Category: Weblog (Page 127 of 290)

Even een weekendje naar Zeeland. Daar woont de vader van Mijke namelijk. Sja, een eind weg, maar dan heb je ook wat. Was er nu voor de tweede keer, maar is toch elke keer heerlijk rustgevend en gezellig.

Gelukkig hadden ze daar ook digitale camera’s. Waardoor ik meteen weer in verwarring ben: misschien is dit ook wel wat voor mij. Die heeft de vader van Mijke dus ook. Mooi toestel, valt een hoop aan af te stellen.

Maarja, zou ik die nog meenemen naar de kroeg? Naar feestjes en partijen? Is ie daar niet wat te lomp en wat te kostbaar voor?

Misschien moet ik toch eerst maar een point-and-schoot camera kopen, en dan later eens gaan sparen voor een camera waar ik wat meer mee wil gaan doen.

Anywayz… we hebben lekker gezwommen in de zee. Uit eten geweest. Op het terras gezet in Middelburg. Kortom: nogal verwend!

Nu weer werken. Da’s dan weer het nadeel van de maandag.

Volgend weekend een feestje in Arnhem!

Ongekend triest, dat drama in rusland. Lees er net over in de krant. Hufters!

Met de trein naar middelburg. Twee en half uur onderweg, waarvan 2 in de volle zon. Wil frommel nog wel eens spreken na zo’n reis.

Ohja! Dacht ik toen ik deze foto’s bij Eva zag. Die had gelukkig wel een digicam mee, en was dan ook fanatiek aan het fotograferen.

Bovenaan ziet U het traditionele soep & eieren eten. Op zaterdagavond bij vader Gerrit. Schijnt hij al iets van tien jaar te doen.

Er wordt een grote pan soep (zelf!) gemaakt, en er worden een stuk of 100 eieren ingeslagen. En dan maar bakken, koffie zetten, broodjes maken, terwijl de rest van het volk een beetje half dronken aan het verfen is of met de radio aan het spelen.

Verwonderlijk dat er één kind gewoon doorheen geslapen heeft. Ze zullen het wel gewend zijn. Het andere kind was al rustig aan het oefenen om later goed mee te kunnen komen als er kermis is in zijn dorp.

Op het tweede plaatje zien we dus wat er na verloop van tijd met de vingerverf gebeurt. Toen was ik al naar huis overigens. Had het nooit toegestaan natuurlijk.

Op het derde plaatje zien we Hans in de ochtend. Hier zaten we binnen in het café nadat we waren opgehaald met de trekker. Ongeveer 6 bier later kwam ik een beetje tot leven, en was verplaatst van positie-in-de-zaal.

Kwam ik naast hans te zitten. En die had een merkstift. En dat moest op mijn voorhoofd. Prima hoor, maar dan krijg je wel iets terug. In eerste instantie kreeg ik hem met mijn suffe hoofd niet klein, maar gelukkig waren er wat omstanders die bereid waren zijn handen en voeten vast te houden. Kon ik hem rustig onder tekenen.

Moet zeggen, het is er wel op vooruit gegaan met dat baardje.

Na verloop van tijd waren we klaar bij het café. Of nouja, die lange Kees gaf dus nog een borrel, en daar moesten we natuurlijk ook even heen. Dus daar werd even een dj sessie weg gegeven door Kees, wat helemaal nergens op leek.

Ohja, en daarna gingen we ergens anders heen. Naar de moeder van het meisje dat achter de bar stond. Daar was ook een kermisborrel bezig, wisten we. En daar gingen we dus heen om te zwemmen.

Het vierde plaatje dus. Dat was boel koud zeg! En als je er dan zo in springt, weet je gewoon effe niet wat nou boven en wat nou onder is. Eigenlijk levens gevaarlijk als je alle risico’s optelt. Uitglijden, duiken met je dronken hoofd, of op elkaar springen.

