Category: Weblog (Page 258 of 290)

*Whik* *Whik* zou je denk ik krijgen als je dronken was van Whiskey.

Maar dat ben ik niet. Verre van. Dit is mn eerste en daar blijft het ook wel bij.

Ben d’r nu wel achter wat nu precies lekker is aan whiskey. Het is met name de naasmaak die ‘t hem doet, denk ik. In het begin ben ik er niet zo heel happy mee, als het zo in mijn mond rondgaat.

Maar als ik het eenmaal heb doorgeslikt, dan komt er een lekkere zachte smaak.. een heel aparte smaak. Ja, ik denk dat ik het inmiddels wel kan waarderen.

Nu nog expert worden. Kijken welke merken er lekker zijn en welke absoluut niet te drinken.

Het is wel een dure hobby geloof ik. Dat whiskey drinken. Gelukkig lust Stefan ook whiskey, dus misschien maar eens een whiskey avond inlassen, ofzoiets.

Dan nog zoiets.. roddellende meiden. Vreselijk.

Ik denk dat het maandagavond was. Ja, maandag, op weg naar Enkhuizen. Ik kwam bij de vierzitsbank te zitten, waar ook drie kapsters zaten. Kapsters in opleiding, denk ik.

Ze waren net naar een cursus geweest en hadden een mooi Goldwell mapje gekregen met daarin een certificaat. Even later zat de dunne kapster, die ook meedeed aan modeshows, allerlei aantekeningen over te pennen. Vreemd, dat je nog aantekeningen moet hebben als je al een certificaat hebt.

Nouja, blijkbaar krijg je iedere keer een certificaat. Een soort beloning omdat je langs bent geweest. Want er was niet veel aan, die cursus.

Ergens bij een dorp als Hoogwoud, Hoogkarspel of Bovenkarspel ofzoiets, moest de dunne kapster eruit. Zodra ze de coupé uitwas, begonnen de twee overgebleven kapsters meteen over degene die vertrokken was.

Ze hadden commentaar op een collega of vriendin van haar, en zij was het daar niet zo mee eens. Dus je kon geen commentaar over dat mens geven op de Dunne Kapster, want daar ging ze tegenin, en dat was helemaal niet zo.

Terwijl het echt wèl zo was, hoor.

Toch apart om te zien hoe vrouwen/meisjes over elkaar kunnen roddellen en afgeven, terwijl ze een paar minuten ervoor gewoon nog met z’n drieën gezellig aan het doen waren.

Onder grote druk van Evita (jeetje, nog steeds geen nieuws?!) hier dan toch eindelijk .. nieuws!

Wat blijkt nou … de grootste oplichters zitten gewoon in de trein. Ze hoeven niet perse rijk te zijn, of ik dikke auto’s te rijden. Tegenwoordig zijn het scholieren, die net als jij en ik, met het openbaar vervoer reizen.

Wat ving ik namelijk op?

Een jonge dame had haar ex-vriend opgelicht. Of de ex-vriend van een vriendin van haar, dat was me niet helemaal duidelijk. Ze had beltegoed nodig, midden in de nacht.

Gelukkig is daar de Rabofoon. En als je dan ook nog de bankrekeningnummer en toeganscode van je ex-vriendje hebt, dan kun je gewoon laten opwaarderen via zijn rekening. Dat is nog eens handig.

In plaats van bescheiden 10 euro af te laten schrijven (het minimale bedrag) om dat ene belangrijke telefoontje te maken, ging er meteen 60 euro af, het hoogste bedrag dat je kunt kiezen. Dat is dus zo’n 132 gulden.

Arme Wim. Het telefoonnummer is van de zwarte markt, en dus niet geregistreerd, dus ze zouden haar noooooit pakken. Nou Wim, ik wat getuige hoor!

Aan de andere kant, zeiden haar vriendinnen dat Wim het wel verdiend had. Zo’n klootzak is het nou.

Nouja, in dat geval kan ik me er misschien maar beter niet mee bemoeien.

Baas Bas met een baby in zijn armen. Als dat maar goed gaat …

Ohjah, meer van het kleine spul, het neefje van Bas zeg maar, op de Dorus sait

Okay, het nieuwe werkte dus niet. Maar nu wel. Als er dus minder dan 5 berichten in deze week zijn, wordt automatisch de vorige week ook nog geshowt.

Alleen een klein foutje: mySQL maakt blijkbaar onderscheid tussen 02 en 2. Als je de weeknummer eruitplukt zeg maar.

Nouja, nu werkt het dus. Hopelijk is het nu wel errorproof. Misschien alleen de eerste week, omdat de vorige week dan op -1 uitkomt. Nouja. Dat verander ik tegen die tijd dan wel weer.

