Category: Weblog (Page 261 of 290)

.. en dat het behoorlijk koud is!

Volgens mij is er niks mis met die ozonlaag.

Aangezien Luuk de enige andere weblogger is die ik in mijn ij sie kjoe lijstje heb, was hij even slachtoffer.

Ik heb mijn trein gemist, namelijk. Nog effe gauw cdtjes bestellen bij Opus voor hiero, en sja, dan zit je net 2 minuten over tijd. Wat zijn nou twee minuten? zul je misschien denken. Nou, precies genoeg om precies je trein te missen.

Althans, dat is mijn ervaring. Dus dan kun je beter nog maar weer een half uur langer wachten.

Dus kom, laat ik eens met Luuk chatten ofzo, dacht ik. Zit-ie vast niet op te wachten, maar toch. Moet hij gewoon na 5 minuten ofzo alweer eten.

En dat terwijl ik net wilde gaan vertellen wat er gebeurt als je heel hard een bal tegen de kast schopt. Als die bal precies achter Evita ligt die dromerig naar d’r beeldscherm aan het staren was. En Jasper, die net doorhad wat hij moest doen, ofzo. (Het zijn z’n eigen woorden).

Dan schrikken ze.

Heel simpel, ze schrikken gewoon. Het zijn net mensen, wat dat betreft. Zo voorspelbaar, die reactie.

Maargoed, toch wel even leuk om te doen.

Wat een ramp is dat toch. Vooral bij de vrienden WideXS is het een waar feestje.

Je mag echt van geluk spreken als je binnen 15 minuten door de wacht heen bent. Daarna is het altijd afvragen of je iemand krijgt die je wilt helpen.

Vaak beginnen ze dan al met een ondertoon die wat dat betreft zeer negatief kllinkt. Ze willen niet helpen. De fout ligt toch bij jou.

Heel irritant. Vooral als je er afhankelijk van bent. Dan is het nog irritanter, zeg maar.

Misschien allemaal een rolandow.com adres, dat blijft tenminste werken ;-).

Ik had het beloofd, geloof ik. Dus bij deze de HLPB/Woedend! reportage.

Om te beginnen de achterlijke tijd die ik op moet. Okay, het valt opzich nog mee. Maar vergeleken met andere werknemers met Woedend!, denk ik dat ik er best vroeg uit moet. Ofzo.

De reis met de bus, en trein slaan we maar even over. Ik denk dat de meeste mensen wel weten hoe een trein eruit ziet. Een sneltram zal dan ook wel lukken. Dus we beginnen gewoon bij de aankomst.

Zoals je op deze foto kunt zien, zaten we naast de Lost Boys. Wel een apart deel dan webdesign hoor. Zowel het webdesign gedeelte als Incubators is inmiddels failliet. Van Incubators weet ik het tenminste zeker.

Zoals je verderop, meer rechts, op de foto ziet, staat er TE HUUR, dus sja.. wie wil er naast ons komen wonen?

En dan, naast Lost Boys dus, het raam van HLPB.

Eenmaal binnengekomen, kom je eerst bij de balie waar de receptie is zeg maar. Hier mag je vooral niet op de bel drukken, want dan wordt Barbara boos.

Evita kwam even later ook binnen. Samen met Lasse gingen ze spontaan op de foto. Prinsesje huh?

Gelijk de andere collega’s ook maar af gegaan. Hoewel er nog een paar misten. Dus die zijn er nu niet opgekomen. Nouja, ander keertje beter.

Om te beginnen Tanya en Esther. Esther zie je zitten op de plek waar Rianne normaal zit, maar die is nu met vakantie. Naar een zonnig land.

Esther nog even apart op de foto. En ook nog wat scherper.

En dan natuurlijk ook Tanya want die zat er tegen over. Beetje klooien hoor, met flits, zonder flits. En zie die camera maar eens stil te houden. Nouja, nog een iets scherper exemplaar. Hard aan het werk, die Tanya.

Miriam heeft een eigen afdeling, vlak naast het office van de bazin. Ze zal wel belangrijk zijn dan.

Toen naar boven. Het Woedend! domein. Ik zit bij een groepje van drie, samen met Jasper en Evita. We hebben het erg gezellig, zoals je kunt zien aan de kerstverlichting. Evita kan trouwens ook heel stoer bellen. Jo-Jo, whassup man?

