Dat de jongens van Ursem tof zijn! Zo! Want wij hadden dus leuk een vaatwasser op de kop weten te tikken, maar toen er ook een koelkast en gasfornuis bijkwamen, was het eigenlijk vol in de keuken. Of althans, aan de kant waar stroom, water, gas en afvoer te vinden was. De kant waar je een koelkast, gasfornuis en vaatwasser moet plaatsen dus, zeg maar. Onze keuken was duidelijk niet voorbereid op nieuwerwetse fratsen als vaatwassers. Geen wonder dat niemand dit huis zomaar wilde hebben.
Er brak bij mij een lichte paniek uit. Mijke vond het wel best, als ze maar genoeg kastjes had. Dat kleine beetje wassen we wel met de hand af. Ik daarentegen kwam al heel snel tot te conclusie dat we 1 kastje moesten weglaten, en de vaatwasser er dan onder moesten zetten. En nu maar hopen dat de werklui dat effe konden goggelen voor me.
Gelukkig zijn het toffe jongens bij Ursem (had ik dat al gezegd), en gingen ze zelfs aansluitmateriaal voor me halen, en sloten het ding aan. Keurig netjes afgewerkt, voor in hoeverre je een niet-inbouw vaatwasser keurig kunt inbouwen natuurlijk. U raad het al, ik ben super blij!
Het kastje dat we over hebben, zetten we gewoon aan de overkant neer van de keuken, met een extra lang blad er overheen. Hebben we ook gelijk een bestemming gevonden voor die blinde muur.
Dus aan het eind van de middag even naar de gamma om knutselspullen te maken, en dan zal ik eens effe laten zien dat ik ook heus wel een dingetje in elkaar kan zetten.
Tot slot ook nog effe nagevraagd wat we met die deurklink in de douche aanmoeten, aangezien die niet meer past omdat we nieuwe hadden gehaald. De Ursemmer deden van schroeverdeschroef en voor ik met mijn ogen kon knipperen zat er een nieuw slot in, waar de nieuwe plaatjes dus wèl op pasten. De nieuwe plaatjes waren dus wel goed, maar het slot dat erin zat niet (meer).
Als nu nog eventjes de mannetjes van het glas komen om her en der wat dubbelglas te plaatsen en vervangen, dan zijn alle bouwvakkersklussen wel achter de rug geloof ik. De rest van de klusjes zullen we zelf moeten doen ben ik bang.
Hoewel mijn buurman het daar nog niet mee eens zal zijn, vrees ik. Koninginnedag was enorm gezellig. We begonnen met een biertje bij ons thuis, en toen het enorm gezellig werd, besloten we naar de stad te gaan. We kwamen erachter dat het 20 minuten lopen is naar het stamcafé, een achteruitgang van ruim 10 minuten ten opzichte van onze vorige woning.
Terwijl onze visite ging eten, bleven Mijke en ik over met onze Swaf vriendjes en vriendinnetjes. Waarom zou je eten? We hebben nog geen honger. Hops, laten we nog een biertje nemen, hahaha! Al met al hebben we dat best een tijdje volgehouden. De terugweg was lang maar ontnuchterend. Moe maar voldaan ging ik naar bed, vrezend voor de nauwe mijter bij vroege dauw.
De volgende dag hadden we een kermisborrel in Hoogkarspel. Samen met wat collega's met de trein die kant op. De kater was nog niet op z'n hoogtepunt, maar als ik niet snel zou ingrijpen, zou dit weer zo'n dag worden. Toen we aankwamen op Hoogkarspel, begon het te regenen. De regen ging over in hagel. En ineens hield het op.