Vroeger speelde ik heel vaak met autootjes. Ik had er dan ook een heleboel. Het moesten allemaal autootjes zijn waarvan de deur open kon, zodat ik het geluid kon nadoen als de deur open ging. En als het mannetje eruit ging. En de deur die dan weer dichtsloeg.

Hele rijen stonden er voor de kast. Kon niet eens kiezen met welke auto de man dit keer naar zijn werk moest. En wat nou, als man op plaats van bestemming was? Dan bleef hij even staan, om vervolgens weer verder te rijden met z’n auto. Naar huis, om een andere auto uit te kiezen.

Nooit had ik me kunnen bedenken dat mensen zo’n standaard diersoort als elk ander diersoort. Er zijn misschien meerdere typetjes, maar uiteindelijk doen we allemaal hetzelfde.

Welke jongen heeft er vroeger nu niet met autootjes gespeeld? Okay, genoeg, maar er zijn ook honden die niet van water houden zullen we maar zeggen.

Ook had ik nooit verwacht dat dit “spelen met autootjes” zich zou herhalen. Tot vrijdag.

Vrijdag was ik wat te vroeg vertrokken, zodat ik zeker een kwartier lang moest wachten op de bus. Ik nam plaats in het winderige wachthokje, op één van de belabberde stoelen. Daar zat ik dan. Te wachten, passief. Als ik ergens een hekel aan heb, is het wel wachten.

Gelukkig kwamen daar de jongetjes met de autootjes spelen. Alleen waren deze jongetjes geen 8 meer, maar 18. Tien jaar verder, en ze zijn niets opgeschoten. Ze spelen nog steeds met autootjes.

Het is ongelovelijk om te zien dat er een auto aan komt rijden, en gaat parkeren op de plaats waar eigenlijk alleen bussen wat hebben te zoeken. De bestuurder (en meestal hebben ze ook een bijrijder mee) blijven in de auto zitten wachten.

Soms draaien ze hard muziek, en soms wachten ze alleen. Om dan, soms 5 minuten later, soms een kwartier later, weer weg te rijden. Met een hoop kabaal (uitlaten met gaatjes erin, denk ik), en een hoop hard gerij.

Het rijden met een auto is iets stoers geworden. Waarschijnlijk is het de bedoeling om de meiden die uit de trein komen, te imponeren.

Als je geen 18 bent, en je nog geen rijbewijs hebt, wordt dat een probleem. Gelukkig hebben we daar ook wat op gevonden: de Glimmende Scooter. De scooter die geen standaard 50 gaat, en de scooter waar je geen helm bij moet dragen.

Net als ik, stond er een blond meisje te wachten op de bus. Vlak nadat ze kwam, kwamen er twee jochies op een scooter aanrijden. Ze zette de scooter op de standaard, en begonnen te kletsen met het blonde meisje.

Terwijl de scooter op zijn standaard stond, ging de ene jongen andersom op zijn scooter zitten. Dat is Stoer, weet je. Zouden die jongens speciaal komen, om tijdens de wachttijd van de Blonde met haar te praten? Zodat ze nog een beetje kans en/of bekendheid bij haar kunnen maken?

Toen de bus kwam, stonden er in totaal 4 auto’s stil. Allemaal op een andere plaats, niet te dicht bij elkaar. Even kreeg ik het gevoel dat hier een grote misdadige actie werd gepland. Misschien een afrekening. Of iets anders georganiseerds. Ik voelde me even onprettig, onveilig. Maar waarschijnlijk zou me niks gebeuren als ik gewoon stil bleef zitten en me nergens mee zou bemoeien.

Toen kwam de bus. Gelukkig, dat had ik tenminste overleefd. Tenzij het een aanslag van de Taliban zou zijn, en ze kwamen om deze bus op te blazen. Een viervoudige zelfmoordactie. Misschien waren het beginners. Mochten er een of twee pogingen mislukken, dan waren er nog twee reserve.

Gelukkig was dat ook niet zo. De bus kwam, ik stapte in, en moest enige tijd wachten. Enige tijd later kwam ook de blondine binnen, die overigens helemaal niet zo knap was ten opzichte van de aandacht die ze kreeg.

Toen het meisje eenmaal binnen was, waren de jongens in no-time vertrokken met hun scooter. Waarschijnlijk waren ze inderdaad opgebeld. Ja, ik sta hier op de bus te wachten, hebben jullie zin om mij gezelschap te houden?. Als Stoere Jongen laat je je door de kou niet kennen, en ook niet door het feit dat de reistijd langer is dan het gesprek met het meisje. Dat je komt opdraven als een schoothondje, daar ben je je niet eens van bewust.

Als de bus komt is het bedankt jongens, en tot kijk! en lacht ze in de bus om alle aandacht die ze krijgt. Wat een sukkels zijn jongens toch.

Gelukkig heb ik nooit een scooter gehad. En ook nog steeds geen rijbewijs.