Bij dit groepje is dus ook mijn werkplek. Compleet met Tatjana kalender.

Als je vanaf de hal de trap opkomt, meteen links, kijk je door het glas naar De Bazen. Die zitten in het aquarium van Woedend!. Paul is ijverig geweest met stickertje op het glas, zodat je er niet zomaar tegen aan loopt.

Baas Bas zit dus achter glas. Dat geldt ook voor Baas Marnix die te snel is voor het toestel. Misschien omdat hij helemaal niet wou. Toch nog eens proberen natuurlijk. Totdat hij echt boos gaat kijken, dan moet je wegwezen.

Baas Marnix verveelde zich vroeger zo erg, dat hij blikjes uit vuilnisbakken ging halen. Toegegeven: je houdt er een bonte verzameling blik aan over. En dat staat erg leuk en orgineel in ons interieur. Dat heb je dan weer niet met een postzegelverzameling.

Marjolein is de nieuwste aanwinst van Woedend! .. als je dat zo mag noemen. Ze wilde ook niet op de foto, maar ze moest.

Nog verder de trap op, ga je naar Paul. Het uitzicht naar beneden blikt op de receptie. Blikken we wat meer naar rechts, dan kijken we de studio in. Waarom dat zo heet, weet ik eigenlijk ook niet.

Goed, naar Paul dus. Op naar de blacklight room. Hier gebeuren duistere dingen hoor. Robert zit hier ook. Maar vandaag waren de heren vrij. Gelukkig kan de flitser nog het een en ander ophelderen. En dan zie je ineens nuttige dingen staan.

Bij dezelfde verdieping als Paul, hebben we ook een deur naar buiten. Je komt dan op de tribune van het Olympisch Stadion. Voor we de trap opgaan nog even uitzicht over bouwterrein ofzo.

In het Stadion is er momenteel een schaatsbaan. Erg gezellig, alleen was het jammer genoeg wat mistig voor mooie foto’s. Ook weer later meer, denk ik.

Natuurlijk de tribune zelf, wat eigenlijk nog best groot is. Kun je met heel veel mensen zitten. Lekker voor in de zomer hoor! Alleen die stoeltjes boven elkaar al.

En helemaal van bovenaf kun je over de muur kijken, en zie je ook weer het braakliggend terrein. In de zomer kun je veel verder kijken, da’s best een machtig gezicht.

Vanaf hier ook nog even de schaatsbaan, we hebben toch foto’s zat op de CompactFlash. Nog even de lampen zodat jullie zeker weten dat het een stadion is. Ofzo.

Dit allemaal is veel mooier in de zomer als de zon lekker schijnt. Dus er zullen in de toekomst vast nog wel meer foto’s komen. Maargoed, zo even voor een indrukje van het nieuwe Woedend! Het begint er al aardig op te lijken toch? Vergeleken met de oude locatie zeg maar…

Nou. Het is toch wel een hoop werk om al die foto’s te plaatsen. Dus, ik ga lekker slapen. Truste!

Update (23:27): Oei, bijna ons water-ding vergeten. Die hebben we natuurlijk wel meeverhuisd.

… nu ook in een tabelletje. Dat frameset dinkie was wel stoer, maar voor de arme mensen op 800×600 toch niet zo handig denk ik.

Nu kan ik gewoon alle informatie kwijt die ik wil. Grote rijen met foto’s, als dat nodig is. En wat dacht je van al die oude weken, aan de rechterkant.

Dat is overigens gek. Omdat week 1 ergens op 30 december al begonnen is, heb ik ook een week 1 in 2001, terwijl de datum dat dus later is als in week 32. Snapt u het nog? Druk anders maar even op 2001, dan ziet u het zelf wel.

Ehm .. nog een voordeel is dat ik nu weer kan dieplinken naar artikeltjes. Op rolandow.com dus, nu, voortaan, zeg maar. Dat staat stoerder, toch?

Vinnik wel.

Godver, waarom doet Whiskas het niet?

