Category: Weblog (Page 123 of 290)

Dat verrekte feestje waar ik het over had, dat was dus een feestje in Hauwert. Ter ere van wat mensen die beter hebben gepresteerd op school dan ik. Die hebben nu een fijne titel voor hun naam, denk ik.

Om de één of andere reden had ik mijn camera niet mee, maar Eva gelukkig wel. Alweer ja, want pas geleden zag U ook al foto’s van de kermis van haar. Die komt er wel, fotograverenderwijs. Gewoon altijd die camera meezeulen, krijg je leuke foto’s van.

Gelukkig wordt er bij die feestjes niet zoveel gezopen, zodat we ook geen foto’s zien van dronken mensen. Dat zou niet kunnen natuurlijk.

Voor meer van dit vermaak verwijs ik u graag door naar het album van Eva.

Continue reading

Vanochtend, onderweg naar mijn werk, ik was er bijna. Naast de rijweg voor auto’s, loopt een fietspad, en daarnaast weer een voetgangerspad.

Op het voetgangerspad liep een jongedame die de verkeersveiligheid niet ten goede kwam. Althans, mijn verkeersveiligheid niet.

Laarzen tot aan haar knie-en, lang, blond, krullend haar. Goed figuur. Ik minder vaart, en zodra ik langs haar rij probeer ik haar gezicht op te vangen. Ook dat zag er goed uit.

Le-vens-gevaarlijk. Stel je voor dat mijn voorganger ook op de rem trapt. Omdat die de jongedame bijvoorbeeld pas veel later had opgemerkt, en ineens iets blonds in zijn spiegel zag bewegen.

Had ik nooit gezien. Ik kijk immers met mijn hoofd in een hoek van 90 graden ten opzichte van de weg voor mij: naar rechts.

Dit zijn dan van die momenten dat ik wel even in observer mode wil, net als in Quake of soortgelijk spel. Beetje passief rondvliegen, zonder dat andere personen je zien of je iets kunnen doen. En dan even een persoon locken zodat je die automatisch volgt ofzo.

Er viel best wat te observen dacht ik.

Kortom, ik reageer
als een echte heer
in het verkeer.

(link)

Net op tijd, dan toch een andere baan. Bedrijf waar nu 7 man werkt ongeveer. En daar ga ik dan ook fijn PHP-en en mySQL-en.

We maken -mag ik al we zeggen?- daar allerlei dingen die te maken hebben met mobiele telefoons, zoals de naam al deed vermoeden. Modules voor websites waar je voor moet betalen, maar ook chat applicaties.

Erg spannend allemaal om in een, voor mij, nieuwe omgeving te gaan werken. En weer lekker in Hoorn. Nu nog even gauw dat huisje in Hoorn, en dan zou het helemaal ideaal zijn.

Vandaag ben ik zo vrolijk, zo vrolijk, zo vrolijk. Ik ben behoorlijk vrolijk. Zo vrolijk was ik nooit!

(méér)
(via)

Alweer?

Ja, alweer. Mijn broertje had namelijk een leuk ideetje, zo zei hij een tijdje terug. En dat idee was dat we met z’n drie-en even de woonkamer zouden gaan schilderen.

Nu is dat dus niet mijn grootste hobby, maar okay, het moest een keer gebeuren en als wij dan een datum hadden geprikt, dan moest de rest wel mee. Zoiets.

Dus ik heb afgelopen weekend geschilderd en geschilderd, tot ik er bij neerviel. Nu was dat nog niet eens het ergste, maar die verrekte kroeg onder mij, en dat verdomde feestje op zaterdagavond. Dat komt het slaapsaldo niet ten goede, zeg maar.

Dan kan het vandaag wel maandag zijn, maar deze maandag is wel even zwaarder dan andere maandagen. Wat heeft de maan er mee te maken, eigenlijk?

Gelukkig is hij bijna om. En gelukkig hebben we nu t.v. op de slaapkamer.

Drie dagen geleden heb ik al met een waterpas, waar ook een lineaal opzit overigens, stipjes gezet. Bij die stipjes moest ik boren. En daar zou dan de televisiesteun komen te hangen.

Dat stipjes zetten ging prima. Dat boren minder. Bij het eerste gat kwam er eerst een hoop pleisterwerk af, voordat zich een gaatje begon te vormen. Daaromheen werd er allemaal gips weggeslagen door de boor, terwijl die boor toch helemaal niet zo hard ging.

Nou goed, vrolijk doorboren, plug erin en klaar. Nu had ik nog maar 2 grote schroeven, dus dacht ik 2 grote gaten te maken voor grote pluggen, en 2 kleinere. En dat dan kruislings. Leek mij het stevigst.

Dom natuurlijk, je kunt beter de bovenste het grootst maken. Maar door mijn geniale klustechniek was ik ook genoodzaakt het bovenste gat ook wat groter te maken, en daar dus de grote schroef te gebruiken.

Nouja. Boring verhaal merk ik al. Uiteindelijk hing de steun, en nog best stevig ook. Stevig genoeg voor dat lullige tvtje dat erop moet.

