Rolandow.COM

Koffie met thee is minder lekker

Page 2 of 301

Koelkast of vriezer sluit niet? Scharnier stuk!

Heb je ook een koelkast of vriezer deur die gekke geluidjes maakt? En waarvan hij ineens niet meer sluit? Of dat er ineens iets uit lijkt te vallen, maar je kunt het nergens vinden?

Dat is me vorige week voor de tweede keer overkomen. In vier jaar tijd. Vind ik toch wel een beetje mwhoah van Bauknecht, om eerlijk te zijn. Koelkasten gaan toch gewoon 10 jaar mee? Maar ik weet nu tenminste wel wat de oorzaak is. In de scharnieren zit namelijk een stukje plastic, wat waarschijnlijk de veer op z’n plek moet houden. Dat plastic is het na een paar jaar alweer beu, en breekt. Gevolg: of het plastic zit in de weg, of de veer gaat rond rond in de scharnier. Hierdoor komt hij in een positie te liggen waardoor hij het sluiten juist blokkeert.

Er kan wat tijd overheen gaan, maar het kan ook een paar dagen duren voor het echt stuk is. En dan zit je dus met een koelkast of, erger nog, vriezer die niet meer sluit. We dachten dit bij de koelkast wel even tijdelijk op te lossen door hem dicht te tapen met ducktape, maar dit gaat ook niet altijd goed. Kom je na een dag werken thuis, blijkt de koelkast op een kier te staan. Kortom: pak het maar meteen aan, want je ontkomt er toch niet aan.

Toen ik eindelijk het type scharnier had gevonden, kwam ik er achter dat dit op diverse webshops hun best verkochte artikel was. Goh, ik snap wel waarom. Uiteindelijk had de koelkast onderdelen shop het goedkoopste setje voor me. Maar ja, de vriezer twee dagen open laten staan leek me ook geen optie. Bovendien evengoed vijftig eurie’s :-(.

Nu had ik de vorige keer de hulp van onze vrienden van Mammoet ingeschakeld. De baas kwam langs, schroefde van zoef zoef de panelen er af, en prutste toen wat met het scharnier. Hij prutste nog wat, en nog wat, en uiteindelijk deed de scharnier het weer. Zo’n klus waarvan je achteraf denkt: dat had ik misschien best zelf gekund (maar niet gedurfd). Bovendien heb ik niet van dat stoere Makita spul om zoef zoef mee te doen. Dat schroeft toch net effe minder lekker weg weet je wel.

Maar nu durf ik het dus wel. Het losschroeven van de panelen en vriezer deur ging voortvarend (gewoon op het handje, niks zoef zoef), hoewel ik wel wat dingen had los geschroefd wat me erg leek op 1 of ander afstel mechanisme. Het was maar te hopen dat ik de deur er ook weer recht in kreeg.

Uiteindelijk kwam ik ook toe aan het prutsen met de scharnier. Al het plastic van binnen heb ik met een schroeven draaier zoveel mogelijk kapot geramd en eruit gehaald. Maar het veertje, die kreeg ik er langs de zijkant met geen mogelijkheid uit. Tangetje, schroevendraaiertjes, van alles heb ik geprobeerd om hem eruit te wippen. Totdat ik het na anderhalf uur zou opgeven, ik de scharnier voor de 100ste keer dicht klapte om het mechanisme nog eens te bestuderen. En ineens heb je het: als de scharnier dicht zit (dus alsof de deur gesloten zou zijn) ontstaat er ergens aan de achterkant een gaatje, en als de veer dan goed ligt, kun je hem er daar precies doorheen halen.

Moet je ook maar weten.

Dus behulpzaam als ik ben: alsjeblieft. Nu weet jij het ook.

Privacy moraalridders

Moraalridders van de stichting Privacy First hebben zogenaamd een overwinning behaald: als je parkeert zonder je kenteken in te voeren, mag je hiervoor geen boete krijgen.

