Category: Weblog (Page 152 of 290)

Tssk.

Dat krijg je natuurlijk.

Dat mensen Murat als held gaan zien. Zijn voorbeeld gaan vormen. Ik zie ‘ze’ straks al een front vormen. Zelfmoord commando’s die het gemunt hebben op leraren, die zogenaamd discriminerend zijn.

Maarja, wanneer discrimineer je? Tegenwoordig is het al discriminatie als je een Turk te lang aankijkt. Of als je HE JIJ DAAR tegen een Marrokaan roept. Of als je bruin brood besteld terwijl er een neger naast je staat.

De buitenlanders die zich toch al niet erg op hun plek voelen, of gewoon op zoek zijn naar een reden om te gallen, zijn bij het minste geringste gediscrimineerd.

En dan mag je iemand doodschieten natuurlijk. Want discriminatie is verboden, en moet de kop worden ingedrukt! En daar zal front Murat wel even voor zorgen.

Tssk. Ik zeg terugsturen. Ga maar wat nuttigs doen in je eigen land, in plaats van dit land te willen verzieken. En dan heb ik het uiteraard niet over degene die hier gewoon hun ding doen en waar niemand last van heeft. Dus, wederom geen racisme hoor. Enkelt de mensen die geloven dat Murat gelijk had, in z’n recht stond, kunnen van mij oprotten. Ook de eventuele Nederlanders die daar zo over denken.

Dat zal ze leren.

Weet jij wie er naast Superman woont?

.

.

.

.

.

.

.

.

.

Buurman!

Jan-Douwe: En vertel eens, wie ben jij?
Meneer: Ik ben bladibla en ik ben projectleider bij Ortec.
Jan-Douwe: Nou èn?

Jan-Douwe was, tegen verwachting in, best geestig.

Toen we elkaar even aankeken knikte ik hem goedenavond. Ik kende hem niet, maar we kwamen allebei voor hetzelfde. Gauw zocht ik een schuilplaats op, en begon te bestuderen wat er in het frame zat. Piepschuim.

De tijden staan daar hoor, riep de jongeman, ik schat hem 27, me toe. De bustijden hingen vroeger inderdaad in dit frame, waar in de toekomst waarschijnlijk reclame moet komen te hangen.

Ja, 39 over riep ik terug!

Tussen de stoep waar de bus langs zou stoppen en het bushokje zat een fietspad. De jongen stond op de stoep, in de regen, plastic tas tussen zijn benen. Ik in het bushokje.

Ja, maar de 128 gaat 36 over, en de 114 39 over.

Ik antwoordde dat ik dat niet wist. Waarschijnlijk ben ik het morgen ook weer vergeten overigens. Er kwam nog een jongen aangelopen, jonger dan mij, die naast me kwam staan in het bushokje.

Koud hè? riep de man voor me terwijl hij weer omkeek.

Ja, dat kun je wel stellen, riep ik vrolijk terug. De man voor mij was erg spontaan en vrolijk, kennelijk. En ik vind dat je spontane en vrolijke mensen op gelijke wijze moet beantwoorden. Zo vaak komt het niet meer voor namelijk.

Het lijkt wel of vrolijke mensen tegenwoordig steeds zeldzamer worden. Op school al word je op 17 jarige leeftijd “geleerd” dat het leven helemaal niet zo’n vrolijke bedoening is. Laat staan dat je spontaan gaat lopen doen tegen andere mensen in bushokjes.

Andere mensen, die doorgaans niet zo vrolijk zijn. En niet omdat de meester boos op ze is geweest, maar omdat ze heel vaak in de regen bij een bushokje staan, en heel vaak extra lang moeten wachten door slordige buschauffeurs. Iedereen die met de bus gaat weet dat, en iedereen die wacht op een bus laat elkaar dan ook doorgaans met rust. Zo ook de jongen die naast me was komen staan.

Maar deze manier niet. Dus ik antwoord vrolijk terug. Dat ik liever de zomer had, en van mij hoeven die winters niet zo.

Maar ik heb handschoenen, riep de man terug terwijl hij ze eventjes trots liet zien. En toen drong het tot me door. Deze meneer was qua gedachten niet zoals ik. Deze meneer was een beetje “gek”. Althans, bij hem viel het meer op dan bij mij. Ik kan me redelijk schuilhouden wat dat betreft.

Ik wilde antwoorden met een vrolijk antwoord. Maar ik wist even niets.

Een moment later begon hij over dat mensen niet van de kou houden. Dat het niet leuk is om door de kou te moeten. Dat je dan geen zin hebt om aan je dag te beginnen, maar dat je gewoon een knop om moet zetten. Dan lukt het wel. Deed ie zelf ook.

En ondanks dat het de hele dag al regende en miezerde, het al dagen achter elkaar alleen maar grauw is, en ik al dagen achter elkaar sta te vernikkelen, wachtend op zo’n klote bus, kwam er een glimlach op mijn gezicht. Een brede glimlach.