We spurten naar de kermisborrelplek, en we dronken daar een biertje. Nèt op tijd. Ik had drie biertjes nodig om de kater te sussen. De rest van de middag stond voornamelijk in het teken van biertjes drinken. En toen we naar huis gingen, moesten we eerst nog even langs het plaatselijke dorpscafé, om een biertje te drinken. Eenmaal in Hoorn, zou ik eigenlijk ook nog een biertje drinken, geloof ik, maar dat ging uiteindelijk toch niet door. Ik zocht mijn sleutel, stak hem in het slot, verloor de sleutel, vond de sleutel, stak hem nog eens in het slot, herhaalde dat een paar maal, en vertrok toen in een perfecte sinus naar huis.
Dit keer was de weg naar huis lang, maar niet zo ontnuchterend als de dag ervoor. En zo kon het gebeuren dat mijn sleutel van de schuur ineens niet meer paste. En ik wist heel zeker dat ik de goede sleutel had. Voor de zekerheid probeerde ik nog wat andere sleutels. Na een minuut of 20 begon het me aardig te vervelen. Een sleutel in het gat krijgen is een behoorlijk inspannend en precies karweitje.
Na een half uur sleutels proberen besloot ik dat het wel welletjes was. Mijke zou er niet blij mee zijn, maar ja, ik wou toch ook wel eens slapen. Ik belde aan. Door de gordijnen heen probeerde ik te zien of Mijke al naar beneden kwam, of dat ik nog eens moest aanbellen.
Ho es!
Gordijnen? Wij hebben toch nog helemaal geen gordijnen?
Binnen verrassend rap tempo kwam ik erachter dat de buren wèl gordijnen hebben. Ik schrok me rot, rende naar m'n eigen huis, en zodra ik de deur open had, rende ik naar binnen. Het was een reflex, denk ik. Zie je wel dat de sleutel goed was!
Mijke kwam inmiddels naar beneden van het kabaal, en heeft zich geloof ik nog verontschuldigd voor mijn gedrag. Ik stond al boven op de trap, mijn ogen uit mijn kop te schamen. Gauw gaan slapen, misschien is het een nachtmerrie, en is morgen alles anders. Nog vlák voor ik slapend mijn kussen raakte, mompelde ik dat ik morgen wel een bosje bloemen zou brengen.
De volgende morgen was er weinig veranderd. Het was geen nachtmerrie, het hele voorval voelde nu nog onprettiger. Bovendien moest ik naar mijn werk. De hele dag voelde ik me schuldig, en speelde ik in mijn hoofd af wat ik zou zeggen, als ik aan de deur stond, verscholen achter een flinke bos bloemen.
De buurvrouw was gelukkig niet zo boos.
Opgelucht droop ik af, met de staart tussen mijn benen, en begon aan mijn cold turkey afkickperiode.
"Ja, zorg je ook dat A. er bij is?" vroeg het halve ei toen ik hem probeerde te charteren voor de verhuizing. "Want met hem kan ik perfect zware dingen naar boven sjouwen, wij voelen elkaar altijd perfect aan".
Klonk als muziek in m'n oren. En klonk nog logisch ook, als je ooit samen 1 ei bent geweest.
Dus ik als de sodemieter A. bellen, en gelukkig kon hij ook, ondanks dat hij uit de nachtdienst kwam. En dus stond oom agent na amper drie uurtjes slaap bij ons z'n spierballen te laten zien.
En inderdaad, dat deden ze erg goed samen. Een samenwerking die ik vroeger alleen zag toen ze samen woedend ten strijde trokken tegen hun grote broer :-)
De nieuwe fietsroute naar mijn oude werk is nou niet bepaald een vooruitgang. Het fietspad loopt langs de provinciale weg, waar auto's met 80 km per uur voorbij razen. Het fietspad is goed onderhouden, dat wel gelukkig, maar het stuk is ook erg open. Hierdoor krijgt de wind goed vat op de fietsers. Op mij dus.
Echter, er is één voordeel aan deze route.
Aan het eind, vlak voor ik de weg over steek, wensen Yolanthe en ik elkaar een goede morgen. En haar wens komt gelijk uit.
In je nieuwe huis wachten op de verwarmingsman (die er inmiddels is, overigens). Wat doe je dan, als rechtgeaarde nerd? Kijken of de buurman wireless heeft natuurlijk!
