Category: Weblog (Page 257 of 290)

Wauwie de powie. Ik ben dus echt een reteslechte designer. Dat mag duidelijk zijn.

Maar nu heb ik iets gefixt waar ik zelf best wel trots op ben, min of meer. Misschien ga ik het ooit wel leren.

Voor de echte designers onder ons is het peanuts natuurlijk, maar ik ben er best trots op. Waarschijnlijk m’n beste design ooit.

Nu nog even online maken enzo. Met de knopjes, de tekstjes, de framepjes. Dat gedoe dus allemaal. Nog even geduld. (Alsof iemand erop zit te wachten)…

Update (15:12) – Hij is af zeg maar. Marnix lacht zich te pletter natuurlijk, maar ik ben er best trots op. En het is een stuk beter dan het was. Dus. Hier moet je klikken, om het te zien.

In mijn statistieken dinkie zag ik dat er iemand van uniqorn.demon.nl kwam. Dus nieuwschierig als ik dan ben, ga ik vaak effe kijken of er niet een website achter schult. En jawel hoor.

Op de Uniqorn site staat iets over een blinde geleidenhond. Niet helemaal duidelijk was me nu of de maakster van deze website zelf blind was, of dat het misschien een trainster van die honden was ofzo.

Via een linkje kwam ik dan op haar weblog. In het eerste berichtje vond ik iets over kleurpotloden. Hoe kun je nu tekenen als je niets ziet? Dus, ze is niet blind dacht ik.

Maar verderop zie ik dan weer een stukje over een nare ervaring met blind zijn. Dus nu ben ik confused.

Maarja. Ben even te druk met andere dingen om het verder uit te zoeken. Ik zou eens moeten mailen. Maar dat is dan ook zo bemoeizuchtig.

Ben je blind? Oh, maar, hoe kun je dan een website hebben?

Gek zou je d’r toch van worden, als elke bezoeker dat zou vragen? Dus laat ik maar niet tot last zijn.

Ik was eergisteren zeer artistiek bezig, vond ik van mezelf. Wat foto’s bij het Ijsselmeer genomen.

En ook van het Park Schouwburg wat toen helemaal ingestort is. Volgens mij is dat nog op het nieuws geweest. Nu zijn ze gestopt met bouwen schijnt het, totdat er is uitgezocht wie er schuldig is en wie dat allemaal gaat betalen.

Maar de mooiste foto vond ik wel van het kruiend ijs. Mooi helder, en mooi duidelijk. Zo mag ik wel meer foto’s maken, vond ik zelf.

De rest was dus niet zo bijzonder eigenlijk. Maar dat komt vast nog wel. Ongetwijfeld.

Overigens hebben die stomme katten mijn camera nog van de tafel gegooid. Maar gelukkig doet hij het nog, en volgens mij is hij nog steeds okay. Scherpe foto’s enzow gaan nog wel. Nouja, anders moet hij maar ter reperatie. Ik heb er zo’n extra verzekering bij, dus ik zeg gewoon dat hij dit ineens doet.

Maargoed. Die kat heeft het wel effe moeten ontgelden zeg. Wat was ik kwaad. Je kan ook echt helemaal niets op tafel laten liggen.

Jeetje. Ik ben gewoon de laatste die er nog is, van Woedend! … Ik kwam dan ook wel wat later binnen, maar toch. Het voelt zo raar, toch wel, denk ik.

Net of het heel laat is.

Dat had ik gisteren ook al, bij het nieuwjaars concert. Maar daar vanavond of morgen meer over. Ik moet eerst Walter en Whiskas nog even bijlezen. Ook vanavond, thuis.

Dan mag ik zelf weer schrijven. Ofzo. Als ik nog zin heb om achter de computer te zitten, want zo goed voel ik me niet. Hongerig en slapjes in de benen. Vervelend. Moet morgen wel weg zijn hoor.

