. Samen met mijn chromecast Audio ben ik in elk geval wel super blij dat ik nu weer gewoon muziek kan luisteren zie ik zelf kan uitzoeken. Zonder haperende bluetooth verbinding. Zonder tablet of telefoon die vastloopt (de Madsonic app was toch wat instabiel wat dat betreft). Dus ik denk dat Spotify wat dat betreft wel een blijvertje is, hoewel ik Deezer misschien ook nog uit kan proberen.

Nieuwe woorden

Geheel onbewust creëren we samen met ons kroost een soort geheimtaal.
Ilse hagelslag

Zo waren we een hele tijd geleden, misschien nog voor Siep er was, naar de Beerze Bulten met onze vrienden Jaap en Ilse. We verbleven daar in safari tenten. Super de luxe, want je hoeft zelf geen tent mee, en van binnen van alle gemakken voorzien. We ontbeten regelmatig samen, waarbij al het beleg op één hoop werd gegooid. Tom kon al aardig praten maar “mag ik van jou de hagelslag puur royale” kregen we er nog niet lekker in. Toevallig had Ilse deze hagels mee gebracht, dus reageerde Tom al gauw met “Ilse hagels!” als we hem vroegen wat hij op brood wilde.

Die benaming is nu, bijna drie jaar later, volledig ingeburgerd.

Nu Siep de oren van je kop kletst, worden ook hier nieuwe begrippen gemaakt die waarschijnlijk alleen binnen ons gezin begrepen worden. Zo vraagt hij regelmatig om een broodje pittig. Dat zit zo; we hebben regelmatig pain de province als beleg. Dat wilde Siep vaak op brood, maar wij antwoordden dan steevast met: “nee Siep, dat is veel te pittig voor jou”. Tot we op een dag niet meer op konden tegen dat smoeltje en we de stukjes peper eruit peuterde en hem zijn zin gaven. Alsjeblieft, een broodje pittig.Pain de province

Gister hadden we echter geen pain de province, maar in een poging Siep iets anders voor te schotelen dan zoete meuk, verkocht ik hem gebraden gehakt als broodje pittig. “Kijk maar, precies hetzelfde, alleen zonder die dingetjes!” zei ik hem. Vervolgens nam ik zelf ook een broodje en smikkelde dit onder luid “hmmmmmm!!!” en “lekkerrrrrrrr” op. Werkt niet altijd, maar soms wel. Gister wel dus; hij at er twee boterhammen van voor hij zich herinnerde dat er ook gifgroene hagelslag in huis was.

Vanochtend wilde meneer weer graag een broodje pittig. Mijke zocht zich een ongeluk naar de pain de province in de koelkast, maar kon niks vinden.

WhatsappieSja, zelfs  binnen de familie is het soms even zoeken wat er bedoeld wordt. Laat staan als ze bij oma aankomen om een broodje Ilse hagels.

Zal mij benieuwen wanneer Ilse hagels in de van Dale staat.

Peter R. de Vries sloopt internet

Nu ben ik sowieso al geen groot fan van Peter R. de Vries, maar wat hij nu weer heeft bedacht? Nu meneer niet meer achter de grote boeven aan durft, richt hij zijn pijlen op internet. Ik hoorde hem op de radio onderweg naar mijn werk, waarin hij pleitte voor een wet waarbij providers gegevens moeten afstaan als er iemand gepest wordt. Hij had geconstateerd dat de politici niet belast zijn met al te veel technische kennis, en eigenlijk maar net weten hoe ze een e-mail moeten verzenden. Grappig dat hij dit zegt, want als je met zo’n voorstel een petitie opstart, dan heb je zelf ook niet veel kaas gegeten van het internet denk ik.

Ten eerste gaat hij voorbij aan het feit dat het kinderlijk eenvoudig is om anoniem te pesten. Als zulke wetten er komen, zullen deze methoden alleen maar populairder en bekender worden bij het grote publiek. Het wordt technisch dan wel erg lastig om een IP adres aan een persoon te koppelen. Maar denk ook aan de mogelijkheid om in een cybercafe, bibliotheek of klaslokaal te gaan zitten waar tientallen pc’s staan. Al die computers gaan vaak via enkele IP adressen het internet op, dus ook dan wordt het lastig om te achterhalen welke persoon erachter zit. Sterker nog; misschien ontstaat er wel een nieuwe vorm van pesten door de schuld in andermans schoenen te schuiven. Technisch gezien is het dus helemaal niet waterdicht.