Nu ben ik wat privacy betreft niet lid van het kamp dat vindt dat alles geoorloofd is om terrorisme en fraude tegen te gaan. Ik vind dat men niet je huis mag binnen vallen als ze een ‘redelijk vermoeden’ hebben dat je terrorist bent. Of wil worden. Dat je van de weg wordt geplukt omdat je toevallig dezelfde achternaam hebt als een (vermeend) terrorist. Dat alles wat je op internet doet wordt opgeslagen (data retentie). Kortom: burgers moeten goed beschermd worden tegen hun overheid.

Dat is namelijk waar het in feite mis gaat, naar mijn mening. Dat de belastingdienst gegevens wil opvragen van parkeergarages, om te kunnen controleren of je de bijtelling probeert te ontduiken. Waarom zou de belastingdienst dit wel mogen opvragen, maar Albert Heijn bijvoorbeeld niet om te controleren of Harry Piekema zijn boodschappen niet stiekem bij de C1000 doet deed? Of om te berekenen hoeveel procent van de lokale bevolking eigenlijk zijn boodschappen bij de Appie haalt?

Anderzijds ben ik ook niet zo naïef om te denken gegevens niet zullen worden uitgewisseld, of dit nu mag of niet. Als je mee doet in de moderne maatschappij is het bijna onmogelijk om je te verstoppen. Aan de hand van gsm zendmasten weten ze ook in no-time waar je bent. Google (Android weet je wel?) en Apple slaan die informatie ook ongetwijfeld ergens op. En wat dacht je van Facebook? Snowden heeft inmiddels wel aangetoond dat hiervan gebruik wordt gemaakt wanneer de overheid (vooral de Amerikaanse) daar zin in heeft, en het niet zo nauw neemt met de regeltjes. Parkeermeters zijn dan wel the least of your worries.

Dus deze zogenaamde overwinning van Privacy First komt meer op me over als eens even lekker tegendraads doen. Hebben we eindelijk eens een nuttige toepassing, iets wat het leven van de consument wat dragelijker maakt, en dan gaat er zo’n clown proberen punten te scoren door een rechtszaak aan te spannen. Zou hij dan ook geen google gebruiken? Geen smartphone hebben? Geen internet? Kortom: er alles aan doen om zijn privacy te waarborgen?

Want stel dat Bas Filippini succes heeft met zijn oproep. Dat iedereen zijn kenteken weigert in te voeren bij de parkeermeter, en dan bezwaar aantekent bij de boete die erop volgt (let wel: betaald heb je dus wel, je kan niet ineens gratis parkeren). Dat Cition het scannen van kentekens moet stoppen. Dan kunnen we apps als Park Mobile en Yellowbrick ook wel vergeten natuurlijk (en die zijn verdomd handig!). Kunnen we weer in de rij aansluiten voor de parkeerautomaat om te kijken hoe het ook-al-weer werkt. Àls hij werkt natuurlijk, want anders moeten we even doorlopen naar de volgende automaat, 200 meter verderop. Moet er weer personeel komen dan rondloopt om bonnetjes achter ruiten te controleren. Dus parkeertarieven omhoog. Bovendien: als Cition rondrijdt om jouw kenteken te scannen, dan weten ze óók waar je bent. En dat mag gewoon, want je staat op openbare weg. Het argument privacy gaat dus sowieso maar voor een deel op. Alleen als je parkeert zonder je kenteken in te voeren, en de scanauto komt niet langs, weet Cition niet waar je bent. Al die andere camera’s die boven de snelwegen en in de stad hangen weten het natuurlijk wel.

Als je je ècht zo druk maakt om je privacy, daag je de regering voor het gerecht, opdat zij de gegevens van Cition niet mogen gebruiken, en dat Cition de privacy garandeert. Dáár gaat het mis, niet bij het gebruiken van je kenteken om te controleren of je betaald hebt. En bewijs je ex-werkgever KPN dan ook gelijk een dienst, en zorg ervoor dat zij ook geen gegevens hoeven te delen met de regering. Die weten namelijk nog veel meer van je, dan de parkeermeters. En o ja, stop met Facebook, Bas. Als je dit artikel gelezen hebt, neem je niemand meer serieus die voor privacy vecht en tegelijkertijd op Facebook zit.

Ga desnoods de tweede kamer in.

