Category: Weblog (Page 157 of 290)

Alle credits gaan naar Wouter, die wèl zo handig was om zijn camera mee te nemen. Klik >hier

Ik zou meedoen met dat project van GJ. Maarja, als je zo’n geheugen hebt als ik, valt dat nog niet mee.

Ik bedacht dat ik vanaf vrijdagavond 00:00 tot en met zaterdagavond om 00:00 zou verslaan. Althans, zo zou ik het doen overkomen. Stiekem zou ik zaterdagavond nog wat extra fotootjes schieten, zodat er wat meer te zien valt.

Tussen deze tijden zou er namelijk best veel boeiend gebeuren. Genoeg om te laten zien, zeg maar. Door de weeks valt er weinig te melden, dat zie U ook wel aan de berichtgeving hier. Jullie vervelen met waar ik me overdag mee bezig houd, lijkt me niet zo boeiend.

Het moet leuk, apart, spannend, grappig, bijzonder zijn. Dus, vrijdagavond tot en met zaterdagavond dacht ik. Dit stond er namelijk zoal op het programma.

Vrijdagavond repetitie. Da’s elke vrijdagavond, maar misschien toch leuk om een fotootje van te schieten. We repeteren vanaf 20:30 ongeveer, en gaan daarna wat biertjes drinken met z’n allen. In het wijkcentrum.

Als ik er heen moet heb ik nooit zo’n zin. Ben je vrijdag, eind van de week, eindelijk thuis. Heb je eindelijk je eten gekocht, klaargemaakt, opgegeten, en dan moet je er alweer vandoor. Echt tijd om even bij te komen is er niet.

Maar die biertjes drinken na afloop, die doen ‘t ‘m. Daardoor beland ik meestal weer in de kroeg. Want na die paar biertjes, lust ik er nog wel een paar. En dan is het “handig” hoor, als je boven een kroeg woont.

Nu was er deze vrijdag gek genoeg helemaal niemand. Althans, niemand van het groepje waar ik normaal een biertje mee drink. En in mijn kelder was een boel herrie bezig. Drie bandjes die avond, zo hoorde ik later.

Gauw kijken bij ‘t Kroegie. Grote kans dat ze daar waren. Maar nee, helaas, geen succes. Teug naar Swaf dan maar weer.

Bij het raam gaan zitten met wat bekenden. Ik bedoel, je kent natuurlijk wel mensen, maar het zijn dan geen mensen waar je lief en leed mee deelt zeg maar. Gewoon bekenden. Omdat je beide regelmatig in het café zit. Gezellig hoor. Suus had ook genoeg van de herrie, en zo besloten we dat we maar naar ‘t Kroegie gingen om daar met z’n twee-en wat te ouwehoeren.

Zo gezegd zo gedaan, en even later kwamen er nog wat bekenden binnen enzo. Kletsen en kletsen, en biertjes drinken, en dan wordt het toch nog gezellig. En laat.

Volgende dag. Zaterdag. Ik vond dat het tijd werd om eens naar oma te gaan. Daar ben ik namelijk al heel wat tijd niet geweest. Ik denk een jaar of 2. En nu heb ik toevallig een hele lieve oma. Dus die moest eens opgezocht.

Overigens is het mijn overgrootmoeder. De moeder van mijn oma.

Nouja. Je kent het wel. Ze was erg blij verrast, en we werden vol gestopt met wijze dingen en snoep. Leuk voor een middagje. Maar moet je niet te vaak doen.

Daarna door naar Utrecht. Het huisfeest waar we al een tijdje op zaten te wachten. Met als thema: Junglefeest.

Dus Mijke had een kostuum gehuurd uit Hauwert. We waren blanke bosjesnegers. Met een mega-pruik met een bot er doorheen. En een botje door ons neus (nouja, zo leek het), alleen dat bleef niet zo best zitten.

Drank was er prima geregeld. Je koopt een pull, en die kun je de rest van de avond gratis vullen. Zulke feestjes kunnen niet vaak genoeg gevierd worden, als je ‘t mij vraagt.

Het werd laat. Again. Om half zes lagen we op bed, en een uur later was het feest ook wel zo’n beetje afgelopen hoorden we de volgende ochtend.

Dit was werkelijk fantastisch geweest om foto’s van te nemen. Gelukkig heeft Wouter wel foto’s genomen, digitaal zelfs, alleen die moet ik nog even in mijn bezit zien te krijgen. Dan kan ik een mooie gallery gaan maken.

Dus. Volgende dag weer naar huis. Waar we nog vast kwamen te zitten in het verkeer, toen we weg wilden rijden vanaf de Mac. Blijkt dat die parkeerplaats wordt gebruikt om Ajax supporters te “hosten”. Sjezus. Sta je twintig minuten klem. Wat een gedoe.

Nouja. Het was weer gezellig.

Aankomend weekend naar Ameland. Daar maar foto’s van maken dan?

Terug van weggeweest :-)

Gisteren even bedden testen in de Ikea. Nou, we weten welke het wordt hoor. Nog 2,5 weekjes wachten, en dan heeft Mijke ook een normaal bed thuis.

Eindelijk van de rugpijn af .. gna!

Hé! Dat heb ik ook!

Maar dan wel anders, natuurlijk. Dit van het fluitje komt me wel bekend voor, maar nog veel vaker heb ik het rateltje in mijn neus.

Of dat ook komt door de manier waarop je ligt in je slaap, vraag ik me af. Want vaak is hij er ‘s avonds om een uur of zeven ook. Of nog steeds, dat weet ik niet precies.

En bij dit rateltje moet ik nog wel even vermelden dat je op een bepaalde snelheid moet in ademen. Door je neus natuurlijk. Als je harder ademt, dan slaat de ratel over in 1 tik, en ratelt dan verder niet meer.

Als je te zacht snuift, sja, dan komt het tikkertje blijkbaar niet in beweging.

Maar snuif je precies goed, dan hoor je een soort getik. Geratel. Trrrrr. Trrrr.

Best leuk, voor 1 keer. Of 2 keer. Maar na een tijdje is het best vervelend. En dan komt nog het ergste: het gaat niet zomaar weg!

Als je denkt dat je met 1 keer flink hard snuiven het hele tikkerdingetje kan opsnuiven, dan heb je het mooi mis. Of eerst hard uitsnuiven en dan, direct erachteraan, hard insnuiven. Zodat eventuele vaste onderdelen los worden gerukt, en bij de insnuifhaal meteen met een noodgang richting maag verdwijnen.

Zelfs áls dat gebeurt, blijft het tikkertje gewoon zitten. Heb je een tikkertje èn de stikhoest, omdat er een stukje op je huig blijft plakken.

Komt het je bekend voor?

Nou mij wel.

Voor de rest heb je d’r geen zak aan, hoor. Maar ik vond het toch wel even de moeite van het vermelden waard.

Laat na één seconde weer los.

Slordig, als je ‘t mij vraagt.

(foto’s)

Van mij mag Koos vaker de voetbalpool winnen. Die weet de prijzenpot tenminste goed te besteden.