Mijn tweede punt is hoe de internet providers dit in hemelsnaam moeten toetsen, en wie dit gaat betalen. Als ik een verzoek indien dat ik gepest wordt door iemand op internet, hoe gaat de internet provider controleren of dit werkelijk zo is? Of ik wel de pester ben die beweert gepest te worden, en of dit wel werkelijk heeft plaats gevonden? Als ik een plaatje in elkaar photoshop waarbij ik kan ‘aantonen’ dat iemand mij met dit IP adres gepest heeft, krijg ik dan zo hatsekidee de gegevens van die persoon binnen? Lijkt me een onmogelijke taak voor de internet provider, en bovendien is iedereen op internet dan vogelvrij. Peter en Tim Kuik zouden vast goede vriendjes kunnen zijn. Aan bijvoorbeeld de zwarte pieten discussie kun je al zien hoe groot de meningsverschillen zijn over wanneer iemand gepest of gediscrimineerd wordt. Als het aan de Vries ligt hoeft Erdogan straks maar even te bellen met xs4all, en hopekee, hij kan zijn geheim agenten gericht naar een adres sturen om iemand de mond te snoeren. Geweldig idee.

Derde punt is dat het natuurlijk symptoom bestrijding is. Vroeger kon je ook gepest worden met anonieme brieven (en dat kan nog steeds lijkt me, al bezorgt de post wel steeds minder brieven). Je kunt mensen per telefoon stalken, per sms of per whatsapp. Natuurlijk, op internet is pesten heel makkelijk, en zeker met seksueel getinte foto’s en filmpjes zijn de gevolgen enorm. Maar moeten we niet eens kijken hoe we dit gaan voorkomen, in plaats van het slopen van internet waar moraalridders de Vries mee bezig is?

Maar goed; meneer de Vries is wel weer volop in de aandacht. En met die 50 afleveringen in een jaar heeft hij in elk geval 0,00002380952381% procent van de Nederlanders die hier last van hebben kunnen helpen (gebaseerd op zijn eigen 1 op 8 statistiek).

Wat is het toch een lieverd.

Als u dan toch graag petities tekent; teken deze.

Okay, nou serieus: teken dit. Maar echt. Doen!

Hij is niet dood, hij leeft!

Toch fijn om te lezen dat een hobby die je begon toen je klein was (nouja, in elk geval jonger) nog steeds (of alweer?) ‘hip and happening‘ is. Anderzijds irriteer ik me altijd een beetje aan mensen, bedrijven of instellingen die er ineens een officieel of commercieel ding van maken. Iets wat, volgens mij, gewoon begonnen was als een vrijplaats voor al je creatieve dingen, is nu ineens iets geworden om jezelf in de kijker te spelen. Als verlengstuk van je cv. Er zijn ineens weblogs over hoe je moet webloggen, daar schreef ik al eens eerder over geloof ik. Nu zijn er dus kennelijk ook regels waar je je aan moet houden. Waar is het onschuldige en ongedwongen gebleven? Een kind dat plaatjes uit een tijdschrift knipt ga je toch ook niet lastig vallen met auteursrechten?

Het voelt voor mij een beetje alsof de Action ineens allemaal stencils zou gaan verkopen met tekeningen van Banksy.

Zelf ben ik het stadium van bloggen wel een klein beetje voorbij, alleen heb ik het altijd zwak gevonden op een blog op te doeken. Maar als mijn zoon straks kan lezen moet ik daar toch nog maar eens goed over nadenken denk ik. Niet dat alles hier geheim moet blijven, maar het hoeft ook niet allemaal al met zijn achtste levensjaar bekend te zijn zeg maar. Laten we de discussie over bijvoorbeeld alcohol nog maar even zonder voorkennis van zijn kant voeren, ooit.

