Category: Weblog (Page 179 of 290)

Goed geregeld hoor hier.. Soep.. Broodje bal. Zo komen we er wel. :)

De kunst is nu om zoveel mogelijk bier te scoren zonder zelf op te staan. Denk ik.

Kermisborrel in wognum. Ik zit bij een groepje waar ik niemand ken. Het is een uitdaging. En gezellig ook. En warm. Voorlopig blijf ik nog wel even.

Zaterdagavond… Jurian komt met z’n gele bus langs om een koelkast om te ruilen en gasfornuis op te halen. Gasfornuis hadden vrienden voor me bewaard, en ze hadden ook een grote koelkast in de schuur die eigenlijk een klein beetje overbodig was.

Wel handig voor voorraden natuurlijk, maar dan mochten ze ons kleine koelkastje wel hebben. Leek me een goede ruil.

Dus met veel pijn en moeite laden we de spullen in de bus. Terwijl we wegrijden hebben we het over de plannen voor die avond, we zouden naar een reggae feest gaan (bleek achteraf niet door te gaan).

Dus Louwrens vraagt, bloedserieus, hee Jur, waarom ben je eigenlijk met de auto?

Ehhh… welterusten lou ;-)

CD is binnen! Duurt dus ongeveer een week. En gaat verder prima. Alles is gewoon engels, geen gekke hoes ofzo .. helemaal origineel. Geweldig. Ik ga maar bestellen. Zeker weten.

CD wow!

Sponsered by Woedend!

Geweldig joh…

Al een tijdje toef ik op #holland, op Undernet. Gewoon omdat het daar druk is, daar veel mensen komen. Dus af en toe zijn er nog wel eens leuke gesprekjes te vinden.

Als het tenminste niet verder gaat dan het weer, of over wat je gisteren gegeten hebt. Ga je het over serieusere zaken hebben, zoals geloof, politiek, maatschappij, dan heb je kans dat je al gauw een paar mensen tegenover je hebt.

Opzich geen probleem, maar binnen mum van tijd lig je eraf. Met een ban.

Kijk, nou heb ik opzich niks tegen een ban. En ik heb opzich ook wel wat beters te doen dan me druk maken om een irc channel. Maar toch. Het is niet eerlijk als je iets gebeurd wat niet terrecht is.

Zo ook vandaag. Er komt een pakistaan binnen, die vraagt of er nog meer pakistanen zijn. Ene laurette reageert met “Yeah, I’m from Pakistan. And I have big breasts”. Haha. Geweldig. Een vrouw die van te voren vast de woorden uit z’n mond neemt.

Dus ik zeg “Yeah, and she wants to fuck too”. Maar oh jee, dat zijn natuurlijk woorden die niet kunnen! Hatsee, een uur verbannen van het kanaal. Terwijl er toch ook de mogelijkheden zijn om alleen te schoppen, of om er 5 minuten van te maken. Dan is het opzich wel duidelijk.

Maar nee, dat gaat niet. Normale weg wat mij betreft: okay, ik had geen “fuck” moeten gebruiken, laat me nu maar weer terug :-). Sja, ik bedoel, we kunnen er lang of kort over praten, maar blijkbaar is dat woord zo erg dat het niet mag, nouja goed, dan gebruik ik dat niet meer. Point taken.

Maar nee. Twee opperhoofden beslissen anders. Weet je wel dat er kindjes van 9 of 10 jaar kunnen zitten?

Ohja, tuurlijk. Diezelfde kindjes die www.sex.nl nooit zullen intypen, en die het woord “fuck” nergens anders zullen tegen komen. Puur in dit channel worden hun zieltjes verpest. Verpest door Rolandow!

Nu worden er de laatste paar dagen ook mensen gelijk bij binnenkomst afgetrapt omdat ze ruzie hebben gemaakt met De Goden. Dat mag natuurlijk ook niet. Net als rechters hebben ze gewoon altijd gelijk. En zo niet, dan toch.

Zie >hier< de uitleg.

Ik heb het protocol gevolgd hoor. Eerst degene die me gekickt had enzo. En toen dat niet bleek te werken naar Paula.

Geloof dat ik nu dus naar Beany moet. Maar ach, laat ook maar zitten. Het is jammer dat zo’n goedlopend kanaal zo streng wordt gehouden, volgens mij kan het veel gezelliger.

Jammer.

Update (15:27): Oh, ik geloof dat ik nu ook bij het clubje hoor die ruzie heeft gemaakt met de ops. En dan sta je voorlopig op de blacklist. Denk ik.

Gelukkig zijn er nog wel wat shells voorhanden.

‘t Gebeurt neet duk, ‘t gebeurt bijna noeit,
maar vandaag is ‘t gebeurt, vandaag bin ik mien telefoon vergeten.

Sta ik bij de Spar mijn ontbijtje af te rekenen (1 tijgerbol met gebradengehakt-met-tuinkruiden en een halve liter halfvolle melk), komt ik tot mijn grote schrik tot de ontdekking dat de portomonaie nog thuis ligt.