En u ziet: JA DUS. De linksys werkt beter dan de sitecom. En verder heb ik het nog even niet geprobeerd. Straks eens kijken wat voor download snelheid we kunnen halen, haha.
Dus, voortaan kan ik al mijn hoogst illegale hacking praktijken mooi uitvoeren op het IPtje van de buurman. Want je wireless wagenweid open laten staan, dat is nog steeds niet verboden in Nederland.
En gelukkig maar.
Update: Zo'n 400 kb/sec haal ik wel. Maar, buurman, mocht u dit lezen: maakt u zich niet ongerust. Ik zal mijn eigen wifi installeren, en verder geen dingen doen op uw draadje die niet door de beugel kunnen.
En nu maar hopen dat hij geen packet sniffer heeft en straks al mijn account door hem gehackt zijn.
Het ging rap! Ontzettend rap! Ik was voor dit weekend nog enigszins bang dat we het allemaal niet zouden redden, maar gelukkig viel het allemaal erg mee. Bijna alles wat er te schuren viel, is geschuurd, en er is meer geschilderd dan verwacht.
Ik had gehoopt dat we de logeerkamer alvast konden doen, althans, de muren, maar wat blijkt: de logeerkamer is al bijna af! En daarnaast zijn nog even de woonkamer, en een ander kamertje voorzien van verf op de muur.
Daarnaast zijn er nog allerlei klusjes gedaan waar ik zelf minder handig in ben, of gewoon nog nooit gedaan heb. Lampjes werden opgehangen, kieren werden gekit, en een douche gordijn werd opgehangen. Echt super lekker als er onverwacht toch nog voldoende mensen zijn die komen helpen.
Bij deze nogmaals alvast hartelijk dank voor de hulp so far :-). En volgende week weer een update.
Bij ons op kantoor is er een chronish probleem: tijdgebrek. Er zijn tientallen klusjes, die allemaal op een grote lijst staan. Naarmate de tijd vordert, schuiven de klusjes telkens een plaatsje naar beneden, en komen er nieuwe klusjes (nu NOG belangrijker) aan de bovenkant van de lijst bij. Dat is enerzijds een goed teken, want kennelijk is er werk genoeg, en gaat het dus vrij aardig met ons bedrijf. Anderzijds is het vervelend, want hoewel sommige klusjes niet direct levensbedreigend zijn als ze even blijven liggen, het zou toch mooi zijn als ze eens afgemaakt konden worden. Ze staan immers niet voor niets op het lijstje.
Verplichte vrije dagen als Pasen komen dus eigenlijk helemaal niet zo goed uit. Tel daarbij op dat er mensen zoals ik zijn die ook een chronisch probleem hebben: tijdgebrek. Mijn vakantiedagen zijn in de eerste twee maanden van het jaar allemaal in gepland, en dan wordt al snel duidelijk dat ik een chronisch gebrek aan vakantiedagan heb. Dus, wat bedacht men hier op kantoor? Laten we een zaterdag gaan werken!
Geen gezeur van klanten. Geen rinkelende telefoons (hoewel, hij is alweer een paar keer over gegaan). Geen offshore kantoren die je support nodig hebben. Geen waslijst met weg te werken e-mail. Kortom: geen gedoe. Even de tijd om meters te maken. Dingen afkaarten. Zij die zin hebben komen, omdat ze niets beters te doen hebben, of omdat ze een extra centje willen, of omdat ze meer vakantiedagen nodig hebben, hoe dan ook: iedereen die genoeg klusjes heeft is van harte welkom.
Zo gezegd zo gedaan.
En zo zitten we hier dus met z'n vijven op zaterdag te werken. De één wrijft de kater nog eens uit zijn ogen. De ander begint aan z'n tweede blikje Red Bull. Aan het eind van de dag wordt het eten van de Amerikaan netjes gedeclareerd, en verder maken we er een gezellig dagje van.