Want ik vind zulke mensen fantastisch. Gekken die eigenlijk lang zo gek nog niet zijn. Eigenlijk zijn zij normaal, en wij allemaal gek.

Zulke mensen vind ik fantastisch, omdat ze me vrolijk maken. Van een vrolijk praatje, word je zelf vanzelf ook vrolijker.

Zulke mensen vind ik fantastisch, omdat ze me laten nadenken over dingen. Over hoe simpele dingen je eigenlijk heel blij kunnen maken. Okay, het mag dan rot zijn om de dag te beginnen, maar als ie eenmaal begonnen is … dat kan helaas niet iedereen meemaken op deze wereld! Dus wees er maar eens blij mee!

Zulke mensen vind ik fantastisch omdat ze zichzelf blijven. Wij gekken vinden het niet normaal om mensen in een bushokje zomaar aan te spreken, als ze een beetje chagerijnig voor zich uitstaren. Toen ik naar rechts keek werd dat nog eens bevestigd. De jongen naast mij lachde niet, hij hing tegen het rechterzijpaneel van het bushokje, en staarde doelloos voor zich uit.

Zulke mensen vind ik fantastisch omdat ze geen vlieg kwaad doen, anderen in hun waarde laten, en gelukkig zijn met de dingen die ze hebben.

Zulke gekken vind ik fantastisch, omdat ze eigenlijk veel normaler zijn dan wij normalen allemaal bij elkaar.

Was iedereen maar gek.

Ouch. Dit is wel erg zielig.

(via)

“Hee, verrassend, de dader heet Murat”

Een gedachte die ik niet kon onderdrukken bij het nieuws dat vanmorgen allemaal over me heen kwam.

Kijk, ik ben niet iemand die buitenlanders haat. Ik ben niet iemand die denkt, die zal ik effe in mekaar trappen, want hij is zwart. Niks van dat alles. Als ik in de tram in Amsterdam zit (want in Amsterdam vind je nu eenmaal werkelijk álle culturen in de tram), zit ik daar gewoon een beetje te suffen tot ik eindelijk op plaats van bestemming ben.

Maar berichten als deze zorgen er toch wel voor dat je èrg je best moet doen om niet racistisch te worden. Natuurlijk zijn er argumenten zat. Als het een buitenlander is staat het in alle kranten, als het een Nederlander is hoor je niemand.

Nu denk ik dat een laffe actie als deze sowieso in de kranten was gekomen, buitenlander of niet.

Misschien kunnen die mensen er niks aan doen, denk ik dan. Misschien heeft Murat wel een slechte jeugd hier, of is het in zijn cultuur normaal om mensen fysiek aan te vallen als je het ergens niet mee eens bent. En als je dan 17 bent en een pistool kunt bemachtigen, ach, waarom niet?

Niks mee te maken, denk ik dan vervolgens. Kennelijk gaan sommige culturen in veel gevallen niet samen. Ben wel benieuwd naar de cijfers eigenlijk. Hoeveel jaar proberen we nu een multi culturele samenlevening te maken in Nederland. En hoe staat het daar nu mee?

Zien we enige vooruitgang? Of zien we dat andere culturen zich dermate thuis voelen in ons land dat ze denken het recht in eigen hand te kunnen nemen?

Het is allemaal erg fout van me, ik weet het. Alle tegen argumenten ken ik, en daar ben ik het ook mee eens. Alle buitenlanders die ìk ken zijn prima geïntegreerd en doen geen vlieg kwaad. Dus die zijn er ook, tuurlijk.

Maar toch blijft het moeilijk om te blijven geloven in die multi culturele samenleving.

Erg moeilijk.

Wauw! Er bestaan nog goede mensen op de wereld, die ook nog vertrouwen hebben in de mensheid. Een mevrouw die brieven aan het posten was bij de brievenbus bij de bushalte vroeg of we mee wilden rijden. Ik en nog een dude. Da’s nog eens aardig! Naar edam werden we gebracht. En anders hadden we de bus weer gemist waarschijnlijk.

Dan ga je, misschien voor het eerst, naar een weblogmeeting. Je weet nog niet of je dat wel aan je stoere vriendjes kunt vertellen, maar vooruit, je bent toch wel nieuwsgierig.

Dan, om te voorkomen dat je voor “nerd” of “mislukkeling” wordt uitgemaakt, schrijf je gauw een stukje over de hoeveelheid nerds die er aanwezig waren. Of alle cliche’s die inderdaad gelden op zo’n meeting. Veel digicams, en veel geouwehoer over websites en URL’s.

Maar daar heb je zelf natuurlijk niets mee te maken. Want je bent stoer. Gauw een stukje schrijven over wat een klungels het zijn, dan verhef je jezelf automatisch boven de rest.

Haha. Makkelijk hoor :-).

Ik vind het prima. Ik vond het inderdaad wèl gezellig.

Als je verkouden bent en je loopt op straat, zwetend van de hitte, moet je dan toch je jas dicht doen? Ik liep in elk geval met open jas.

Virusscannen is zo saai! Voelt zo nutteloos ook. Nouja…