Category: Weblog (Page 137 of 290)

Kijk, we hebben dus toch buren!

Zo. De eerste avond van Beiers Festival zit erop. Elk jaar vraag ik me weer af wat ik er doe, en elk jaar zijn er weer dronken avonden tijdens dit festival.

Nu viel het gisteren opzich mee, toen ik naar huis ging. De tappen waren om 1:00 gesloten, terwijl dit eigenlijk om 1:30 had moeten zijn. Ik diende mijn klacht in bij de kassa, en met de mededeling dat ze het hebben konden zoals ze het krijgen wilde ging ik naar huis. Jammer hoor. Scheelt een boel omzet.

En sja, dan ben je dus nog voor 2:00 in de stad. Zijn de kroegen nog open. Zo ook de kroeg onder mij.

En toen werd het laat. Later. Laatst. Volgens mij een uur of acht. Weet het niet precies meer. Na de tweede Glenn Fidich vond ik het verstandiger om naar bed te gaan. En waarschijnlijk was ik niet de enige die dit verstandiger vond.

Vanavond moet ik weer. En ik heb nachtwacht dienst. Dat betekent dat je na het feest een paar uur op de tent moet letten. Om vier uur word ik afgelost.

Gezien mijn huidge staat van verkeren vraag ik me af of dat wel goed komt. Waarschijnlijk moet er even een biertje in, en dan lukt het wel. Maar laat ik eerst maar eens mijn biefstukje en sla gaan maken, dan zien we dan wel verder.

Vooralsnog is het allemaal behoorlijk wazig in mijn hoofd. Heb het idee dat ik scheel kijk.

En voor jullie zal ik vanavond de cam maar eens meenemen :-)

Mijn voorband is was lek. Al een tijdje. En bij de laatste poging tot plakken, vond ik geen bubbeltjes in de bak met water waar ik de binnenband in hield.

Dus dan maar nieuw. Scheelt weer een hoop gedoe met lijm en plakkertjes ook. Gewoon lekker nieuw, kan ie er weer een tijd tegen aan.

Dus opweg naar de Halfords. Alleen ik kwam langs de Action, jammer genoeg voor Halfords. Want vanuit de verte zag ik een buitenband hangen.

Er lagen ook binnenbanden bij. Er stond een hele rij getalletjes op mijn oude binnenband die ik meehad, en een kleiner rijtje getalletjes op de nieuwe binnenband in het schap. De eerste helft kwam overeen. De tweede helft stond er bij de nieuwe dus gewoon niet op.

De buitenband, daar stond helemaal niets op volgens mij. Dus er maar naast houden. MWah, past wel. Bovendien verkochten ze 1 maat binnenband, dus ik neem aan dat die buitenband erbij hoort!

Klooien en klooien in de schuur. Het leek of die buitenband er nooit om heen zou passen. Toch maar met grof geweld proberen. Dat ijzeren wipdingetje ertussen, en hop, erin rammen. Als ie er op die manier uit gaat, kan ie er op die manier ook in.

Na behoorlijk wat inspanning zat hij erin. Beetje heen en weer slingerend, maar ach, dat komt bij het oppompen wel goed dacht ik. De eerste keer niet. Er verscheen ineens een bobbel ergens. Daar was een techniek voor geloof ik, maar die ben ik alweer vergeten.

Leeg laten lopen. Beetje de band masseren. Ga maar lekker liggen, hoppeta… en weer oppompen.

Zag er goed uit. Voor in hoeverre er iets goed uit kan zien op die fiets. Ben benieuwd of hij straks nog steeds goed is, als ik terug kom van het eten.

Anywayz… ik heb dus fijn nieuwe banden!

Gaat eigenlijk ook nergens over, dit. Tssk.

Lekker dan.

WideXS doet zijn werk niet goed, althans, is niet bereikbaar, en gelijk krijgt mijn website ook allerlei problemen!

Da’s niet eerlijk!

Tijd om eens over te stappen. Ga ik wel naar joker ofzo.

(méér van die foto’s!)
Het broertje van Mijke logeert bij ons in Amsterdam. En als grote zus moet je het je broertje dan natuurlijk wel naar de zin maken. Erg lief, vind ik. Dus zodoende gingen we naar Sixflags.

Vervelend nou.

Maar niet heus natuurlijk. Wat een heerlijk dagje! Mooi weer. En fijne rollercoasters om vanaf te roetschen.