Maar ga niet zo kinderachtig bezwaar maken tegen een boete waarvan je van te voren wist dat je hem ging krijgen. Terwijl je weet dat je hiermee helemaal niks bereikt om je privacy te waarborgen. Het enige dat je bereikt is meer overlast en kosten voor de burger.

Bedankt hoor!

Big Brother is watching – mijn privacy heeft verloren

Er is al veel geschreven over Facebook en haar nieuwe privacy regels. Ook veel artikelen van techneuten die erin gedoken waren, de zeiden dat je foto heus niet zomaar op een billboard verschijnt. Dat stelde me wel wat gerust.

Na het lezen van dit artikel ben ik echter helemaal niet meer zo gerust. Ik heb nu het gevoel dat we in een hinderlaag zijn gelopen van de internet giganten, en dat we niet meer terug kunnen. Natuurlijk wist ik wel dat mijn facebook data werd gebruikt door adverteerders. Prima, voor wat hoort wat. Maar dit artikel oversteeg al mijn verwachtingen.

Wat staat er in het artikel dan?

Voor de mensen die geen zin hebben in het engels, even een korte samenvatting. Verderop mijn mening.

Ze vergaren informatie over alles wat je leest op internet (alle pagina’s met een facebook like button).

Via je vrienden die facebook hebben wordt er informatie vergaard. Ga maar na: facebook op je mobiel wil ook toegang tot je contacten lijst. Dus zelfs als je zelf geen facebook hebt, sta je alsnog in Mark z’n database, omdat je vriendin of broer wèl Facebook heeft. Dit kunnen gebrukers niet uitzetten, gebeurt gewoon.

De Facebook apps (vandaar dat Farmville gratis is) hebben ook toegang tot deze gegevens. Zelfs als Facebook zegt: we gebruiken je foto’s niet voor billboards; voor de apps geldt dit niet. Via een omweg kan Facebook dus makkelijk om haar eigen voorwaarden heen, bijvoorbeeld door een app te ontwikkelen.

Wat doet Facebook nog meer?

Ze zeggen tegen je vrienden dat je een product gekocht hebt, terwijl dit helemaal niet zo is. Elke like button op het web, is een manier om bij te houden wat jij (ook de niet-facebook gebruiker) leest. Ze lezen je privé berichten en de inhoud van de linkjes die je doorstuurt. Ze kunnen de microfoon van je telefoon aanzetten (!!), zonder dat je het merkt, zodat ze mee kunnen luisteren (creepy!). Ze kunnen je foto’s doorzoeken en met gezichtsherkenning uitvogelen waar jij (en je vrienden) zich bevonden. De foto’s die je met je mobiel maakt slaan immers ook vaak GPS gegevens op, datum en tijdstip op.

Ze verzinnen campagnes om bij je vrienden informatie over jou los te peuteren. Denk aan een spelletje: hoe goed ken jij je vrienden? Zelfs als je nooit iets op Facebook zet, kunnen ze makkelijk achterhalen of je man of vrouw bent, hoe oud, je politieke voorkeur, etc. Ze geven deze informatie door aan verzekeringsmaatschappijen, bedrijven, overheden, en natuurlijk de adverteerders.

Je hebt niks te verbergen? stelt ook het artikel. Wat nou als je ineens op zoek gaat naar baby spullen, Facebook weet dus dat je zwanger bent? Dat zou voor een werkgever een mooie reden zijn om je contract niet te verlengen, anders kost het hem maanden ziektewet. Of voor de zorgverzekeraar om je niet aan te nemen als je wilt switchen naar een pakket waarbij zwangerschap-dingen beter vergoed worden.

Als je ooit in een privégesprek eens iets illegaals hebt gezegd, staat er jaren later misschien ineens een arrestatieteam voor je deur. Zou zomaar kunnen. Bedenk dan ook nog even dat whatsapp ook van Facebook is. Sinds kort ja, maar wie zegt dat ze alle historie niet bewaard hebben?

Daarnaast doet Facebook ook aan censuur. Ze laten niet al je berichten aan je vrienden zien. De inhoud van je posts wordt gescanned, en als die negatief voor Facebook is, komt het bericht niet (of veel later) pas door. Dit heb ik zelf ook al op facebook groepen gezien, mensen die zich afvragen waar hun bericht ineens is gebleven.

