Ze bestaan nog. Bazen die zich nauwelijks bekommeren om hun werknemers, en alleen maar bezig zijn geld te verdienen. Zo smerig mogelijk, lijkt wel.
Daar heb ik zelf gelukkig geen last van. Maar mijn lief wel. Die zit thuis met een pols die niks meer kan, maar haar baas vindt dat ze dan wel kan komen opdraven om iets anders te doen.
Zo gemeen. En Mijke en ik weten beide haast zeker dat hij dat doet om te narren.
Dus heb ik me er ook mee bemoeid. Ze kon namelijk ècht niet werken. Terug gebeld. Ze komt toch niet (en zak in de stront, dacht ik erachteraan). Gesprekje gehad waarbij de baas totaal niet begripvol bleek te zijn. En uiteindelijk was zijn conclusie dat dit een arbeidsconflict was.
Goh. Echt?
Het is zo ontzettend oneerlijk. Ze willen het kennelijk hard spelen, met dreigementen als “dit kan zo echt niet” en “je bent verplicht dit en dat”. Terwijl de dokter van Mijke juist woedend werd, en vertelde dat werkgevers dit helemaal niet mogen. Ziek is ziek.
It pisses me off, zeg maar. Als er iemand is die zich inzet voor het bedrijf, ondanks dat ze zelf continu voorgelogen en getreiterd wordt, is het Mijke wel. Tegen alle adviezen van haar omgeving in gaat ze toch naar haar werk. En als het dan ècht niet meer gaat, dan gelooft d’r baas haar niet.
Verhalen heb ik al genoeg gehoord over hem, maar nu had ik hem ook aan de lijn. Ik ken dat soort types wel, ik heb ze voorheen genoeg aan de lijn gehad. Eigenwijze zakken stront die zichzelf heel belangrijk vinden, en de rest van de wereld moet maar wijken.
It pisses me off. Waar kun je heen? Waar vind je steun? Maar we laten ons niet kennen. We gaan maar eens goed informeren her en der wat de rechten van een werknemer zijn. We laten ons niet gek maken. Oh nee, als ze het zo willen spelen, kunnen ze het zo krijgen.
Maar mijn god,
it really pisses me off.