Ik vond mezelf wel bikkel gisteren. Voor iemand met hoogtevrees (that’s me, mensen zijn er niet op gemaakt om in de lucht te hangen, anders hadden we wel vleugels), zijn sommige achtbanen best eng.

Eigenlijk vind ik het omhoog takelen het aller engst. Dat onregelmatig getik. Ben altijd bang dat er een tandwieltje afbreekt, of dat de ketting het begeeft onder zoveel druk.

Zo heb ik dus wel mooi even de Goliath gedaan. Dat ding ziet er al hoog uit als je er onder staat. Maar als je omhoog wordt getakeld is de spanning helemaal niet meer te houden. Facing death, zo voelt het. De man met de zeis zat achter me in het bakkie, wist ik haast zeker.

Totdat je ineens naar beneden raast, en zoveel emoties op je af gevuurd krijgt, dat je niet weer wat je ermee moet. Tijd om bang te zijn heb je niet, want net op het moment dat je gewend bent aan die vrije val, ga je alweer omhoog. Weer zo’n hoogte, alleen dit keer met behoorlijke snelheid.

Zoals bij alle rollercoasters is het begin natuurlijk het engst. Je verliest gewoon snelheid. Dat wéét je. Dus na de twee hoogste heuvels kwamen er wat coole bochten enzo, en langzamerhand begon ik een beetje te herstellen en te genieten. Ik zat weer relaxt en liet alles op me afkomen. Heerlijk. En wat een kriebels in je buik!

We hebben ook nog even een showtje mee gepikt. Er werden drie mensen uit het publiek gepikt, en voordat de show begon, moesten ze even een soort auditie doen. Er was één slechterik (Koos!), en twee mensen die op elkaar af moesten rennen en elkaar zoenen. Kennelijk hadden ze daar nogal moeite mee, want hoewel het hele publiek wilde dat ze elkaar op de mond zouden zoenen, het kwam er niet van.

Zelfs niet nadat de partners van de mensen waren gevraagd of ze het erg vonden. Niemand vond het erg. Behalve de spelers zelf. Misschien een religieuze kwestie. Nouja.

Gelukkig deed slechterik Koos het erg goed. Hij vocht erop los, en ook in zijn pakje als struisvogel was hij geweldig.

Toen we naar huis gingen, liepen we naar de parkeerplaats toe. Koos kwam voorbij gereden. HE KOOS, BEDANKT HE!!! riep we hem na. Verbaasd keek hij om, en hij zwaaide. Die Koos. Beroemd geworden in Six Flags.

Moe maar voldaan naar huis.

Al met al een heerlijke dag.

Jelle mag wel vaker komen logeren.

Is er iemand die me kan uitleggen waarom de medewerkers een half uur met hun duim omhoog staan voor dat ze de attractie starten? En ook als hij als is gaan rijden, houden ze hun duim nog steeds omhoog. Heel gek.

Het is weer zover hoor. Dingen die langer duren dan je gedacht of gehoopt had. En zo kan het, dat je om 1:29 nog eens een Windows Setup voor je neus krijgt.

Maar het backuppen met de nieuwe dvd brander is goed gegaan. Hoewel ik erachter kwam dat er op de verdachte harde schijf niet zoveel mp3’s stonden als ik gedacht had. Of er is een map verloren gegaan?

Laten we maar hopen van niet.

Hoe dan ook, over een tijdje heb ik een verse installatie als het goed is. En dan doet het servertje het weer vrolijk, en da’s eigenlijk wel zo makkelijk. Heb het wel gemist.

Dus. Nog even tanden op elkaar en stokjes tussen de ogen. Dan komen we er wel. Vast wel.

la-la-la-la-laaaaaa …

Zaterdag, bij het feestje van Jolanda, waren er ook nog meer feestjes in het studentenblok van de IBB. Huisfeesten. Volgens mij worden er heel wat van zulk soort feesten per jaar gegeven.

Zo ook zaterdagavond. Om een uur of half vier hadden we bedacht dat er toch meer gedanst moest worden, en we dus naar een huisfeest moesten. En omdat het zo laat was, waren we niet van plan om nog entree te betalen.

Bij huisfeest nummer 1 was dat geen probleem. We konden zo doorlopen. Al gauw werd duidelijk waarom: ze hadden Bavaria bier, en bovendien was dat bijna op. En hetgeen dat niet op was, was lauw. Nu vind ik het feit dat het Bavaria is al een goed gegronde reden om over te slaan, maar ook nog lauw was helemaal de druppel!

