Category: Weblog (Page 204 of 290)

Paul is geld aan het inzamelen. We zitten al op 70 euro.

Als Mark zijn hoofd kaalscheert met een epilady, kan hij dus 70 euro verdienen. Maar hij doet het niet.

Watje.

Update: We hebben net besloten dat hij ook zijn schaamhaar mag afschreren. Het bedrag blijft gelijk natuurlijk.

Ik weet nu dat er salsa wordt gedraaid en gedanst in de kroeg naast Woedend! … En dat de treinen niet rijden als de stroom uitvalt. En dat de bank prima slaapt voor 4 uurtjes.

En hoe het is om als eerste te zijn :-).

Wat die gozer allemaal voor vakantiefoto’s heeft …

De avonturen van de muis die we in de prullenbak vonden. Hij is terug gezet in de natuur, en dat is natuurlijk allemaal vastgelegd op video.

De kwaliteit is helaas niet zo heel best, omdat de capture niet helemaal goed gegaan is, als ik het goed begrepen heb. Maar als je gewoon op 100% kijkt in je media speler valt het wel te zien.

En het gaat om het idee niet waar?

(download ca. 25MB)

P.S. Gecodeerd met divx 5, haal >hier< uw plug-in.

Morgen het verhaal van de prullenbak en de muis. En daarbij een begeleidend filmpje. Voor de breedbanders onder ons, want het is slechts 24 MB.

De rechstreekse link naar jonathan.nu.nl schijnt dit te zijn:
home.wanadoo.nl/gjkoerselman/DagboekPORNO

Overigens, als je op zoek bent naar plaatjes… spaar je de moeite. Niks te vinden. Misschien een sappig verhaaltje ergens, maar daar had ik geen geduld voor hoor :-).

Schijnt net uitgezonden te zijn door radio 538.

Zojuist via Luna bij Jools terecht gekomen. Wauw. Die kan goed schrijven zeg. Verhelderend, goed te lezen en te volgen.

Het gekke is dat ik altijd zo’n apart gevoel erbij krijg. Zoiets als .. is er nou werkelijk niemand die haar kan bereiken, kan snappen, en en kan helpen?

Bij veel gevallen is het toch een kwestie van even wat inzien? Je bent niet gek, je bent niet dom, je bent niet minder dan de rest. Hoeveel personen twijfelen daar wel niet aan, zonder dat dat nodig is?

Wedden dat ik het ze kan laten inzien, denk ik dan. Wedden? Geef me maar een aantal maanden ofzo. Of weken. Of misschien jaren. Maar het zal me lukken, vast wel.

Yeah, sure. Er zijn al zoveel mensen die dat proberen, zoveel mensen die er hun beroep van hebben gemaakt. En dan zal ik het wel effe oplossen zeker allemaal.

Denk het niet.

Maar toch wou ik dat ik het kòn.

We moeten meer cardio-en zei ik tegen Schwarzenegger-Louwrens terwijl ik moeiteloos 30 kilo wegdrukte.

Dat gedoe met gewichten is wel leuk allemaal natuurlijk, maar eigenlijk moet eerst die buik eens weg. Daar komen we voor. Niet voor die spierballen. Dat kan later ook.

Zo gezegd zo gedaan. Wij cardio-en.

Effe steppen.

Zo’n vier minuten later wisten we waarom Schwarzenegger voor de spierballen gaat. Waarschijnlijk heeft ie ook een conditie van niks. Puur spierbal, meer niet.

Met de tong op onze gympies dropen we af. Helemaal klaar. Einde oefening.

Maar volgende week drukken we 35 kilo weg.

I’ll be back.

Een grote neger kwam tegenover me zitten. Zij kwam naast me zitten, en hoorde blijkbaar bij hem. Liever had ik het omgekeerd gezien, zodat ik naar haar kon kijken in plaats van hem.

Bij Sloterdijk werden mijn gedachten gehonoreerd. De meneer schuin tegenover me stond op om de trein te verlaten. De jongedame zag haar kans schoon en ging naast haar kanjer zitten.