Mijn devlog houd ik overigens beter bij. Niet alleen ben ik ontzettend blij als ik er maar 1 persoon door kan inspireren of helpen, ook is het een soort archief met dingen die ik ooit heb opgelost op technisch gebied. Vaak weet ik nog wel dat ik een probleem heb opgelost, maar hoe ookalweer? Ik gebruik het om mijn oplossingen te documenteren, en gelijk publiek te maken, zodat anderen er misschien ook iets aan hebben, of nog een betere oplossing weten.

Tegenwoordig heb ik een nieuwe hobby: ik wil gaan spelen met electronica en microcontrollers. Okay, ik loop ongeveer 10 jaar achter de feiten aan, maar anderzijds ken ik nog steeds maar weinig mensen in mijn omgeving die hun hele huis hebben geautomatiseerd. Dus ik denk toch dat ik nog wel op tijd kan zijn om mee te liften op dit volgende grote ding; the Internet of Things. Ik lees me suf over Arduino’s en hun sensoren. Het liefst wil ik meteen tot een eindproduct komen, waarvoor ik wel een stuk of 6 ideeën in mijn hoofd heb. Het is wel eens moeilijk om mezelf te dwingen toch eerst bij het begin te beginnen (Arduino for dummies). Ook irriteert het me dat ik niet meer precies weet hoe die elektronische schakelingen werken, terwijl ik hier vroeger op school toch ook mee te maken heb gehad.

Ook investeer ik me suf. Ik heb inmiddels een Arduino starters kit, in een poging te beginnen met de basics. Maar ik kon het ook niet laten om andere varianten te kopen, zoals een Wemos D1 mini of een NodeMCU development board. Ik snap er allemaal nog geen hout van, maar zo klein en goedkoop als die dingen zijn, daar moeten toch grootste dingen mee te maken zijn!

Mijn eerste project is waarschijnlijk om onze thermostaat te vervangen. Hij hangt sowieso op een onhandige plaats, want we willen daar een kast hebben. Daarnaast kan ik mijn thermostaat nog steeds niet via internet aansturen. Dus ik zou graag de bediening van de thermostaat los willen halen van de thermostaat zelf. Je zou de bediening dan dus overal kunnen neerzetten en gebruiken; het aansturen gebeurt elders. Bovendien wil ik een extra ‘ingang’ maken zodat ik via het web ook een temperatuur kan regelen, en ik ook een schema kan instellen.

Lijkt me allemaal niet zo ingewikkeld bij een aan/uit systeem, maar als je ook rekening moet houden met energie verbruik en dergelijke zou het nog best eens lastig kunnen zijn. Bovendien: welke communicatie is betrouwbaar genoeg? Hoe laat ik de module die de ketel aan of uit zet het beste communiceren met de temperatuur sensor? Ga ik een onafhankelijk systeem maken, waarbij de temperatuur regelaar (met knopjes en display) rechtstreeks naar de kachel sturen? Of ga ik gelijk richting domotica en een controller als Domoticz gebruiken?

Waarschijnlijk zal ik hier allemaal verder over uitweiden op mijn devlog, ik zal jullie niet teveel vervelen met de technische details.

Maar goed, het stukje op Frankwatching triggerde toch even iets als; o ja, ik heb ook nog een weblog!

Dus.

Hoe is het met u?

Surinaams eten

Mijn vriendje Niels had op Facebook een artikel van surinaamseten.nl geliked. Moksie Metie Speciaal (geroosterd kip- en varkensvlees met Fa Chong worst en tjauw min). Zag er op het plaatje precies zou uit zoals ik het, vroeger in Amsterdam bij mijn oom, eens at en dat was heerlijk! Nu heb ik altijd al een keer surinaams willen koken, dus dit leek me een uitgelezen kans om eens te kijken hoe ingewikkeld zo’n gerecht is, en of ik dit zelf kon.

Eenmaal op de site zie je natuurlijk al snel dat het allemaal een grote reclame advertentie is voor Faja Lobi. Maar ach, wat maakt het uit, als het resultaat maar lekker is. Het recept leek voor een gemiddelde kok als ik best te doen, dus laten we het maar eens proberen. Mijke ging toch boodschappen doen, dus ik gaf mijn wensen door.