Anders blijft het vervelend.

Dat we in het Olympisch Stadion zitten wil niet zeggen dat we dan ook gelijk alles maar weten wat er gaat gebeuren. Of dat we het telefoonnummer weten van degene die dat wèl weet.

Stichting WK zijn we ook niet. We zijn gewoon een bedrijf, maar geen gewoon bedrijf, dat in het Olympisch Stadion zijn werk doet.

En het WK wordt volgens mij niet hier gehouden. Maargoed.

Probeer de telefoongids eens zou ik zo zeggen. Dank U.

Sjezus. Dit is nog eens lifelog. Zo open, zo emotioneel.

In het begin even moeilijk om het verhaal te begrijpen, maar duidelijk is wel dat er veel aan de hand is. En nu, nu kunnen we op het wonderbaarlijke internet het hele verhaal volgen. Het hele verhaal om overspel heen, want, daar gaat het toch wel over dacht ik.

Ben benieuwd hoe dat verder gaat. Maar, mag dat wel? Mag je wel benieuwd zijn naar hoe de ellende van een ander zich zal ontwikkelen?

Nouja. Dan lees ik wel stilletjes mee. Vol respect, dat iemand dit allemaal neer kan zetten. Hoewel je nog enigsinds anoniem kan blijven op internet, dat scheelt. Ik weet niet in hoeverre de letters overeen komen met de namen.

Maargoed. Ik vind het toch boeiend. Fout huh?

Ben er een beetje ondersteboven van, eigenlijk. Wil meer zeggen, maar ik weet niet wat. Kan ook niet, misschien.. zelfs.

Dan doe ik het ook maar liever niet.

Ik heb “slechts” 114 op de IQ test van BNN .. Maar volgens Evita (die 118 had) is het nog best goed.

Ach, ik sta tenminste boven Sylvana.

Alleen, mag ik Sylvana niet zo. En had ik al helemaal niet het idee dat zij nou zo slim was. Al doet ze zich wel zo voor. Bitch.

Ze kijkt me aan.

Ik kijk terug.

Wat moet je nou?

Ohjah!

ZE IS GEEN MEDICIJN!!!!

Acda en de Munnik is weer op de radio. Altijd brul ik de eerste zin mee. En nu zijn ze er zo aan gewend, dat ze me gaan aanstaren als ik het niet doe. Leuk huh?

Het gesprek uit het vorige bericht ging verder. En dat deed me denken aan de geheimcode die vrouwen hebben als ze over jongens vertellen.

Gaan.

Een simpel werkwoord. Ik ga lopen, ik ga fietsen. Maar als meiden het over jongens hebben, dan is gaan ineens heel anders.

Ik was bijna met Ramon geweest … en weet je wat dat betekent?

Ik wist het dus niet he. Als jongen heeft het me jaren gekost om er achter te komen wat hier nu precies mee bedoeld werd. Uiteindelijk heeft mn vriendin het eens uitgelegd, anders had ik het nu nog niet geweten.

Want, welke zin kun je nu knap maken als je zegt ik ben met hem geweest. Ik snap best dat je er woorden tussenuit laat, om de zin wat minder direct over te laten komen.

Maargoed. Een volledige zin zou dan, mijns inziens, worden: Ik ben met hem naar bed geweest.

Dus ik dacht .. zo zo, die meisjes die gaan wat af! Van bed naar bed, zeg maar. Ze had er twee op een avond, en ze was bang dat die eerste jongen daar kwaad over zou worden.

Ja, allicht wordt die kwaad!, denk ik dan. Zal effe lekker worden dat dit allemaal maar normaal kan enzo.

Maargoed, als je dan 16 jarige tegenkomt die al geweest zijn, dan denk ik .. da’s toch wel jong. Zeker voor een meisje. Want ik geloof dat statistisch gezien jongens daar toch wat eerder mee zijn.