En als laatst het gedoe met de bordjes. Dat was nog bij Kees thuis trouwens, nog voor het zwemmen. Er lagen daar bordjes, om een spel mee te spelen. Kon je een soort poppenspel doen denk ik.

Maargoed. Bij ons was het alleen maar. “Hoi, ik ben Cees”, “Hoi, ik ben Johan”, “Neuken?”, “Ok!”, en dan een beetje tegen elkaar slaan en wrijven met die bordjes.

En dat hielden we lang vol. Niet 1 keer, niet 5 keer, maar gewoon tientallen keren. Misschien was ik wel de enige die er nog plezier in had, maar ach, er deed altijd wel iemand mee. Na verloop van tijd kwam er vanzelf iemand met een ander bordje, en dan ging ik daar maar eens mee neuken.

Zo zie je maar, hoe er ineens weer van die flauwe, kermisachtige, dronkenmansdingen boven komen drijven.

Nog een reden waarom ik niet zonder camera kan. Het is een verlengde van mijn geheugen!

Sja, niet zo best dus.

Na lappendag viel het me allemaal 100% mee, maar ik geloof dat nu toch echt die griep eruit komt waar ik al 2 weken over loop te zeuren tegen mensen.

Heb het me hier een partijtje warm en koud, gek word ik er van. Gisteren de hele dag geslapen, ook op die manier. Koorts, volgens mij.

Maar het was wel geweldig. Een boel, boel mensen gesproken en leren kennen. Waarvan een deel al bij lappendag was, maar een deel ook niet. En zo vier dagen kermissen in ‘t dorp is toch wel even andere koek.

Met als klapper de maandagochtend, pyamabal. Waarvan we gelukkig toch nog wat fotootjes hebben via André. Wel zo handig.

Nog gezweefd met Kees, die nogal lang is. Dus ik dacht, daar moet ik bij gaan zitten, die kan het vast het best van iedereen. Het leek me niet verstandig om op eigen kracht dat bakkie meteen maar te besturen.

Maarja, we waren te zwaar. Da’s opzich niet zo gek natuurlijk. Dus pas aan het eind werd het een wild ride. Vond het toch wel stoer van mezelf. Meestal blijf ik zo ver mogelijk uit de buurt van dit soort misselijkmakende apparaten.

Volgend jaar hopelijk weer. Kijk er alweer naar uit ;-).

Ik was een jaar of twaalf en we waren op vakantie in Parijs, ik en mijn ouders. Mijn hotelkamertje was simpel en klein. Er stond alleen een bed, en een tafeltje met een telefoon en een wekker.

Langzaam begon ik het me te beseffen. Ik had zojuist de ambulance gebeld! Ik verstond niks van het snelle Franse gegil aan de andere kant van de lijn, en ineens had ik ook door dat ik helemaal geen ambulance nodig had. Ik had het me allemaal maar ingebeeld, ik had het gedroomd!

Gauw hing ik op. Vrijwel direct daarna werd er terug gebeld door een Frans nummer. Ik drukte de beller weg, en zette mijn telefoon uit, bang dat het politie zou zijn of dat mensen kwaad om me werken. De telefoon sprong weer aan, en ik werd weer gebeld door het Franse nummer.

Hoe kon mijn telefoon vanzelf aangaan? In paniek drukte in de beller nogmaals weg, en frummelde de batterij van mijn telefoon eruit. De telefoon bleef stil.

Nu begon de wekker radio geluid te maken. Een jammerend vaag geluid kwam eruit. In het Frans. Angstaanjagend, als in een horror film. Eén keer hoorde ik Safe me roepen door het geluid heen. Een vrouw met een zielige stem riep dit.

Was er soms een geest in deze kamer die me iets duidelijk wilde maken? Zou die geest mij hebben laten dromen dat ik een ambulance moest bellen?

Ik raakte nu in paniek. Trok de stekker van de radio eruit, en ook de batterijen. Het geluid ging onverminderd door. Jammerende stem, ver weg, en een hoop gekraak.