En zo stonden wij om 8:00 vanmorgen bij Intermaris op de stoep, want om 8:00 gaan ze pas open. Ons pas aangelegde archief met papieren, die we moesten inleveren om het huis te accepteren, hadden we mee genomen. We hadden tot 10:00 de tijd om te beslissen. Er miste alleen nog een verklaring van onze huurbaas dat we ons altijd netjes hebben gedragen, nooit op het balkon hebben gescheten, en zéker geen afbraak parties hebben gehouden. Ohja, en dat we de huur altijd netjes op tijd betaald hebben.
Wij verzekerden de balie mevrouw dat het goed kwam, en uiteindelijk wisten we haar te overtuigen (waar een Zwitsers zakmes al niet goed voor is) dat we tegeltjes mochten uitzoeken. De balie mevrouw ging de tegeltjesuitzoek mevrouw zoeken. Gelukkig bleek die mevrouw meteen álle dingen die we nieuw krijgen te mogen uitzoeken, samen met ons, en bovendien was ze erg vriendelijk. Dat mag ook wel eens gezegd worden.
Zo snel als wij moesten beslissen over het huis, zo snel gingen we ook door de tegeltjes, keukenkastjes, keukenbladen en handvatten heen. De showroom was neergezet op een stukje van 3 x 3 meter, en er waren nog twee mensen aan het kijken. Zes man op negen vierkante meter, da's best druk.
De stukjes keukenkast waaruit we konden kiezen hingen in een rack, vlak naast elkaar allemaal. En zo was het ook met het keukenblad. Persoonlijk vond ik het lastig kiezen door naar 15 houten plankjes, met verschillende kleurtjes of patroontjes. Maarrrrr, uiteindelijk hebben we naar ons idee toch een hele moderne keuze weten te maken. En we waren wederom blij verrast met de mogelijkheden waaruit we konden kiezen.
Binnen een half uur stonden we weer buiten. Weer een stapje dichterbij ons nieuwe huis.
Dinsdagochtend. Mijke belt me op, met de mededeling dat we kandidaat zijn voor een huis. Hoewel we aan het zoeken waren naar een koopwoning, heeft Mijke zich evengoed elke week ingeschreven voor een huurhuis. Dit keer was het raak, en mochten we komen kijken.
Ja eh, dan moeten we maar even gaan kijken, stamelde ik. Tegen beter weten in, want ik wist echt zeker dat de wijk verpauperd was, en het niks zou worden. De sleutel mochten we een avondje houden, en zodoende konden we 's avonds, na mijn werk, een kijkje nemen. Opzich geen ideaal tijdstip, want alle lampen waren weg uit het huis. Gelukkig had ik mijn CSI mag lite mee, zodat we toch nog iets konden zien.
Toen we de deur achter ons dichtsloegen, waren het vooral een hele hoop twijfels en onzekerheden die we mee naar huis namen. Ik had mijn zinnen nog steeds op kopen gezet, Mijke wilde liever een paar jaar rustig aan doen en de schulden weg poetsen.
Thuis een beetje aan het rekenen geslagen en de Gamma folders doorgenomen. Beetje ingeschat wat dit geintje zou gaan kosten. Al gauw kwamen we op 1000 euro aan klus-spullen, dat wil zeggen: vloeren leggen (laminaat, zeil of tapijt), en een likje verf hier en daar, wat kwasten en rollers, dat werk. Hebben we niet eens álle kamers berekend.
Uiteindelijk gingen we, beide gesloopt van het twijfelen, naar bed. Ik zou de volgende ochtend de sleutel terug brengen, maar daarvoor zou ik nog even bij dachtlicht het huis bekijken. Mijke ging misschien mee.