Toen de kabel nog even doortrekken. Beetje door 2 muren en 1 kast heen moeten boren, maar hij ligt er hoor. Stekkertjes eraan monteren, en daar ben ik ook zo onwijs handig in, en gaan.

Nu lag de kabel nogal dwars door de gang heen. Langs het kleine kamertje, en langs de keukeningang. Ik voorzag al problemen. Dat je om 3:30 nog even naar de w.c. moet, en je dan met je voortanden op de toiletbril hangt. Ohja, dat kabeltje.

Gelukkig wist ik Mijke ervan te overuigen dat we dit direct maar even vast moesten timmeren. Ook al was het inmiddels 22 uur ‘s avonds en vonden de buren dit waarschijnlijk niet zo prettig. Maar sirene’s om 3:30 ‘s nachts lijkt me ook geen optie, het is een kwestie van kiezen tussen twee kwaden.

Tot mijn verbazing was het wel in 1 keer goed: we kregen signaal. En helder ook!

Dus sinds gisteren zijn we 7 gaten en een slaapkamertv rijker.

Ah, kijk! Dat had ik nou ook.

Mensen die gingen zeuren waar hun cdtje nou bleef. De druk, dat ik binnen een week die copy moest draaien. En dan die paar rotcenten die je er aan over hield. En ondertussen maakte ik me druk om het verhaal van de verkoper dat een brander maar een beperkt aantal branduren heeft.

Volgens mij werkt mijn eerste brander nog steeds, dus wat dat betreft had ik me misschien niet zo druk hoeven maken, en had ik een nieuwe brander wel kunnen betalen van de winst.

Hoe dan ook, ik ben er keihard mee gestopt. En soms stuit je dan op wat onbegrip. Van mijn lief bijvoorbeeld. Die heeft waarschijnlijk (nog steeds) het idee: waarom doe je moeilijk? Maak gewoon even een copytje voor die collega of die vriendin van me.

Ja, en dan de dochter van de collega. En dan de nieuwe verkering van die vriendin. En omdat de moeder jarig is van de collega, die ook even tussendoor. En als ik alle gevallen los bekijk, maak ik voor hen allemaal met liefde een cd voor ze. Geen enkel probleem. Maar alles bij elkaar verander je al gauw in een fabriek waar produktie gedraaid moet worden.

En daar ben ik dus zo’n drie jaar geleden mee gestopt. Af en toe wil ik best een copytje maken, maar dan zorg je zelf maar voor de lege cd. Dat was nog het meeste werk: elke keer naar de winkel om die lege cd’s te halen.

Op deze manier verdiende ik er niks aan, en voelde ik me ook niet verplicht om er een mooi bijpassend hoesje bij te fabrieken, waar ik toch ook wel weer een half uur per cd zoek mee was.

Dus ik hou het liever bij sporadische operatie’s. Als mensen echt iets nodig hebben. Mijn moeder die muziek nodig heeft voor een gymles, of een vriend die bepaalde software nodig heeft. Daar wil ik graag copy’s voor maken, geen enkel probleem.

Verder is deze fabriek gesloten.

Vorige week, op mijn weg naar huis, kwam ik langs de boekenwinkel. Eentje die bekend staat, omdat hij altijd wel een boek heeft over het onderwerp waar je naar vraagt. Het mannetje van de boekwinkel is een echte liefhebber, en helpt zijn klanten dan ook graag.

Het boek van Walter schoot door mijn hoofd. Zou ik het doen? Mijn stappen veranderden van koers, en voor ik het wist liep ik recht op de toonbank af, naar de verkoper. Het boek zelf zoeken zou me immers uren kosten (waar te beginnen?), en dat zou ik na tien minuten al genant vinden.

“Ik zoek de Hondenkoning, van Walter van den Berg”. De man keek me aan of ik recht in z’n bek stond te pissen. Nouja, zo keek hij eigenlijk niet, maar ik vind het gewoon leuk deze zin van Thomas te gebruiken. De verkoper keek gewoon verbaasd.

Hij reageerde in elk geval op een manier die om herhaling vroeg. Door mijn plotselinge beslissing had ik misschien ook wat snel gemompeld, en was het niet helemaal duidelijk. “De Hondenkoning, van Walter van de Berg” probeerde ik nu rustig en duidelijk articulerend te zeggen.

Nogmaals keek hij verbaasd, en liep naar zijn computer, die op het hoekje van de toonbank stond. Ik liep, aan de andere kant van de toonbank, met hem mee.

De hondenkoning had hij alsnog niet verstaan. Ik begon te twijfelen aan mijn geheugen, wat opzich niet gek is zullen de mensen die mij goed kennen beamen. Mijn geheugen is nu eenmaal niet altijd even betrouwbaar. Ik had verwacht dat iemand die zich dagelijks met boeken bezig houdt wel op de hoogte was van pas uitgebrachte boeken.

De man begon allerlei zoek opdrachten met zijn computer te doen, maar kon niets vinden. Het is nèt uit, probeerde ik nog bij wijze van hulp. Maar nee, hij kon me niet verder helpen.

Dan houdt het op, zei ik, en beende de winkel net zo snel uit als ik naar binnen kwam.

Ik bestel wel een keer online.

(méér)