Onze lieve Jumbo bleek echter maar 1 potje te hebben van de benodigde 3. Nouja, normaal gesproken hadden ze de marinade wel gehad, zij het van een ander merk, maar die leek nu op te zijn. De medewerkers zochten in alle hoeken en gaten van het magazijn, maar helaas, geen moksi meti. Ja mensen, dit stukje is niet het aller spannendst wat er hier te vinden is, maar hee, er staat tenminste weer eens iets op!

De volgende dag dus na de opening van Perron 15 maar even langs de Albert Heyn gereden. En jawel hoor, daar stond ie, toevallig nog van het merk Rosita ook. Helemaal blij reden we weer naar huis, dat zou smullen worden!

Dus ik dacht ik zal Niels even laten weten dat ik het ook ga proberen, want hey, daar is social media voor uitgevonden toch?

IMG_20150905_144917

[blockquote source=”Rolandow on Facebook”]Hai hai Nielsie, ik ga het proberen hoor! Bedankt voor de tip. XXX[/blockquote]

Zoiets, dacht ik.

Dus ik zoeken op zijn pagina naar die like, zodat ik daar mijn commentaar kon neerplempen, maar hey, die was er helemaal niet! En toen pas realiseerde ik me pas: ik ben erin getuind. Dit was nu precies waar zoveel commotie om was geweest. Facebook doet net of je vrienden iets leuk vinden, en: het werkt! Ik heb de spullen gekocht, en eet vanavond Surinaams.

Even voelde ik me bedonderd, maar nu denk ik, ik ga vanavond wel lekker eten! En, wat is nu eigenlijk erger? Die irritante reclame’s op radio en televisie, altijd hetzelfde, dag in dag uit. Of een boodschap, aangepast aan jou persoonlijke voorkeur. Een aanbieding waar je misschien iets aan hebt?

Ik weet het, het is misschien een beetje vloeken in de kerk, want ik vind het allemaal maar niks dat Facebook en consorten alles van me weten. Maar nu het toch zo ver is, heb ik dit soort advertenties misschien liever dan die irritante Vodafone reclame telkens op de radio. Als we nou eens alle radio- en tv-commercials konden verruilen voor persoonlijke aanbiedingen, dan gaan we er misschien toch wel wat op vooruit.

Tenzij we vanavond patat eten.

Dan is het totaal mislukt.

Achter je geld aan bij PostNL

Wonderlijk genoeg had ik een koper gevonden voor mijn beschadigde djembé. Dus toen ik voldoende karton had verzameld, en er drie rollen tape doorheen had gejaagd, was ik klaar voor de laatste stap: het bezorgen. Dat besteed ik uit.

Nu had ik eenmaal andermaal al eens zelf een etiket gemaakt op de website van PostNL. Super handig, kun je het adres alvast invullen, online betalen, label erop, en klaar is kees. Kun je hem zo inleveren. Weet je ook vast wat het kost, en wat het track and trace nummer is. Dat ga ik weer doen! dacht ik dus.

Toen ik eenmaal alle gegevens had ingevuld kwam ik uit bij de betaal pagina. Na keurig met iDeal betaald te hebben, kwam op de pagina van PostNL tot de ontdekking dat de labels niet gemaakt konden worden. Dat is op zich al vreemd lijkt me, want er zal vast niet iemand zijn die labels uitschrijft, toch? Gaat geheel automatisch lijkt me. Maar goed, okay, foutje in de web software, kan gebeuren. Die foutjes maak ik ook wel eens. Maar ik zag dus dit:

Versturen___PostNLKijk, en da’s gek, toch? Er wordt dus door het systeem correct geconstateerd dat er een probleem is. Maar; waarom kan ik die betaling dan niet automatisch terug krijgen? Ze hebben die betaling toch gewoon gekoppeld aan het product dat ik heb aangeschaft! Natuurlijk zou het eigenlijk nog beter en logischer zijn dat die labels gegenereerd worden vóór dat je betaalt, zodat je bij een eventuele fout die hele betaling niet hoeft te doen. Zoals u ziet is de enige mogelijkheid om te bellen met de klantenservice.