Ook worden gegevens uit je telefoon, je computer, enz. gebruikt om te kijken wie je vrienden zijn. Je kunt zelf nog zo voorzichtig zijn met je gegevens, maar zijn je vrienden dat ook?

Privacy settings die Facebook wel had, waren in feite ook maar tijdelijk. Ze hebben langzaam maar zeker deze regels aangepast, en toegepast. Door lid te blijven ga je akkoord met hun nieuwe regels, die met terugwerkende kracht in gaan. Vroeger was het misschien een veilige plaats om dingen met je vrienden te delen, inmiddels heeft Facebook toegang tot al je data, ook van toen je pas net begon op Facebook.

Tot slot houden ze sinds kort je financiele gegevens in de gaten en wat je koopt. Je bankrekeningnummer en creditcard nummer dus. Ze delen dit inmiddels al met Mastercard. Ook eisen ze dat je GPS altijd aan staat. Ze weten dus wanneer je naar de dokter gaat, naar een AA meeting, of naar dat bos dat bekend staat als marktplaats der herenliefde. Ze weten het niet alleen, ze verkopen het ook. Een week later valt er een aanbieding op de mat voor een aids test met 20% korting, die je vriendin als eerste open maakt. Oops.

Voor de mensen, zoals ik, die dit nu pas lezen, is het eigenlijk al te laat. We hadden voor 31 januari moeten stoppen. Wat je wel kunt doen is zorgen dat Facebook niet méér van je komt te weten. Nu stoppen alsnog stoppen dus. Maar ja …

Wat vind ik er van?

Dit hele verhaal komt natuurlijk niet helemaal als verrassing, al vind ik het wel een stuk verder gaan dan ik aanvankelijk dacht. Ook de toekomst stemt me niet erg vrolijk. We leven midden in het digitale tijdperk, en daar stap je niet zomaar uit.

Nu heb ik wel wat vragen. Zouden Nederlandse bedrijven deze informatie ook daadwerkelijk gaan gebruiken? En mag dat? Een adverteerder is dan misschien tot daar aan toe, maar mag een zorgverzekeraar deze gegevens gebruiken om te bepalen wat voor risico factor ik ben? Zijn daar wetten voor in Nederland? Als dit echt groots ingezet gaat worden, krijgen we dan een soort revolutie? Nieuwe bedrijven die hierop inspelen, en eerlijk zeggen te zijn. Politieke partijen zonder e-mail. Verzetsmensen zonder internet aansluiting en mobiele telefoon. Een nieuw, anoniem internet wellicht?

Worden er straks werkelijk mensen opgepakt aan de hand van deze gegevens? Ga ik hier over een paar jaar iets van merken, dat een verzekering me weigert, of ik onterecht of ongewenst in een bepaald hokje wordt geplaatst? Zal er dan niet uiteindelijk een opstand ontstaan?

Het tweede wat ik me afvraag is of stoppen met Facebook iets uit maakt. Van Google is allang bekend dat ze niet zo zuinig om springen met je privacy. Waarom zouden ze gratis een besturingssysteem als Android ontwikkelen? Dat is me nu wel duidelijk, al die Android telefoons kunnen ze traceren en gebruiken om informatie te vergaren. Dit gebeurt in feite nog op hoger niveau als Facebook dat doet, want Android weet in principe nog veel meer. Combineer dit eens met de zoekopdrachten die je op internet doet in Google. Oh, en gebruik je google chrome (zoals ik), dan ben je automatisch ingelogd onder je gmail account, en weten ze dus ook exact welke pagina’s je bezoekt. Google weet eigenlijk nog veel meer. Misschien is Google+ niet een poging om Facebook van de troon te stoten, maar een juridische opzet om die gegevens ook te kunnen gebruiken (lees: verkopen).

Het zou naïef zijn om te denken dat Google deze profielen niet samen stelt, zoals Facebook dat doet.

Van Apple is ook al eerder bekend geworden dat ze een geschiedenis bijhouden van waar je allemaal bent geweest. Het zou me niet verbazen als dit een stuk verder gaan. Als je een MacBook of iPhone hebt, kunnen ze ook keurig bijhouden welke diensten je allemaal gebruikt en welke pagina’s je bezoekt. Reken maar dat Android iets soortgelijks doet.