Tegenwoordig is stoppen in, zo lijkt het wel. Als paddo’s schieten de nieuwe weblogs uit de grond, waaronder ikzelf natuurlijk ook. En dan is het des te moeilijker om anders te zijn dan anderen.

Toch heeft doorzetten ook wel iets denk ik. Gewoon doorgaan, voor jezelf, omdat het leuk is. Ofzo.

Vroeger had ik een 27mc bakkie. Soms kwamen er ineens mensen op “ons kanaal” die dan hun bakkie jaren lang in de kast hadden laten liggen. En die bakkies waren dan vaak van betere kwaliteit dan de mijne. Als ik er zo een had, dan zou ik nooit stoppen, dacht ik dan.

Het ding staat niet in de weg. Je kunt hem altijd effe aanzetten als je wilt, en anders laat je hem toch lekker uit? Maar om hem nou helemaal weg te stoppen in de kast. Dat vond ik maar onbegrijpelijk.

De laatste jaren stond hij dus ook alleen maar uit. Te staan. Ik wist niet eens meer zeker of hij nog wel zou werken. Maar toch, hij stond er. En heel af en toe deed ik nog eens een gil. Ik had echter het idee dat het was ingehaald door internet.

Soms zie ik hem staan, en dan verlang ik wel weer naar die tijd. Het was gezellig, net een babbelbox. Je herkende mensen aan hun stem en het ging nergens over. Net als chatten op internet, maar dan veel persoonlijker. Soms vraag ik me af, of er nu nog mensen zouden zijn? Is er nu, op dit moment, een kliekje, ergens op de kappa-band?

Zijn er nog steeds President Lincolns met zo’n stoere roger-beep. Zo’n roger-beep die ik altijd graag wou, maar nooit had. En dan die stoere specs van zo’n ding.

Zo ook met een weblog of een eigen site. Dat je er minder aan doet snap ik. Dat je er een tijdje niets aan doet misschien ook. Maar komop zeg, helemaal sluiten. Da’s toch niet nodig?

Waarom zou je sluiten? Denk ik dus bij mezelf. Er van overtuigd dat ik dit nog tijden vol zal houden. In de praktijk blijkt dat de meeste logs na een jaar stoppen.

Laat ik er maar geen voorspellingen over doen dan. Maar, aan die hype doe ik in ieder geval niet mee. Puh!

Het eerste euro slachtoffer is gevallen hoor! In hoogst eigen persoon.

Uiteraard ben ik vergeten, nouja … ik heb mijn euro pakketje gewoon niet opgehaald. Dus ik heb ook nog nooit eigen euro’s in handen gehad, zeg maar. We zien wel en dat komt allemaal wel waren mijn gedachten.

Je kunt immers tot 28 januari gewoon betalen met guldens, en dan wordt het automatisch voor je omgewisseld als je geld terug hoort te krijgen. Handig toch? Hoef ik niet speciaal naar de bank om te wissellen of te storten. En dat geld krijg ik heus wel op in 4 weken. Laat dat maar aan mij over.

Dus vanochtend onschuldig en nietsvermoedend op de bus gestapt. Ik was wel al zo ver dat ik wist dat mijn OV niet meer geldig was. En dat ik deze beter niet kan ophalen, want dan kan ik dat straks toch terug betalen.

Dus een kaartje kopen. Helemaal 4 lossen guldens en twee kwartjes apart gehouden. Gepast geld. Ik wist niet meer of het nou drie vijftig, vier gulden, of vier vijftig kostte, maar met deze combinatie kon ik alle kanten uit.

Het koste 2,31 euro geloof ik. Zoiets. Nietsvermoedend, versterkt door mijn kennis omtrent 28 januari, legde ik mijn guldens neer. De man keek boos en nors, en chagerijnig. Die accepteren we niet, zei hij.

Dapper begon ik uit te leggen dat er tot 28 januari geaccepteerd moet worden. Dat is overal zo.

Alleen in de winkels, zei hij. Oh, zei ik. Maar ik heb niets anders dan guldens, dus het zal wel moeten he? Nou, nee dus, vond hij.

Dus ik liep door. Oh, en nou dacht je zo door te kunnen lopen? zei hij. Ik antwoordde van ja. Ik zal toch op mijn werk moeten komen nietwaar? Als mijn guldens niet goed genoeg zijn dan barst je maar. Bovendien, hoe kon ik dat nou weten?