Er zat niets anders op. Ik moest naar de kamer van mijn moeder en stiefvader om te vertellen dat ik per ongeluk de ambulance had gebeld.

Mijn stiefvader sloeg zich voor zijn kop en riep uit hoe ik zo stom had kunnen zijn. De ambulance bellen in Frankrijk! Hier kregen we gedonder mee. Ik haalde mijn wekker uit mijn kamer en gaf deze aan mijn stiefvader.

Nu was ook hij verbluft. De radio bleef geluid maken, terwijl hij toch de stekker in zijn hand had. Ik legde uit dat ik de batterijen er ook al uit had gehaald.

Mijn stiefvader begon het meterslange snoer los te maken. Het zat in een bundel met een tai ribje. Toen het snoer zo’n beetje ontrafeld was en de wekkerradio nog steeds herrie maakte kwam er van heel ver een stem die zei dat dit echt te gek was.

Dit kon allemaal niet. De telefoon die vanzelf aan ging, de wekker die een vreemde stem laat horen, en de vakantie in Frankrijk. Ik ben nog nooit met mijn moeder in Parijs geweest!

Op dit moment wist ik dat ik sliep. En een nogal gekke droom had. De zoveelste deze nacht. Ik deed mijn ogen nog meer open dan ze al waren, en ontwaakte langzaam uit mijn droom.

Naast mij lag mijn vriendinnetje lekker te snurken. Precies op het ritme dat de vrouwenstem uit de wekker was gekomen kraken.

Mijn vriendinnetje had al die tijd in de wekkerradio in de droom gezeten, alleen had mijn fantasie er een heel ander geluid van gemaakt.

Frommel reist kennelijk ook met de trein. En frommel vindt, dat we ons niet zo moeten op winden als de trein eens een keertje vertraging heeft. En daar heeft frommel wel gelijk in, maar de trein niet.

In de tijd dat ik met de trein naar mijn werk moest, was het namelijk meer regel dan uitzondering dat die trein te laat kwam. Waardoor je aansluitingen mist, en eigenlijk altijd meer dan een half uur extra onderweg bent.

Voor een keertje is dat niet zo erg nee. Maar als ik drie keer per week te laat kom, valt er geen afspraak meer te maken! Je kunt er niet meer op vertrouwen.

Ondertussen wordt er wel even een schoftig bedrag in rekening gebracht voor deze onvriendeijke manier van reizen. Een coupe delen met stinkende mensen, huilende kinderen, of zeikende ouwe vrouwtjes. Laat me met rust, ik wil naar huis. Heb de hele dag gewerkt, en val haast om van de honger.

En moet je dan eens je abbonement vergeten. Of vergeet dat ding eens te verlengen. Ze zien je abbonement, ze zien dat je maandelijks zo’n 250 euro in het NS laadje brengt, maar 1 dag te laat kan niet hoor.

Nee, dan krijgt U fijn een boete van ons.

Even een keer geen kaartje. Nou en?

Dat gaat dus mooi niet op. En dat is nog het voornaamste waar ik me druk om maak. Als wij als reiziger zoveel moeten accepteren van die sukkels van een NS, die bij elk wissewasje de trein niet meer knap kunnen laten rijden, dan moet de NS ook niet zo zeiken als je als reiziger eens wat vergeet of fout doet.

Lekker met de voetjes omhoog, als de trein toch al half leeg is, netjes met een krantje eronder bijvoorbeeld.

Nee, ik ben blij dat ik van die ellende af ben. Dat biertje pak ik thuis dan wel.

Scheelt me zo 10 euro in de week.

Verder een vriendelijke gozer hoor, die frommel :-)

Op de Albert Cuypstraat moest ik zijn. Waar achteraf, zoals Mijke al zei, inderdaad markt stond.