En kunnen we ons het DPI (Deep Packet Inspectation) verhaal nog herinneren? (Mobiele telecom) providers zouden dit gebruiken om te kunnen beoordelen wat voor dienst je gebruikt, zodat ze hun netwerk kunnen optimaliseren. Ja ja, maak dat de kat wijs. Ondertussen kunnen alle providers dus ook gewoon zien wat je allemaal uitspookt op het net.

De overheid spant natuurlijk helemaal de kroon. Hou maar een beetje in de gaten wat Snowden te vertellen heeft, en dan weet je dat ook onze overheid ons het liefst zo nauwkeurig mogelijk in de gaten houdt.

Het is de keerzijde van de moderne communicatie, en we zijn er met z’n allen ingetuind. Nog steeds vind ik dat dit mijn leven op vele manieren verrijkt heeft. Ondanks alle kritiek, vind ik Facebook hartstikke leuk. Mobiel parkeren, mobiel bankieren, wikipedia, spotify, e-mail, skype, allemaal diensten waar je toch blij van wordt?

Als ik van te voren had geweten dat ik mezelf zou opsluiten in een digitaal spinnenweb, was ik er waarschijnlijk nooit aan begonnen. Maar zoals dat gaat met spinnenwebben, je merkt pas dat je vast zit als je er in bent gevlogen.

Nu is het afwachten hoe dat voor ons -de gewone burger- gaat uitpakken. Gaan we Minority Report achterna, of zullen we er niks van merken? Stoppen we nu massaal met Facebook?

Dat laatste weet Facebook waarschijnlijk zelf het beste. Want die kan mijn gedachte allang lezen.

SEO schmeo

Vroeger, toen Google nog niet bestond, en we allemaal de happy few met internet access, naar altavista en Ilse gingen om dingen op te zoeken (die we vervolgens pas na uren vonden), was het internet nog een onuitputtelijke bron van vanalles. Een grote bibliotheek. Goed zoeken was een vak apart, maar je kon ook heerlijk verdwalen op al die DDS of geocity pagina’s die mensen zelf in elkaar hadden geknutseld.

Toen kwam Google ineens uit het niets, en die vond ineens wèl wat je zocht. Met een super simpele pagina, nog razend snel ook.

Nu lees, zie en hoor ik dagelijks over SEO. Search Engine Optimisation. Of eigenlijk: hoe hou je de zoekmachine voor de gek, zodat menen die iets zoeken bij jou uitkomen, in plaats van de informatieve website waar ze eigenlijk naar op zoek waren. Toen ik voor het eerst de term SEO hoorde, had ik er al een hekel aan. In eerste instantie dacht ik dat het gebakken lucht was. Hoezo konden mensen ervoor zorgen dat je hoog scoort bij Google? Dat wil iedereen toch? Het aantal plaatsen op de eerste pagina is nu eenmaal beperkt.

Kort daarop, toen die SEO technieken toch wel leken te werken, haatte ik het omdat het een soort van buzzword werd. Bakken met geld werd (en wordt) er uitgegeven aan vlotte jongens die zich alleen maar bezig houden met het foppen van Google. Daarmee zijn ze dus ook alleen nog maar bezig om zich te conformeren áán Google.

Inmiddels haat ik SEO omdat het resultaat is dat alles gewoon weer om geld draait. Zoek je informatie, dan kun je pagina 1 en 2 wel overslaan op Google. Zo zocht ik vorige week naar wat informatie over het maken van meubels van steigerhout. Toen internet nog een grote vergaarbak van vrije informatie was, ging dat makkelijk. Tegenwoordig kom je op een website met teksten als:

[blockquote source=”Bouwtekening steigerhout website”]Waar moet je rekening mee houden?

 

Als je steigerhouten meubels wilt maken dan zijn er een aantal zaken waar je rekening mee moet houden.

 

Daarnaast zijn er een aantal dingen die je moet weten.