Nou, er hingen in elke bus van die stickers waar hij me even daarvoor op had gewezen. Die sticker die meer lijkt op een sticker waar vermeld wordt waar de brandblusser staat in geval van nood. Een sticker waar je makkelijk overheen kijkt.

Oh, en het stond ook in de kranten. Nou .. wij hebben geen kranten (veel te duur). We hebben Jan de Hoop, en da’s wel genoeg. Bovendien moet ik bekennen het nieuws niet erg gevolgd te hebben de afgelopen dagen. Veel te druk met Kerst en de jaarwisseling zelf.

Alsnog liep ik door. Ik had verwacht dat hij zou gaan schelden, me terug zou roepen, of me misschien zelfs in de kraag zou vatten. De bus opschoppen, hup, zo op straat.

Maar hij bleef zitten. Ik was boos. Wat een fantastisch begin van dit nieuwe jaar en de ervaring met de euro. De euro is van ons allemaal, maar van connexxion toch net effe iets meer. De guldens zijn ze alvast vergeten.

Toen ik de bus uitstapte ging het alweer wat beter met me. Ik was het voorval bijna vergeten. Maar nu, een kaartje pinnen. Want die ov, die geldt nog steeds niet.

Alle dingen ingetoetst, komt er een wit kaartje uitrollen. Een bonnetje ofzo. Terwijl ik nog had getoetst van niet. Eerst dacht ik dat dit misschien de nieuwe euro-kaartjes waren. Of tijdelijke kaartjes, omdat de euro-kaartjes nog in ontwikkeling waren.

Toen ik nog eens keek zag ik staan BETAAL ANDERS onder aan de kaart. Wat krijgen we nou. Wordt mijn guldens-pinpas soms ook niet meer geaccepteerd? En dat zou allemaal automatisch gaan!

Aan de andere kant stond nog een automaat. Een moderne, met touch screen. Alleen voor elektronisch betalen. Misschien dat dat helpt, want volgens mij staat er wel genoeg geld op. Zeker voor een kaartje naar Amsterdam.

Weer was het niet goed genoeg. Nu vertelde het apparaat tenminste wel wat meer: Kaart verlopen. Verlopen? Zijn de kleurtjes eraf?

Valid thru 12/2001. Shit, dat zal het dan wel zijn. Gauw naar het loket om daar nog een kaartje te halen voordat de trein komt.

En toen werd het heel even wat zwarter voor mijn ogen. Ik zag het even niet meer zitten. Want daar accepteren ze natuurlijk ook geen guldens! En daar pinnen heeft ook totaal geen zin!

Toch raapte ik mijn moed weer bij elkaar, en ging alsnog naar de loketten. Ik ging langs de rij naar voren om te kijken of hier van die duidelijke rode stickers te vinden waren. Niets te zien. Gelukkig vroeg een vrouw die op dat moment aan de beurt was of er hier nog wel guldens werden geaccepteerd.

Dat werden ze. Gelukkig, toch nog een helder lichtpuntje. Hoewel de rij behoorlijk lang was, en ik betwijfelde of ik die trein nog zou halen.

Op een of andere manier was de meest rechtse rij een stuk korter. Terwijl ik me afvroeg waarom dat zou zijn ging er een mevrouw naar die andere rij. Zonder verder na te denken ging ik ook naar die rij. En toen had ik op tijd mijn kaartje. Kon de reis eindelijk beginnen.

Een troost. Ik heb mijn camera mee. Dus, ik kan wel leuke foto’s maken enzow. Da’s dan handig. Marnix staat er nog niet op. Die zal ik zo nog effe shooten.

Jeetje. Dat zijn best veel foto’s geworden zeg. Ik denk niet dat ik daar een mooi rond verhaal van kan maken hoor. Dus, laat ik maar gewoon de omschrijvingen neerzetten ofzo. Misschien een verhaaltje waar nodig. Weet ik veel.

We begonnen het feest dus bij Stefan en Ellen thuis. Dat was zeer gezellig natuurlijk.

We deden wat 31-en, en later werd er ook nog gedart. Paula had ik natuurlijk ook meegenomen, hier en hier.

