Category: Weblog (Page 104 of 290)

Die backup MX met qmail, die stel je dus HIERRRR in:
/var/qmail/control/rcpthosts

Ik vergeet het telkens weer!

Yorin heeft alweer een tijdje een nieuw spelletje op de televisie: de Farm. Een groepje hopeloze figuren moeten een boerderij in Zuid-Africa zien te managen.

Elke week is er 1 de leider, of lijder, en ze krijgen een opdracht. Bouw een kippenhok, bouw een koeienhok, bouw een stijger. En als dat dan lukt, dan krijgen ze meestal dieren, die ze kunnen gebruiken en/of opeten.

Natuurlijk moet er elke week ook een speler vertrekken. Het is immers een aftreksel van Expeditie Robinsin, dus dat hoort er nu eenmaal bij. De farmleider van die week kiest de eerste duellist. Die duellist mag vervolgens zelf kiezen tegen wie hij strijdt.

Nu hadden ze als spelletje het volgende bedacht. Ze knopen twee mensen aan elkaar door middel van een hele grote riem om hun middel. Vervolgens maken ze ook de handen aan elkaar vast, door middel van een soort polsband.

Aan die polsband zit bij iedere duellist een ring. Die ring moeten ze aan een een haakje zien te krijgen die aan een paal hangt. Ze hebben ieder een eigen paal, dus je moet ook nog de goede paal kiezen. Hoe spannend!

Het startsein wordt gegeven, en iedereen kan op z’n klompen aanvoelen dat het een dom spel is, gedoemd te mislukken. En wat gebeurt er? Er flikkert er eentje omver.

Omdat ze aan elkaar vast zitten, knalt de ander er met volle vaart bovenop. Degene die onderop terecht komt knalt met z’n koppie tegen de grond en is even een paar seconde buiten westen. Hij zag sterretjes, en toen hij wakker werd kon hij even de gezichten niet herkennen.

Goh, leuk spelletje jongens. Doe je effe mee aan een televisieprogramma, loop je straks de rest van je leven met koppijn. Stond daar ook iets over in het contract? Betaalt Yorin nu de rest van zijn leven de uitkering die hij wellicht nodig heeft?

De plaatselijke dokter vond de klachten van het slachtoffer ernstig genoeg om hem niet langer mee te laten doen aan het spel. Hij had de proef verloren, zonder dat zijn tegenstander de opdracht voltooid had.

Wat een ongelovelijk domme mensen zitten er toch op de redactie bij de commerciëlen. Over lijken gaan ze. Eerst al bij de probleemwijken, en nu ook bij spelletjes. Entertainment. Laat de mensen de gekste dingen doen, er zit altijd wel iemand tussen die mee doet.

Mensen. De circusdieren van 2005. Ring door de neus, touwtje er aan, en gaan. Beetje door vuur springen, en netjes op tonnetjes zitten.

Wat mij betreft gaan we weer terug naar alleen nederland 1, 2 en 3.

Villa achterwerk is de bom. Van Rossum en van Oorschot. Geniaal.

We waren gisteren op wedstrijd in Groenlo. Het was een gezellige dag, en zoals beloofd had ik mijn camera maar weer eens mee. Veel gelachen, maar te weinig babes gespot.

Nouja. Gelukkig hebben we zelf al babes in de kapel.

Uiteindelijk werden we 7e. Volledig onterecht vonden we. Hierdoor moesten we op eigen kosten uit eten, en je begrijpt, dan wordt het de Mac.

Groenlo is trouwens ver. Heel ver. Als in ruim 2 uur in de auto, zo ver. De eerste en laatste keer Groenlo dus, me dunkt.

Maar wel foto’s dus.

(méér foto’s)

Gisteren zag ik op de televisie een nieuwsitem over een nieuwe vorm van detentie. Weer zo’n vorm met een bandje om je been, alleen worden er dit keer gebieden gemarkeerd waar de gevangene niet mag komen.

Als voorbeeld lieten ze een pedofiel zien. Volgens de rechtbank kon hij maar beter niet terug naar de maatschappij, want hij had zich al meerdere keren vergrepen. Maar, met dit nieuwe systeem was dit nu onmogelijk.

Vervolgens kwam de uitleg.

Via GPS (u weet wel, dan kunnen ze zien waar je bent) was de gevangene nu altijd en overal te volgen. Vervolgens zetten ze in de computer gebieden neer waar de gevangene niet mag komen, bijvoorbeeld bij scholen of speelpleinen, waar dus een hoop kinderen komen.

Als de gevangene nu zo’n gebied binnen loopt, dan gaan er allerlei lampen en alarmpjes rinkelen bij de politie, en de gevangene krijgt bericht op een soort speciale portofoon die hij meedraagt. Hij krijgt dus bericht als hij een zone inloopt waar hij niet mag zijn.