 

Je moet hierbij bijvoorbeeld denken aan het soort steigerhout dat je gaat gebruiken en welke materialen je nodig hebt.[/blockquote]

De eerste twee zinnen zeggen exact hetzelfde. De derde zin is een open deur die geen antwoord geeft op zijn eigen stelling. Hier zit een SEO luchtje aan. En ja hoor, aan het eind van het artikel een linkje naar de bouwtekeningen van Fred. Waar we -alleen vandaag- geen 500 maar slechts een kleine vijf tientjes voor betalen. Die aanbieding stond er vorige week ook, maar dat had u al begrepen natuurlijk.

Fred_s_Bouwtekeningen_-_Meer_Dan_10_000_Tekeningen_en_Doe_Het_Zelf_Projecten_-_Fred_s_Bouwtekeningen

Kortom: het resultaat is een vervuild web waar geen zinnig woord meer op te vinden is. Zoeken is weer net zo moeilijk, of moeilijker, dan voor het Google tijdperk.

Maar ook gestresste managers en web developers als er iets gewijzigd moet worden aan de website. NEEEEE, daar gáát m’n SEO score. En dan heb je natuurlijk de golddiggers die van elk beroep of elke hobby een moneymachine denken te kunnen maken. Alsof we daar op zitten te wachten.

Zo kwam ik via een tweet van Luna terecht op blogaholic (google maar, ik ga niet linken). Vast en zeker een kundig iemand met de beste bedoelingen; maar wat me vooral opviel is dat bloggen kennelijk geen hobby meer is. Het is aan vak, dat je goed of slecht kunt uitoefenen.

Deze mevrouw, die in mei 2014 haar domein registreerde, gaat mij na 13 jaar wel even vertellen hoe je moet bloggen. Of eigenlijk: hoe je hier geld mee moet verdienen. Want dàt is uiteindelijk de bedoeling natuurlijk.

Ineens zijn er allemaal regels over hoe je het beste je blog kunt inrichten. Geef oude artikelen ook weer eens de aandacht. Genereer zoveel mogelijk Facebook-likes. Niet omdat mensen je leuk vinden, haha gekkie, maar om te scoren. Vandaar dat je ook om de haverklap uitnodigingen krijgt om iemand’s page te liken. Moet allemaal van de SEO experts.

Vroeger, toen Luna zelf notabene blogger van het eerste uur was, ging een blog gewoon lekker over je passie, een groot verlies dat je moest verwerken, of (een zoektocht naar) kennis dat je wilde delen. Net als een schilderij dat zichzelf schildert, of een verhaal dat gebaseerd is op wat er in je fantasie gebeurt, hoefde dit niet in 300 woorden en met een plaatje met goede omschrijving (in max 3 woorden). Niemand zei wat je moest doen, hoe je het moest doen, waarom je het zou moeten doen.

Allemaal verpest door de SEO preachers, en haar volgers. Hopelijk krijgt Google het voor elkaar om ook daar doorheen te prikken, zodat ze weer èchte content kunnen serveren.

Maar goed. Who cares.

Bovendien: who reads? Want dit artikel voldoet vast en zeker niet aan de grillen van SEO.

Fuck SEO.

Mijn hobby’s

Vroeger toen ik klein(er) was, had ik hobby’s. Ik speelde muziek, bijvoorbeeld. Eerst bij de showband, omdat ik niet naar de muziekschool mocht, en daardoor later bij de Nachthoorns. Maar zoals dat met alles gaat, er kwam een eind.

Daarna heb ik nog een paar jaartjes squash gespeeld, al zou je dat niet zeggen, gezien mijn kledingmaat. Mijn werkgever had elke week twee banen voor ons gereserveerd, dus er was geen ontkomen aan. De keren dat ik het tegen andere mensen opnam, geen collega’s dus, werd ik wel direct keihard met de neus op de feiten gedrukt: ons niveau kon nog heel wat treden op de ladder omhoog. Uiteindelijk switchte ik van baan (haha, woordspeling), en zo kwam ook aan de squashbaan een einde.