Woensdagochtend. In eerste instantie blijft Mijke liever liggen, maar kennelijk kwam ze niet meer in slaap nadat ik haar gevraagd had of ze nou nog mee wilde. En zo gingen we even later samen naar het huisje, om de boel nog eens bij daglicht te bekijken. Bovendien hadden we een vragenlijst opgesteld voor de woningbouw, en daar hing best een boel vanaf. Toen we de deur voor de tweede maal dichttrokken, hadden we geconcludeerd dat we het best wilde hebben, als de keuken en badkamer vervangen zouden worden. Maar het was toch wel vreemd dat het aanrechtblad er nog stond, en ook het keukenblok was nog niet gesloopt en afgevoerd.
Bij de woningbouw aangekomen legden we onze vragen neer. Het vrouwtje ging even vragen. Toen ze terug kwam had ze voornamelijk goed nieuws. De badkamer werd helemaal vernieuwd, en de keuken ook. Wij mochten zelfs nog e.e.a. kiezen, qua kleurtjes tegels enzo. De keuken kwam alleen wel acht weken later, dus de oude werd eerst nog even terug geplaatst.
Toen we weg gingen bij de woningbouw werden de twijfels nog groter. Okay, het huis was dus eigenlijk prima voor ons. Wat moesten we nou? Rekenen, rekenen, en nog eens rekenen. Zouden we het wel redden om de boel bewoonbaar te maken? Er moest in elk geval wat geschoven worden met spaargeld wat eigenlijk bedoeld was voor onze reis naar Africa.
Ohja, en hoe zat het met de huur overlap? Hoe snel konden we uit ons huidige huis? Twee maanden dubbele huur betalen zouden we niet doen, hadden we besloten. En zo konden we de stress even ontlopen, door de beslissing af te laten hangen van de huidige huurbaas.
's Avonds kwam het verlossende antwoord: op z'n vroegst konden we 7 april al uit onze huidige woning. Iets te snel, maar we konden dan gewoon een halve maand bij huren, dat hoefde opzich geen héle maand te zijn. En hiermee was het laatste rationele struikelblok weg. Alleen ons gevoel, onze twijfels, zouden deze sprong in het diepe nu nog kunnen voorkomen.
Donderdagochtend. Okay, we doen het! We doen het gewoon, en dan zien we wel! JA, laten we het gewoon maar doen. Op de valreep worden alle benodigde papieren bij elkaar gezocht, gecopyeerd, en er wordt een aangetekende brief naar de huurbaas gestuurd. Tot twintig april alstublieft, willen we blijven huren. 19 en 20 april wordt het verhuisweekend. Dan moeten we weg zijn. Want daarna, daarna hebben we eigenlijk geen tijd meer om te klussen en te verhuizen.
En zo hebben we in drie dagen tijd besloten dat we gaan verhuizen. Hebben we besloten dat we over ruim een maand in een andere woning zitten. Dat we opnieuw moeten wennen, opnieuw de snelste weg moeten vinden naar de Deen en naar ons werk. Dat we als een gek moeten schilderen, vloeren leggen, verhuizen, meubelen kopen, en witgoed aan moeten schaffen.
Dus, we hebben de komende weekenden nog schilders, laminaatleggers en verhuizers nodig :-). In die volgorde, haha. Ik zal proberen u op de hoogte te houden :-)
Ik snap die klachten over de nieuwe smurfen van de AH niet helemaal. Okay, dat ze wat kleiner zijn wèl, want dat is jammer natuurlijk. Maar dat ze uit elkaar kunnen, en dat je de hoofdjes eraf kan trekken: nou èn?
Die smurfen zijn heus niet voor kinderen bedoeld hoor! Ik bedoel: hoe vaak doen kinderen nou boodschappen? Welnee, die smurfen zijn bedoeld voor op kantoor!
Nog meer bewijs? Nou, we zijn heus niet de enigen hoor. Bob maakt er op zijn HQ zelfs een heuse uitpakparty van.
Als ze nou 's nachts, als we niet kijken, de boel nog even zouden schoonmaken, of andere kabouterachtige taken zouden doen, dan zijn we helemaal tevreden!
Of schop ik nu de smurfen community tegen het zere been door de vergelijking tussen smurfen en kabouters te trekken? In dat geval bij voorbaat mijn excuses.