Nou dan houdt het op, probeerde ik schuld te bekennen. Maar toen ik mijn speciaal voor mij gemaakte broodje zag liggen, wist ik dat dat ook nergens op sloeg. Die kun je moeilijk doorverkopen.

Kom je morgen ook nog?
– Ja natuurlijk!
Dan zet ik het wel op een rekening voor je.

Wat een vertrouwen, zo in hartje Amsterdam. Geweldig. Buurtsupers zijn okay.

Dat was me het weekend wel zeg hee!

Het begon allemaal op vrijdagavond. De blije avond omdat je dan het weekend ingaat.

Dus Jur en ik even richting ‘t Kroegie. Daar een beetje aan de bar hangen tot we er weer uitgeveegd werden. Dat was om een uur of half vier denk ik.

Jurian had zijn jas bij mij laten liggen. Da’s wel zo handig. Anders moet je die in de kroeg weer op een veilige plaats zien op te hangen. Nouja, hoe dan ook, dit was een goede reden om bij mij nog even een borreltje te doen. Het was tijd voor whiskey, vond ik.

Dus we hingen mooi uit het raam, te kijken naar de mensen die naar huis gingen. Een koppeltje die om de vijf meter stopten om elkaar innig te zoenen. Een jongeman die zijn uiterste best deed om recht te blijven lopen (wat niet helemaal lukte).

En toen kwam er ineens een meisje langs, die ons doorhad. Dus bleef ze zo’n beetje onder ons raam staan, praatje maken. Ze woonde verderop, d’r vriend werkte in de wereld. En uiteindelijk kwamen we er ook achter dat ze Patricia heette.

Er kwam een klein groepje uit Swaf. Patricia was volgens mij even met ze aan het kletsen. Goed moment voor Jur en mij om ons af te vragen waarom ze in hemelsnaam zo lang onder ons raam bleef staan. Wilde ze soms iets? Ik ga wel naar huis hoor! riep Jur, behulpzaam als hij is.

Dus we waren zo’n beetje de voors en tegens aan het afwegen. Was ze nou knap eigenlijk? Moeilijk te zeggen van die afstand. En hoe oud zou ze eigenlijk zijn?

TWEE EN TWINTIG riep ze naar boven terwijl ze zich even omdraaide. Shit. Als ze dat al gehoord had, wat dan nog meer?

We zakten ongeveer door de grond, maar we vonden het tegelijkertijd ook heel erg grappig. Dit was de eerste aanleiding om over de grond te rollen van het lachen.

Toen we weer een beetje bijkwamen konden we weer uit het raam hangen om aankomend spectakel te kunnen bekijken. En inderdaad. Er kwam iemand aangezeild, dronken en vol. Er stond iemand anders met een klein vouwfietsje.

De dronken gast vond blijkbaar dat het fietsje ondergepist moest worden. En ja hoor, midden op straat, waar de rest gewoon bij stond, haalt ie z’n joekeloeris te voorschijn en begint zo over die fiets heen te pissen. De eigenaar van de fiets probeerde weg te rijden, maar de dronkaard liep er gewoon al waterend achteraan. Patricia kon de waterval nog net ontwijken.

We dachten dat we niet meer bijkwamen. Letterlijk achterover vallen op de grond en alleen maar kunnen lachen. Keihard lachen. Beetje te keihard voor huisgenoot Ron (waarvoor excuses), maar dit was gewoon onvoorstelbaar grappig.

Daarna nog even wezen borrellen met Jeroen, die inmiddels ook klaar was met werken. En dat werd laat. Erg laat.

Zo laat dat ik zo’n beetje in coma lag tot 21:45. Ineens kwam Ron boven stormen… Heee jochie, lekker doorgehaald jongen! riep ie lachend terwijl hij me hevig aan het wakker schudden was. Heb je gezopen ofzo? wilde ik hem terug snauwen. Maar hij riep er meteen achteraan dat ik moest optreden.

Ohjah. Shit. Hoe laat is het? Kwart voor tien?!?!?

Negen uur moesten we verzamelen. Tien uur spelen. Dit werd dus iets later.

Compleet verward stond ik dan op het parkeerterrein van Zwaluwen ’30. Alweer donker. Alweer avond. Wat was er toch met de zaterdag gebeurd?

Gelukkig hadden ze er een salade met stokbrood. Zo kwam ik ook nog aan avondeten/ontbijt. De pauze tussen de twee optredens was langer dan normaal, en de barmensen waren zeer gul in het verstrekken van hun biertjes. Dus stond ik er continu met 2. Belachelijk.

Toen ik hier eindelijk weg kon om een uur of één had ik het eigenlijk wel weer gehad. Ben nog even in Swaf wezen kijken, waar zich een heel groepje had verzameld. Maar ik werd eigenlijk alleen maar misselijk bij de gedachte. Naar bed, dat was pas een goed idee.

En dat was het ook. Zo wist ik zondag enigsinds levende te overleven. Zelfs nog een ritje naar het strand.

Maar die zaterdag. Die ben ik nog steeds kwijt.