Als er morgen een fout verschijnt op deze pagina: ik heb wat veranderd. Namelijk, dat als er op zondag (de nieuwe week), minder dan 5 nieuwe berichten zijn, de oude berichten van vorige week ook nog getoond worden.

Ik vond het namelijk zo’n kaal gezicht, als je op zondag kwam, en er stond helemaal niets.

Vandaar.

Bianca is op bezoek. Bianca is het zusje van Paul. Ja, beste kijkers, nu weten jullie meteen wie ik bedoel huh?

Nou, goed. En Bianca verveelde zich helemaaaaaaaal niet, dus kwam ze op mijn kladblok tekenen.

Eerst een bloempje, een madeliefje ofzo denk ik. Daarna een roos (kijk een roos!). En daarna een tulp. Maar die was niet helemaal gelukt. Leek meer op een vork.

En toen een palmboom. Stammetje, palmbladeren. Boom klaar. Nu nog een eiland eronder. En een mannetje, tegen die boom dromend. Roland in zijn dromen kwam er bij te staan.

Wauw! Dat moet in het groot. Wat een kwaliteit, wat een kunstwerk! Ik dacht natuurlijk meteen aan mijn website en het aantal bezoekers dat vanaf vandaag zal binnenstromen. Dit moet internettend Nederland gewoon zien, ja toch?

Dus of hij effe overnieuw kon, op een nieuw velletje. Dan scan ik hem in. Skrebbel de skrebbel, en hups, een nieuw plaatje was getekend. Geen enkel probleem. In het groot en op een nieuw blaadje.

Inscannen? Oh, dan moet er koppiereit op. Ook geregeld.

Dus … hier issie dan. Is het geen pracht?

Misschien wil ze wel vaste illustrator worden, ofzoiets. Net zoiets als Luna heeft.

Of we allemaal effe een kaartje willen ondertekenen voor Tanya. Uiteraard!

Ik heb besloten dat ik meteen maar reclame ga maken. In mijn ondertekeningen vanaf heden, die niet al te serieus hoeven, zal ik Rolandow.com neerzetten in plaats van dat saaie Roland.

En dan moet je uitkijken huh. Voor je het wee, ben je je eigen naam vergeten en loop je gewoon door als je vriendin Roland! roept. Dan gaat het fout.

Maar nee, ik weet de realiteit en virtualiteit goed te scheiden hoor. Mijn processor heeft daar gewoon een filtertje voor aangemaakt die de realiteit in een ander mapje gooit dan de virtualiteit. Alleen is de partitie voor realiteit misschien wat kleiner. Nouja, dat gaan we binnenkort dan wel upgraden.

Eh …

Anywayz, waar dit allemaal om ging. Tot ziens! voor Tanya enzo.

Sja, verzin daar maar eens wat leuks voor. Gefeliciteerd staat ook zo vreemd. Tot ziens, sja, zie je elkaar nog wel eens? Later! … hm, daar gaat ook weer zo weinig vanuit.

Nouja. Het gaat om het idee. Dat telt.

Op weg naar mijn werk, in de lange gele poldertrein, zoals Merel het zo mooi kan omschrijven.

Ik kijk door het raam. Of eigenlijk, in het raam. Via het raam, naar de medereizigster voor je.

Door de muziek heen hoor ik haar praten. Naast haar zit een vriendin. Ze wijzen elkaar op stukjes in de krant. De Sp!ts.

Haar oom, of de oom van haar vriendje, heeft een ander huis gekocht. Maar hij wil zijn oude huis niet verkopen. Of zij er niet een jaartje inwillen. In Weert. Weert. Gat of all gatten, zoals ze het zelf zei.

Ze gingen naar school. Anderhalfuur refelctie praatje. Dan moest je vertellen waarom je dit zus en zo deed, en dat nu net weer anders. Ze was er te nuchter voor zei ze, maar ze weet precies wat ze willen horen. Dus dan praat je gewoon met de wind mee.

Ook had ze een verslagje gemaakt en opgestuurd, waarin ze melde dat haar begeleidster irritant was. Ze verbeterde haar elke keer als ze iets verkeerd zei. Vreselijke kakkers, waren het op school, vond ze.

Maar, het valt toch wel mee? vond de vriendin die naast haar zat. Nou, ze heeft wel erg vaak dat ze hun zegt in plaats van zij. Maarja, ze was ook een West-Fries he? Die letten daar niet zo op.

Zie je nou! dacht ik. Het ligt niet aan mij, het ligt aan de omgeving waar je woont. Die verpesten je gewoon. Met de paplepel ingegoten, je kent het wel.

Dat ken wel denk? riep ze uit als voorbeeld. Inderdaad zeer herkenbaar. En oh zo fout.

De treinreis duurde een stuk korter dan normaal. Ik keek in het raam. Ik keek in spiegelbeeld.