Toen ze nog schuin tegenover hem zat, had ze door middel van een handgebaar de minidisc van de neger geconfisceerd. Non-verbale communicatie, lachte ze hem toe. Wat een wijsheid, dacht ik.

Nu ze naast hem zat kreeg hij ook een oordopje. Konden ze allebei luisteren. Hij brabbelde iets, maar door zijn lage stem en onduidelijk praten verstond ik niet precies wat. Tuurlijk, ik deel toch alles met je? antwoorde ze. Ineens begreep ik de vraag.

Ze zaten een tijdje naast elkaar, luisterden wat muziek, en af en toe zeiden ze wat. Het kostte me moeite om niet vreselijk naar haar te staren. Dat kent de treinreiziger die elke dag reist vast wel.

Ik probeerde te slapen. Onmogelijk. De zwarte haren, licht groene ogen, en vrolijke glimlach moesten zo lang mogelijk gezien worden. Maar uiteraard had ik daar het lef niet voor.

Na Purmerend was ik het zat. Viel niet in slaap. Dan toch lekker niet. Ik ging er nu maar bij zitten, en bekeek het stel via het raam. Een techniek die iedereen kent, maar degene die bekeken worden nooit door lijken te hebben.

Af en toe keek ik rechstreeks.

Ik hoorde haar fluisteren “geef me even de tijd, okay?”. Oei. Dat zijn geen leuke dingen om te horen. Dat was duidelijk niet de planning.

De reis ging door en ze werd gebeld. Door een vriend of vriendin die blijkbaar Engelstalig was. Ik ving op dat ze morgen een gesprek heeft, om 11:00. Blijkbaar een soort sollicitatie gesprek. Degene aan de andere lijn moet gedacht hebben Huh, je had toch al iets?

De Knappe Jonkvrouw antwoordde met I’d like to have various options. Mooi gezegd. Verstandig ook. Hoewel ze er wel een beetje zo uitzag, was dit geen doorsnee ‘blondje’.

Daarna zou ze bij een vriendin gaan kijken. Die zou naar de kapper, en helemaal kort gaan. Blijkbaar had ze altijd lange haren gehad. Spannend, dus dat moest ze zien.

Dat lag duidelijk ook niet in de planning van de brede man tegenover me. Hij wilde haar mee. Ze moest naar hem toe.

Maar omdat ze morgen vroeg opmoest, zou ze wel kijken hoe laat ze terug is. Afhankelijk van de tijd, bleef ze herhalen. De man bleef aandringen, hoewel ik er heel weinig van verstond.

De minidisc werd uitgezet, teruggegeven aan de man. Hee, hij is nog niet uit hoor! riep ze toen de man zijn minidisc al terug aan het stoppen was. Net op het moment dat ik haar rechtstreeks aan het bekijken was.

Toen ze opkeek van de minidisc keek ze recht in m’n ogen. Net iets te lang ook. Ze maakte een gebaar van nouja, ik weet het ook niet hoor. Ze haalde nauwlijks merkbaar haar schouders op.

En toen werd het eng. Dit hele korte contact. Ik keek gauw weer naar m’n raam. M’n vertrouwde spiegel waar je kon kijken zonder dat er terug gekeken werd.

Het voelde alsof ik ineens tussen ze in zat. Waarbij het meisje aller vrolijkst en lief tegen mij zou doen, terwijl de veel te grote neger haar allerliefst mee naar huis wilde. En ik ook opzich wel.

Toen het gedoe doorging kon ik een lach niet onderdrukken. Geweldig. Ze zou zelf wel uitmaken of ze langskwam of niet. Er kwam een gevoel bij kijken dat zei … groot zijn alleen is niet genoeg. Je kan dan wel zo breed en stoer zijn, maar hey, dat is niet altijd genoeg.

Het is de combinatie.

Dus. We gaan nu even schwarzeneggerren bij de sportschool. Dan ben ik nèt zo breed als hem, maar zal ik verterend teruglachen naar het meisje, en haar blijven aankijken, diep in haar ogen.

Dan win ik het. Vast.