Toen kwam er eens een moment dat mijn auto van die kuren had waarvan je denkt: volgens mij zou je dat makkelijk zelf kunnen als je effe weet hoe het moet. Zo’n reparatie waarbij je het meest betaalt aan arbeidsloon. Ik kwam per ongeluk terecht bij studieplan en vond het wel iets voor mij, dat autotechniek. Iets geheel anders, hoewel toch technisch. Iets waar ik de rest van mijn leven iets aan had, want zelfs al zou ik niet zelf gaat klussen, dan wist ik in elk geval hoe dat stuk ijzer op wielen nu eigenlijk werkt. Dat vond ik trouwens ook van de kapperscursus. Uiteindelijk kreeg ik twee boeken van een vriend, die ik eerst eens goed zou bestuderen.

IMG_20150111_154533_HDR

Uiteindelijk is mijn carrière als monteur niet echt van de grond gekomen. Na het hoofdstuk gereedschappen viel ik in slaap.

Daarna bedacht ik me enige tijde later hoe vet het zou zijn als ik zelf kleren zou kunnen maken voor Tom en Siep. Een tijgerpak. Of een tuinbroek. Of hoe ik mijn tientallen threadless shirts zou kunnen verwerken tot een kleed, waarbij ik dan de plaatjes op het shirt uitknip in vierkanten, en deze aan elkaar naai. Dus een naaicursus leek me wel wat. Of een naaimachine. Of misschien zou ik een dagje naast Luna kunnen zitten, dacht ik nog. Maar met de monteur ambities nog in het achterhoofd heb ik ook hier verder niets mee gedaan. Hoewel het me nog steeds cool lijkt, al was het maar om de reactie’s (JIJ? Naaien?!).

Maar nu heb ik toch echt een goede hobby gevonden denk ik. We (Mijke en ik) hebben aan de hand van een steigerhout aanbieding eens besproken dat het wel leuk zou zijn om een grote tuintafel te hebben van dat spul. En mij leek het dan wel weer leuk om dit zelf te bouwen. Een beetje surfen op het net leerde dat dit eigenlijk helemaal niet zo moeilijk is. Er staan kant en klare instructies op het wereld wijde web. Wat me vooral aanspreek is dat je weinig nodig hebt; schroeven die vanzelf boren, en het hout laat je gewoon op maat zagen. Kwestie van in elkaar zetten dus. Moet niet zo moeilijk zijn toch?

Steigerhout tafel voorbeeldje

Kennelijk is er dan toch altijd iets in mij dat gelijk van de hoed en de rand wil weten. Misschien is dat ook wel mijn probleem; ik begin er niet aan, omdat ik geen begin zie. Ik wil eerst alles weten voor ik er aan begin. Dus ik gooi mijn plannen eens in de bro-app, en nu blijkt mijn broer eigenlijk dezelfde ambities te hebben als ik. Zonder al te veel moeite haalde ik hem over om naar een Cursus Kennismaking meubelmaken te gaan. Hier hoop ik in elk geval te ‘leren’ of dit überhaupt wel iets voor mij is. Als ik met een vinger in mijn neus terug kom, moet ik waarschijnlijk toch een andere hobby zoeken. Hoe dan ook; de eerste stap is nu ècht gezet. Reuze spannend vind ik het! 7 maart gaan we heen.

De behoefte om dingen te doen en/of leren die in eerste instantie helemaal niet bij me past zit kennelijk in de familie. Broer wilde wel mee, maar dan gaan we daarna ook samen naar de volgende cursus.

Intro-Dag Autoplaat Lassen (MIG/MAG)

Zin an!

Update: Bummer, 7 maart was al vol. Nu is het helemaal doorverschoven naar 11 juli. Ondertussen slaan mijn gedachten natuurlijk al dagen op hol over mijn timmerman imperium.

Overigens, wat ik ook nog ècht wel zou willen leren, qua hobby: gitaar spelen, muziek componeren met een keyboard en software op een apple, kinderverhalen schrijven, fotografie, video’s monteren tot korte vermakelijke clips (soort van vlogs), whiskey maken. Misschien moest ik maar stoppen met werken.

Image posted by MobyPicture.com
– Posted using MobyPicture.com

Limp bizkit links vooraan

8 June, 2014 11:03

Live live

Théfie

Rob

« Older posts Newer posts »

© 2017 Rolandow.COM

Theme by Anders NorenUp ↑