Toen het twaalf uur was ging de kurk van de fles en werd de champagne ingeschonken. Stefan was een soort van vuurwerk-bob. Hij moest de boel aansteken. Dat deed hij goed.

Vuurwerk, vuurwerk, vuurwerk, vuurwerk, vuurwerk, vuurwerk en nog eens vuurwerk.

Henco mocht zelf ook nog een sterretje aansteken. Nog voordat hij opgebrandt was, gooide hij hem dan de lucht in. Een nieuw soort vuurwerk, denk ik.

Hierna was het tijd om naar CharlieS te gaan, waar het lekker druk was zoals je kunt zien. Eric wilde ik ook nog op de foto nemen, maar hij was net omgedraaid. Bummer.

Ons aller vriend Bas kwam nog even kijken. Hij liet het bier zich goed smaken zeg maar. En terecht.

Wie kwamen we nog meer tegen? Jos en Jannie natuurlijk. De ouders van Peter natuurlijk, dat zie je zo. Overigens ook van de al eerder genoemde Bas.

Dan hebben we daar Faar en Rinske nog, die zeer gedetailleerd op de foto moesten, blijkbaar. Rinske had ik al eerder gezien, samen met Kees. Jaja, wat een gezellige boel nietwaar?

Broertje Jurriaan kwam nog binnen. Hij was van plan gauw weg te gaan, vandaar dat hij zijn jas maar aanhield denk ik. Was niet erg gelukt. Toen Fenny naar huis ging, stond hij er nog. Zijn vrienden (rechts van hem) waren er zelfs maar bij gekomen.

Paula en Cindy waren een concert aan het geven. Gelukkig stond de muziek hard genoeg.

Ondertussen zag Wout het allemaal niet meer zo zitten geloof ik. Hij deed in ieder geval goed alsof.

Tussendoor was ik nog even naar het duppie gelopen. Dat is een kroeg aan de overkant. Hier zit Annette dan weer vaak, de vriendin van Louwrens. En Louwrens loopt stage in Suriname. En die vroeg me dus even wat foto’s van Annette te maken. Zodat hij daar ook wat fotomateriaal had. Kan hij er weer een leuk achtergrondje van maken. Oh, en ja, het is die Annette die ook die weblog heeft inderdaad.

Heb ik gelijk maar even kroegbaas Ashar op de foto gezet. Hopelijk schrijf ik zijn naam goed. En er waren natuurlijk nog meer bekenden van Louwrens. Die wilden ook even op de foto.

Ex-klasgenoot Maarten bijvoorbeeld. Of wat te denken van Almar met broertje en vriendin(?).

Zo .. nou .. dan denk ik dat we het meeste toch wel gehad hebben. En toch nog redelijk in verhaal vorm huh? Hoewel het gewoon een opsomming is. Ik moet er nog eens wat voor bedenken. Een foto-album achtig idee misschien. Iets handigs. Nouja, dat komt nog wel dan.

Fleurt het al een beetje op, zo? Ik vind van wel. Morgen foto’s van het werk. Ook gezellig toch?

Het zou niet moeten huh? Maar ik verveel me. Ik ga straks naar Paula toe, en dan gaan we samen naar Stefan en Ellen. En daar gaan we oud en nieuw vieren.

Gezellig met z’n allen. Daar heb ik wel zin in. Camera zal ook mee gaan, dus wie weet wat voor onzin er nog te zien valt. Dat is hier uiteraard weer terug te vinden.

Verder, sja, verder. Kunnen we nog wat boeiend vertellen? Misschien terug blikken op het afgelopen jaar, zoals op RTL4 gebeurt?

Lijkt me saai. Bovendien, het zijn dingen die we allemaal al weten. We waren er zelf bij. Dus waarom zou ik gaan vertellen wat we al weten? Nee, da’s niks.

Wat er gaat komen dan? Hmm, lastig, lastig. Wat gaat er komen. We weten het niet. We kunnen gokken, maar we weten het niet. Ik denk dat er nog meer gesodemieter komt in de wereld. Dat wel.

Nouja. Je ziet wel, dit gaat nergens over, nergens heen. Laat ik maar op verzend drukken, en hier niet meer terug komen tot ik wat zinnigs weet te melden.