Nu is er in Amsterdam een behoorlijk deel overhoop gehaald. Stadhouderskade, bij het Rijksmuseum. Daardoor is er maar 1 baan, terwijl er van twee richtingen verkeer doorheen gaat.

Files, langs wachten, kortom: chaos is het gevolg. Maar ik moest er wel langs. Want zo wist ik de weg, en anders niet.

Uiteindelijk kwam ik er toch doorheen, en keerde ik de juiste gracht op. Nu moest ik linksaf de Albert Cuypstraat in. Maar wat ik op de kaart niet had gezien, was dat er nog even een gracht tussen zat. Dus ik moest wel linksaf, maar dan wel eerst even over het bruggetje, de gracht over.

De op de brug staan doorgaans geen straatnamen. Ik wist dus niet zo goed welke straat nu de Albert Cuypstraat was.

Uiteindelijk toch gevonden. Met de motor een parallelweg ingedoken, en op de gok maar ergens neer gezet. Dus ik begon bij nummer 150, terwijl ik 243 moest hebben. Stukje lopen. Net op tijd kwam ik aan.

Het plan van de geborduurde badjassen speelt nu al een paar dagen, en dus moest ik het gewoon hebben. De prijs die ik door de telefoon had gekregen was wat hoog, maar ach, badjassen zijn nu eenmaal niet goedkoop.

Eenmaal aangekomen bleek het een lingeriewinkel te zijn, die toevallig achterin ook wat badkleding had. Erg veel keuze was er niet. Maar Mijke wilde een groene, logisch, met zo’n domeinnaam.

Er was er één in het groen. Donker groen, met donkerblauwe randen. Daarnaast hing er een die precies omgekeerd was: donkerblauw met donkergroene randen. Dat was dan wel weer grappig.

Ik had haast, en dit plan moest nu eenmaal uitgevoerd worden. Dus ik koos deze. Niet passen, meteen kopen. Een echte man, zullen we maar zeggen. Wat nou “hij valt klein” of dat soort onzin, XL is XL. Geen gelul.

Kleuren voor de garen uitgekozen, en de teksten door gegeven. De badjassen bleken iets duurder te zijn dan door de telefoon. Waardoor, achteraf, dit geintje toch best een duur geintje is!

Misschien hadden we beter een pyama bij de action kunnen kopen voor een paar euri, en die gewoon laten borduren. Waren we voor minimaal de helft klaar geweest.

Dat bedacht ik me toen ik eenmaal uit het doolhof was, en ik de motor voor de deur bij Mijke op slot aan het doen was. Fuck, da’s toch een hoop bier wat we hier effe hebben besteld.

Wellicht valt het mee. Ik heb de jas niet gezien toen ik hem aanhad. Dus misschien is het toch juist een hele chique jas.

Vanmiddag zullen we het zien. Mijke haalt ze op.

Ben benieuwd.

Tijdens de lappendag kwam ons ter ore dat er mensen badjassen of pyama’s gingen maken met hun naam achterop. Voor het pyamabal van maandagochtend.

Leuk! Meedoen! riepen Mijke en ik in koor.

Helaas, dit was een voorrecht voor een select clubje mensen. Niet getreurt, even goede vrienden, heus waar. We houden van ze zoals ze zijn hè.

Maar, if you can’t join them, beat them, denk ik dan. Dus wij maken badjassen die nèt effe stoerder zijn. Geen zeefdrukje erop, maar een heus borduursel!

Vanmiddag ga ik naar de borduurshop van Emmy Moens, alwaar ze badjassen verkopen waarbij ze het borduren er dan even gratig opdoen. Nu zijn badjassen niet de goedkoopste kledingstukken. Een pyamaatje bij de Action is waarschijnlijk een stuk voordeliger.

Maar ach, wij hebben straks de goeiste badjassen van het hele dorp. Wedden? Bovendien komen die vast nog wel vaker van pas.

Fotootje? Dat zal helaas niet gaan. Sorry.