Hij moet dan direct reageren (oh, sorry, foutje!), en anders worden de hulptroepen meteen ingeschakeld.

En met dit nieuwe systeem is het voortaan dus onmogelijk dat een pedofiel zich nog eens vergrijpt, zeggen ze dan.

Ben ik dan de enige die denkt: wat een ontzettend domme eikels!!

Die gevangene kan precies weten wanneer de alarm belletjes gaan rinkelen, want hij krijgt zelf immers ook dat alarm belletje. Hij kan dus vrolijk in een straat of steeg gaan staan wat niet gemarkeerd is als gevaarlijk gebied.

Daar wacht hij een kind gewoon op, en kan hij die zonder problemen meenemen, en mee doen wat hij wilt.

Ongelovelijk. Dit is toch vragen om problemen?

Dit kan niet anders dan ontzettend falen volgens mij. En helaas zijn de kinderen het slachtoffer.

Misschien had ik toch een camera mee moeten nemen. Want foto’s zijn leuk. Dus, ik zal hem weer wat vaker proberen te gebruiken.

Maargoed. Het begon allemaal op vrijdag. Half negen (geloof ik) de trein naar Amsterdam. Verzamelen bij een Irish pub. Eigenlijk zaten we wel prima daar, althans, vier van ons. De barhangers.

De rest wilde liever door naar het Leidsche plein. En aangezien er daar meer partners in crime waren, moest het er dan toch maar van komen.

De overvolle tram in, en gas maar. En inderdaad, er waren meer Hauwerters aangewezig.

We besloten te potten. En dat was een dom besluit. Potten op het Leideplein met 12 man is onhandig, zeer onhandig. De meneer met de pot was na één rondje naar binnen vertrokken, terwijl een groot deel nog buiten stond.

Iemand haalde een deel van de pot en droeg die over naar mij. Dat is voor mij opzich best gunstig, maar het was nog steeds niet handig. Ik wist al helemáál niet wie er mee deden.

Nouja, zo snel mogelijk die pot er doorheen jassen dan maar, dan zijn we daar ook vanaf. Kan iedereen weer voor zich rondjes halen. Wel zo handig.

Een paar biertjes later hoorde ik “Roland, we gaan naar de Cave!” roepen. De meeste mensen vinden dat maar niks. Een donker hol, vol met hardrockers.

Ik vond het geweldig. De airco staat er flink te brullen, dus je kunt tenminste volop headbangen.

En zo stond ik daar een uur, of twee misschien, met z’n vieren in totaal. Biertjes drinken. Headbangen. En na verloop van tijd weer terug naar het Leidseplein. Hier bleek een deel al naar huis te zijn.

Dan gaan wij ook maar. We hadden bedacht dat we wel met de nachtbus konden. En dat kon ook. Alleen waren er meer mensen die dat bedacht hadden.

Het was nogal druk. Het inladen van mensen duurde zo lang, dat we volgens mij op een bepaald moment mensen aan het laden waren die de bus anders vet gemist hadden. Dus het stroomde maar vol, en voller, en wij zaten maar te wachten tot we eindelijk vertrokken.

Ik had inmiddels mijn Nokia koptelefoontje gevonden, en sloot me af voor de herrie en bende om me heen. Beetje radio luisteren, en op een bepaald moment was ik volledig vertrokken, naar dromenland.

Dat was wel even fijn. We landden in Hoorn, en om half zes waren we thuis.

De volgende dag, Koninginnedag zelf, begon wat later. Kwart voor twee was ik bij de kroeg, waar ik maar even zou kunnen blijven. Ik moest namelijk die middag alweer optreden in Scheveningen, voor de Staatsloterij show.

Balen natuurlijk. Want net als het flink gezellig wordt, moet je weer weg. Half vier vertrok ik richting huis, bevoorraad met 3 blikjes bier.

Scheveningen was wel aardig. Het was rustig op de boulevard, vond ik, maar het was lekker weer, dus dat maakte een hoop goed. En toch wel een keer leuk om mee te maken, zo’n uitzending.

Om een uur of half 1 of 1 waren we terug, en deden we nog wat biertjes in ons oefen gebouw. Dat ging met een rap tempo. Onze nieuwe grote trommist kan niet alleen pittig slaan, maar ook pittig achterover slaan. Goede kandidaat dus.

Toch vond ik het nog nodig om even in Swaf te kijken. Nagenoeg iedereen was al naar huis, en ik hield het eigenlijk ook niet lang meer uit.

Sja.. eigenlijk een saai verhaal zo huh? Het was een aaneenschakeling van biertjes drinken, en gisteren natuurlijk een kater. Niet zo’n beetje ook.

“Gelukkig” mogen we straks weer squashen. De afval er uitzweten.

Jippie.