Category: Weblog (Page 120 of 290)

Vrienden en famillie zijn natuurlijk erg nieuwsgierig naar ons eigen huisje. We kunnen zelf ook niet wachten tot we er eindelijk inmogen!

Vorige week zijn we even langs geweest om een bosje bloemen en een flesje wijn langs te brengen. Voor deze schappelijke prijs konden we de vloer, rolgordijnen, en nog wat kleine dingetjes overnemen. Perfect natuurlijk.

Voor een kleine tour door ons huisje, klikt u hierrrr.

Heeft U dat ook altijd?

Selecteer je in je windows verkenner een hele lijst mp3’s, zeg je enqueue in winamp, en altijd is de volgorde verkeerd. Meestal moet het eerste nummer dan helemaal naar beneden, en dan klopt de volgorde weer.

Waarom kan dat nou niet in één keer goed?

Op het werk hebben we superstoere draadloze telefoons. Van Siemens. Superfijne apparaatjes, glashelder geluid, en je kunt een stuk of 20 verschillende beltonen instellen. Da’s altijd leuk om eens mee te spelen natuurlijk. Polyfone ringtonen op je vaste toestel.

Alleen nu is er een collega die de telefoon meestal opneemt, en die kennelijk nogal van traplopen houdt. Want als de telefoon gaat, en het is voor Maarten, of voor mij, dan loopt hij met de telefoon in zijn hand naar boven, en geeft de telefoon aan ons.

Vervolgens loopt hij weer naar beneden en liggen er hier twee toestellen, en heeft hij er zelf geen meer.

Andersom gebeurt het ook. De telefoon gaat, Pepijn is hier even wat aan het bespreken, neemt de telefoon, en loopt naar beneden. Hebben wij geen telefoon meer.

Verklaart ook meteen waarom er niet doorgeschakeld wordt: je weet nooit wie welk nummer nou precies heeft. Dat varieert zo tussen de 10 en de 13.

Handig hoor, dat wireless.

Even gezellig bij Janneke eten om internet daar aan de praat te krijgen. Gelukig, overigens. De dames hielden zich ondertussen bezig met een fotoshoot.

Even later een gesprekje

Waar staat je motor eigenlijk?
– Eh, hier op de stoep, bij die tralisch

Ohhwww, die moet je daar misschien maar even weghalen
– Waddan?

Nou, daar zitten die meneren met die gele klemmen.
– Oei..

Uiteraard liet ik hem eigenwijs staan. Je motor mag imeers op de stoep. Gedoogbeleid. En ik had hem netjes niet voor de deur gezet waar “nooduitgang, vrijlaten!” op stond.

Ik zat niet helemaal relaxt moet ik zeggen, maar gelukkig zat er inderdaad geen wielklem op. En ook geen bon.

Gezamelijk wat cdrs inslaan. Dan krijg je dit dus.

Bij deze dan toch even een open reaktie op het stukje “Eerwraak”, van een stukje verder. Noem het maar zwak, zeg maar dat ik weinig kan hebben: whatever. Ik heb het gevoel dat ik verkeerd begrepen ben, dus wil ik er nog wat aan toevoegen.

Het is mijn site, dus mag ik dat.

Het gebeurt nogal eens dat ik mezelf op een manier uitdruk die andere mensen kennelijk verkeerd opvatten. In het dagelijks leven gebeurt dat, maar op deze website gebeurt dat nog veel sneller. Bij tekst kun je immers moeilijk emotie lezen.

En zo is dat kennelijk ook gebeurd bij het stukje over eerwraak. Ik was er boos over, verdrietig over, verward over, noem maar op. En vooral het gevoel van oneerlijkheid, machteloosheid, maakte zich meester over mij.

Waarom denkt die moordenaar het recht hebben Theo te vermoorden. En dan nog als argumentatie aanvoeren dat zijn geloof werd aangevallen. Voor iemand die niet gelooft, zoals ik, is dat niet een erg beste argumentatie.

In het bericht probeerde ik aan te geven dat, als dit door zijn volk als rechtvaardig gezien zou worden, het voor mij rechtvaardig zou zijn om mensen te vermoorden als ik vind dat ik daar een goede reden voor heb.

Of ik dat op die manier dan kon verdedigen. Hij geloof in Allah, en daarmo mag het. Ik geloof in elfjes, en daarom mag ik dit. Een moslim voelt zich zo erg aangevallen, dat hij vindt dat moorden toegestaan is, kennlijk. Als ik me dan ook zo aangevallen voel, mag ik dan ook moorden?