Dat gaat natuurlijk niet werken, een feest zonder drank. Dus al gauw hadden we besloten een kijkje te nemen bij het andere huisfeest.

Daar waren echter mensen aangesteld die kennelijk nuchter moesten blijven, en die als taak hadden het feest in Goede Banen te leiden. Mijke hing al gauw in een raam om een poging te doen haar lauwe Bavaria biertje te ruilen voor een koud Amstel biertje. De aanwezigen binnen trapten er niet direct in, maar bovendien werd deze poging in te kiem gesmoord.

De lijfwachten commandeerden dat het raam dicht moest. En we mochten niet gratis naar binnen. We hadden inmiddels wel afgedingd van 6 naar 3 euro, maar de meeste mensen binnen onze groep vonden dit alsnog teveel. Bovendien had Mijke nog opgevangen dat het bier op was.

Voor de deur stond inmiddels een volle, geopende, koele fles wijn, zomaar, midden op straat. Danny pakte het op. Ik vertrouwde het niet helemaal, er zat vast een hoop pis in.

Lekker pis dan, vond Danny, na het proeven van de wijn. Hmm. Laat mij ook eens proeven dan? Inderdaad, dat spul was best te drinken.

Verderop zag ik een raam open gaan. Er werden flessen naar buiten gegooid, lege flessen, dacht ik. Ik riep nog HEY, en wilde gaan blèren dat het asociaal was, ongehoord, en dat doe je toch niet. Gewoon lekker stoken. Hopende dat één van de lijfwachten er als een aasgier op af zou gaan.

Binnen begon er iemand wat versiering van de muur te trekken. Eén van de lijfwachten die buiten stond te voorkomen dat wij naar binnen zouden komen zag dit, en riep zijn andere lijfwacht vriendjes in. De dader moest naar buiten. Afvoeren die handel.

De dader jammerde over een grapje, en dat het niet de bedoeling was, maar hij werd toch verbannen.

Even later zag ik Wouter naar buiten komen. Die was kennelijk naar binnen gesneakt. Hij liep naar het raam waar vijf minuten eerder de flessen wijn naar buiten vielen. Ze waren dus vol. En ze gingen mee, met ons. Flessen wijn voelen zich op hun gemak bij ons.

Eerder had Wouter al wat flessen aan gegeven aan Karin, iets dat ik gemist had. De buit was in totaal opgelopen tot ongeveer 9 flessen wijn.

Mijke was ondertussen aan het proberen om naar binnen te komen bij Peter Pan, een van de lijfwachten die ervoor moest zorgen dat het netjes bleef. Hij vertelde dat er vorig jaar 8 kratten bier waren gejat. Ik herrinerde mij meteen een verhaal waarbij groep6 (zo noemt onze groep zichzelf, lang verhaal) met kratten bier via de achteruitgang naar huis gingen. Ik vroeg me af of dat hier was geweest.

Ondertussen liep het grootste deel van ons terug naar het vorige feest, de flessen wijn bij de hand. Er was nog een fles witte wijn gevonden.

We gingen terug naar het Bavariafeest, en begaven ons daar op de dansvloer, met de witte wijn. De koele witte wijn. Terwijl Mijke nog een Bavariaatje wist te scoren ergens. Verstandig als ik ben heb ik me daar niet aan gewaagd.

De wijn was in mum van tijd op, en nu was er alleen nog rood. Smaakte opzich ook prima. Het werd langzaam licht buiten, en ineens stonden er mensen verkleed in politie kleding.

De muziek ging uit. Ze waren niet verkleed, ze waren echte politiemensen. Je snapt niet wie er de politie gaat bellen op een feest, waar rondom alleen maar studenten wonen. Kennelijk gebeurt het toch. De politie vond het wel mooi zo, en wilde dat het feest stopte.

Dit had als gevolg dat een hoop mensen inderdaad naar huis gingen. Even later ging de muziek voorzichtig weer aan, maar wij hadden ook al besloten naar huis te gaan.

Onderweg naar huis opperde iemand nog om de fles wijn op de grond te gooien. Ja, dat is mooi! riep Danny. En hop, daar ging de wijn, in een boog door de lucht, splasshhhh, als waaier uiteen spattend op de grond. Wat een tuig!

Moe maar voldaan gingen we onze bedjes in.

Het was weer een heerlijk feest.