Aangezien web development mijn vak is, wéét ik gewoon dat dit beter kan. Hier begon de frustratie al.

Nou goed, bellen dan maar. Sta ik natuurlijk eerst 8 minuten in de wacht, met 13 klanten voor me. Krijg ik eindelijk iemand aan de lijn, die bedankt me voor het melden van deze storing. Om de boel te onderzoeken wil ze wel eerst even wat gegevens van me weten, zoals mijn e-mail adres. En toen schoot ik uit mijn slof. Ik wil helemaal geen onderzoek, en jullie hebben al helemaal mijn gegevens niet nodig, ik wil gewoon mijn geld terug! Subiet!

Mevrouw begreep dat het allemaal heel vervelend was, maar voor de restitutie moest ik sowieso op internet een formulier downloaden, waar ik via de klantenservice op postnl.nl aan kon komen.

Dus in plaats van geld afboeken voorkomen, automatisch geld terug storten voorkomen, word ik ook nog eens misleid op de website waardoor ik 45ct moet betalen om geld terug te krijgen dat nooit afgeschreven had mogen worden?! Inmiddels was ik dermate not amused dat ik ophing; ik moest immers toch online mijn kruistocht naar restitutie vervolgen. Belachelijk! Wat een schijt servi… TUUT TUUT TUUT moet het ongeveer geklonken hebben.

Vervolgens krijg ik dus een PDF bestand, die je wel kunt invullen, maar waarvan je continu melding krijgt dat je hem niet kunt opslaan. In de menu’s van de PDF reader staat nog wel de mogelijkheid om te verzenden, maar dit werkt niet. Kan natuurlijk ook komen omdat ik zo’n ontzettende digibeet ben. Naïef als ik was had ik dus in feite alles weer voor niets ingevuld. Uiteindelijk heb ik het formulier uitgeprint, en daarna weer ingescand. Nog mazzel dat ik toevallig zo’n scanner heb staan.

Dus in plaats van ervoor de zorgen dat PostNL die formulieren digitaal aangeleverd krijgt, zodat ze deze ook veel sneller en makkelijker kunnen verwerken, krijg je alleen de mogelijkheid om het formulier te printen, met (let op) een e-mail adres waar je het heen kunt sturen. Dit is ook wel weer te merken, want op 15 april deed ik het formulier op de ‘bus’, en 7 dagen later had ik ‘al’ antwoord. Dat ging zo:

[blockquote source=”Yvonne Bouma, Serviceteam Consumenten, PostNL”]

Geachte heer op den akker,

U heeft ons op de hoogte gebracht van het niet (correct) uitvoeren van de online verzendservice. Ik stel het zeer op prijs dat u de moeite heeft genomen ons te informeren en kan me voorstellen dat dit voor u heel vervelend is en bied u dan ook mijn excuses aan voor het ontstane ongemak.

Als vergoeding  zal het bedrag van € 6,50 binnen 2 weken worden overgemaakt naar rekeningnummer ***.
Ik hoop u hiermee  naar  tevredenheid te hebben geholpen en geïnformeerd en sluit hierbij het onderzoek.

Mocht u nog vragen of opmerkingen hebben dan kunt u ons van maandag tot en met vrijdag van 08.30 tot 20.00 uur en op zaterdag van 09.00 en 16.00 uur bereiken op telefoonnummer  0900-0990  (€ 0,45 per gesprek).

Met vriendelijke groet,

Yvonne Bouma
Serviceteam Consumenten  
PostNL Pakketten Benelux B.V.

[/blockquote]

Geniaal hoe ze de rollen omdraaien. Alsof ik hen mail om ze een dienst te bewijzen. Alsof ze me een andere keuze bieden dan deze lijdensweg te bewandelen. Hoe had ik anders mijn geld terug kunnen krijgen?

PostNL zuigt niet alleen haar werknemers uit, ook haar klanten zijn inmiddels aan de beurt. Daarin blijk ik overigens niet de enige te zijn.

Ik geloof niet dat ik ooit eerder zo’n belachelijke gang van zaken heb meegemaakt.

En dan tel ik KPN gewoon mee.

 

« Older posts

© 2020 Rolandow.COM

Theme by Anders NorenUp ↑