“Niet dus”, zo eindigde ik het bericht. En daarmee wilde ik aan geven: NEE. Nee, het is niet toegestaan om te moorden.

Verder was het “geitenneuker” puur een referentie, een verwijzing naar Theo. Omdat hij dat woord gebruikte, gebruik ik het ook. Zelfde terminologie, zeg maar.

Ik vind het jammer dat sommige mensen mij verkeerd begrepen hebben. Het kwetst me ergens een beetje. Ik bèn geen racist, en ik word het ook niet. Dan had ik wel anders gehandeld.

Gisternacht was ik buschauffeur. In een grote touringcar van Alpha tours reed ik rondjes. Mijn hele bus vol kinderen, en ik had geen idee waar ik heen ging eigenlijk.

De bus was moeilijk te besturen. Hij reageerde telkens te laat, en wat vooral vervelend was: de rem deed het zo slecht. Ik moest de rem heel hard intrappen, maar bij een bus is alles veel groter natuurlijk. De rem zat dus te ver weg voor me. Ik moest er op gaan staan om hem volledig ingedrukt te krijgen.

Maar ondertussen wilde de bus gewoon doorrijden. Hetzelfde effect als remmen terwijl je je gaspedaal ingedrukt houdt. Liet ik de rem dus weer iets los, dan kwam hij gelijk weer in beweging.

En zo kwam het dat het wel erg lastig werd om bochtjes te maken. Waarom door ik telkens later de bocht inzette dan ik wilde.

Niet dat het uitmaakte: het was 1 groot plein waar ik op reed. Met allemaal bomen die omgezaagd waren, en op dat plein lagen. Gek genoeg kon de bus daar gewoon tegen. Die hobbelde er wel overheen, als een soort pantservoertuig.

Na wat rondgecirkel kwam ik bij een afgraving. Het ging stijl naar beneden, en daar lagen dan ook weer een aantal bomen op elkaar gestapeld. Een grote crash zou normaal gesproken het gevolg zijn, maar nu kon het wel. Gewoon rustig eropaf en door laten hobbelen.

Toen moest ik naar de w.c. en werd ik wakker.

Wat remt die bus toch klote, dacht ik nog op de w.c.

Gisteravond, wij lagen al in bed, was en een helicopter aan het cirkelen boven onze wijk. Cirkelen ja, want het was hard, werd zachter, en toen weer harder.

Lijkt me niet dat het dan een trauma helicopter is.

Best eng eigenlijk, als je redenen gaat bedenken waarom dat ding daar rond zou kunnen vliegen. Zijn ze terroristen op het spoor? Loopt er een gewande bankovervaller rond? Of is iemand z’n poes kwijt?

Of heeft het te maken met de PKK bijvoorbeeld?

We zullen het wel nooit weten.

We waren op schoolreis. Ik deelde een kamer met vriend Mark, die ik al van de basisschool kende. Het was een warm, en dus zonnig, land waar we heen waren. Een schoolreis met allemaal jongeren die het uitgaan inmiddels al ontdekt hadden, en daar draaide het hele leven dan ook om: feesten, zuipen, lol maken.

Wat dat betreft is er weinig veranderd.

Onze kamer keek uit op een soort van dak terras. De gebouwen waren wit met geel geschilderd, zoals je vaak ziet in warme landen. De ramen waren groot, van het plafond tot aan de vloer, en konden open. Zo kon je dan het dakterras opstappen. We deelden het terras met andere appartementen.

Er was een meisje op het dakterras, een stukje verder, bij een ander appartement. Een knap meisje, zo vonden Mark en ik. Mark klopte op het raam, het meisje kwam naar ons toe. In plaats van dat ze boos keek omdat we haar zo intensief aan het observeren waren, begon ze te paraderen voor ons raam. Langzaam en sexy liep ze heen en weer, haar vrouwelijke vormen zoveel mogelijk accentuerend.

Mark maakte gebaren die erop duidde dat hij wel wat zag in een paringsritueel met haar. Zij gebaarde terug dat ze dat ook wel wat vond, maar dan wel met 4 mannen. Twee mannen konden haar niet voldoende bekoren.

Mark wist niet wat hij zag, en stoof de kamer uit om twee mensen te halen die mee konden doen. Iets dat geen probleem zou zijn met deze groep.