Maargoed, jongens, ik zal het verklappen. Geweest zijn .. is ZOENEN.

Zoenen, tongen, en weet ik veel wat nog meer. Dat valt allemaal onder geweest. Meer niet. Gewoon zoenen. Dan ben je al geweest, met iemand.

Maar. Hoe maak je daar nu een zin van dan? Waar komt die uitdrukking vandaan? Ik ben zoenen geweest … nee, dat is toch ook niet goede Nederlandsch.

Dus dat is dan een mysterie wat open blijft. Maar verder ben ik blij dat ik nu weet wat het betekent.

Ja, mensen. Het is misschien wat vroeg om er al over te zeuren, maar toch voel ik me oud.

Het gekke is: je blijft geestelijk een tijdje hangen bij de jongere leeftijd. Of je hebt zelf niet door dat je verder gaat, misschien is dat het.

Mensen van mijn leeftijd, snappen prima wat er door een 18-jarige heengaat. Toch is de tijd die ertussenzit toch een aardig verschil. Een aardig groot verschil. Waardoor ik dan oud ben, zeg maar.

Zo zat ik vandaag dus tegenover twee meisjes in de trein. Ik probeer mijn reis altijd enigsinds te ver-aangenamen door tegenover mooie meisjes te zitten. Meestal lukt dit niet.

Vandaag dacht ik dat het ging lukken, maar toen ik eenmaal tegenover ze zat, wist ik dat ik me vreselijk zou gaan irriteren aan hun jonge gedrag.

Voor school moesten ze iets over Australië maken. Waarschijnlijk een collage of iets dergelijks. En dat namen ze allebei behoorlijk serieus op.

De 1 had allerlei knutselspulletjes van thuis meegenomen. Ze had twee van zuuuulke (bedenk zelf het handgebaar maar) bakken helemaal vol met van die knutseldingetjes. Dus ze nam het maar mee. Ze wist niet of ze het gingen gebruiken hoor, maarja, ze dacht, ik neem het gewoon maar mee. Maar ze wist dus niet of ze het gingen gebruiken. Dat wist ze nog niet. Of ze het gingen gebruiken. Dat was nog niet zeker.

Na 6 keer wist ik dat wel. Maar bij elk bakje dat ze liet zien vertelde ze dat ze het niet zeker wist, maar dat ze het toch maar mee nam. Een soort kraaltjes. Een soort zand. En veertjes die ze uit haar stukke hoofdkussen had gehaald. Ja, da’s leuk om te doen hè? riep de ander uit, alsof ze iemand had gevonden met dezelfde hobby.

Daarna werden de reisboekjes en plaatjes doorgenomen. Het meisje recht tegenover me kwam op het idee om een grote zon op te plakken. Maar verdorie, ze was de poster vergeten waar een zonsondergang op stond! Ah jeetje, die had ze mee moeten nemen. Stom dat ze er niet eerder aan dacht, dan had ze hem echt wel meegenomen.

Misschien konden ze plaatjes vergroten. Met de computer kun je mooie dingen maken legde het meisje naar haar nog uit. Maar dat vergroten, dat had de ander al eens geprobeert en dat werd niets.

Nee, natuurlijk wordt dat niets. Dat weet ik ook wel.

Ongeveer op de helft van de reis nam dit gesprek een aardige wending. Ineens waren ze genezen van dit kinderachtige knutsel gedoe, en gingen ze het over jongens hebben.

Ik had ze op 14/15 jaar geschat, maar toen de ene een verhaal vertelde en daarbij probeerde te herrineren hoe oud ze was, zei ze 15, nee, 16 was ik, of was ik nou 15? waardoor ik kon opmaken dat ze nu 16 of 17 moest zijn.

De ander had het al over autorijden. Of ze nu al bezig was weet ik niet, maar dat zou betekenen dat ze al 18 was.

Zie je wel. Ik word te oud. Te oud voor die knutsel dingetjes.