Toen Mark de kamer uit was, opende het meisje de ramen en kwam de kamer in. Dat was even schrikken, ik was in de veronderstelling dat je er van buiten niet in kon. Wat zou ze nu gaan doen, nu ik zo alleen was? Met vrienden erbij is het makkelijk stoer doen, maar zo alleen is het toch wel wat ongemakkelijk. Straks gaat ze mij alvast verleiden ofzo!

In plaats daarvan dook ze vliegensvlug richting nachtkastje waar mijn portomonnaie lag. Ze was uit op geld. De stemming sloeg bliksemsnel om, en ik kon haar net op tijd bij haar armen grijpen. Wild probeerde ze los te komen, maar op de één of andere manier wist ik haar weer via het raam naar buiten te werken, en het raam af te sluiten.

Er kwam een vriendin van haar bij, die al de hele tijd om de hoek had staan wachten. En nog een vriendin, en een vriend. Er kwamen steeds meer mensen voor mijn raam staan, en het goedkope slotje zou het niet lang meer houden.

In paniek schreeuwde ik naar Mark, dat hij terug moest komen, en dat ze helemaal geen sex wilde met vier mannen. Het was een afleidingsmanouvre zodat ze mij kon beroven.

Mark kwam terug en zag het inmiddels aardig grote groepje achter het raam. Samen raakte we in paniek. Spullen van ons waren overal verspreid. Op het nachtkastje mijn portomonaie, op de grond mijn rugtas met laptop, overal lagen dingen van waarde. Van de zenuwen wisten we niet goed wat we moesten beschermen, en hoe we dat moesten beschermen.

We vluchtten de gang op. Aan het eind van de gang zag was de voordeur, die ook al voornamelijk uit glas bestond. Hier hadden zich ook al mensen verzameld die graag naar binnen wilde om ons te beroven. We kwamen in een andere slaapkamer, van andere klasgenoten die nergens te bekennen waren. Ook hier stonden mensen die naar binnen wilden.

Kennelijk waren we in een erg arm land, en waren wij de enige rijken. De bewoners van het land haatten ons om onze welvaard, en vonden dat ze onze spullen best mochten pikken. Ik voelde me opgejaagd, een gevangene, en zéér ongewenst tegelijkertijd.

Toen kwam Ron voorbij op de gang (mijn oude baas, red.). Gelukkig, ik kende de eigenaar van dit vakantieoord! Er gingen ramen open, en er kwamen mensen binnen, maar ze lieten ons met rust, zo lang Ron er bij was.

Maar Ron had het druk, hij had mensen op bezoek voor een zakelijk gesprek, en kon dit dus niet erg goed gebruiken. Buiten het feit dat hij geen tijd had, was dit natuurlijk niet erg goede reclame.

Hij was van plan ons aan ons lot over te laten. Ik hoopte dat de bewoners zouden beseffen dat Ron in de buurt was, en ze het maar beter niet konden proberen om ons te bestelen. Ik hoopte het, maar eigenlijk wist ik beter. Zodra Ron uit beeld was, zouden de inmiddels tientalle mensen ons bestormen en bestelen totdat we alleen ons onderbroekje nog over hadden.

Ineens was het zwart om me heen. Ik keen rond en probeerde uit te vogelen waar ik was. Vijf uur nog wat, stond er met rode cijfers op de wekker. In bed was ik dus.

Fijn.

Nog 3 uurtjes slapen.

Georgina Verbaan is nu ook “made by Matell”. Pff, wat een plastic. Anderhalve maand geleden ofzoiets zag ik een reporter al op haar afstappen met de vraag of ze iets aan haar borsten had laten doen.

Hij mocht wel even voelen. Dat was direct haar antwoord. Beetje tè direct als je het mij vraagt. Alsof ze blij was dat het iemand opgevallen was, en alsof ze blij was dat er nu eens iets te voelen viel.

Als een kind met een nieuwe fiets die hij aan al zijn vriendjes liet zien. Zo liet Georgina net niet haar tieten zien, want dat kan natuurlijk niet zomaar. Dan maar voelen. Iedereen die wil mag haar tieten wel even voelen.

En nu dus ook zien. In de playboy.

Wat een neptieten. Maar met dat kinderlijke gezicht erbij, is het toch een soort van kinderporno.

Nee, ik geloof niet dat ik vind dat ze erop vooruit gegaan is.