Koffie met thee is minder lekker

Category: Weblog (Page 240 of 290)

Hier begon het allemaal mee: gewoon de weblogjes.

Oud

Dat was eens grappig.

Sinds een dag of twee kijk ik ook eens rond op #fok en #tweakers.net. Vanaf het prille begin dat in internet had, vond ik irc al tof. Nog steeds, nog steeds vind ik het beter dan alle instant messengers bij elkaar.

Zo kwam ik vandaag Hylke tegen. En Hylke ken ik al van voordat ik internet had. Ik denk zo’n tien jaar geleden toen.

Als eerste had ik namelijk een 386. Met een modem, na een tijdje. Dat modem had ik eerst op een Amiga 500, totdat er iemand vertelde dat je er op de pc ook hele leuke dingen mee kon. Echomailen bijvoorbeeld.

Echomailen had veel weg van een forum, nieuwsgroep of maillinglist tegenwoordig. Het is het van allemaal een beetje, maar net niet helemaal. Echomail was gewoon ideaal.

Bij echomail waren er verschillende “area’s” .. vergelijkbaar met nieuwsgroepen op het internet. In die area’s kon je berichtjes posten. Naar iedereen, of naar iemand die ook in die area mee zat te lezen. Daar was dan weer een handige reply functie voor.

De mailreader had dan weer een handige functie, dat hij de mailtjes die voor jou waren, eruit filtert. Kun je dus gelijk zien wat er voor jou was, en daar op antwoorden. Antwoordde je in een area, dan kon iedereen het meelezen. En dan kon je daar weer reactie’s op krijgen.

De mailreader was toen verder dan de nieuwsgroup readers van nu, vind ik. De quite-functie was beter doordacht. Werkte beter als je reply op reply op reply op reply kreeg. Werkte snel (het was gewoon dos). En werkte toen al met templates, waardoor je van alles kon randomizen.

Ja, echomail, dat was het helemaal. Later kwam ik (gratis, jawel), bij het grote Fidonet. Dit was helemaal bekend, en geloof ik zo’n beetje het grootste netwerk van Nederland, ook omdat de HCC-club hierachter zat. Ofzo. Hoe het precies zat allemaal of wie het oprichtte weet ik ook niet meer.

In plaats van continu verbonden te zijn kon je inbellen, en werd het bundeltje dat voor jou klaar werd gezet door de “tosser” opgehaald. Koste je zo’n 2 tot 5 minuten. Daarna werd de verbinding verbroken en werden al die mailtjes uitgepakt. Vijf minuten was goed voor honderden mailtjes.

Op deze manier had ik op jonge leeftijd al met ene Marc uit Zuid-Africa gemaild. Erg stoer vond ik dat, en was het ook, toen ik mijn spreekbeurt op school erover hield.

Vaak verlang ik nog terug naar die gezelligheid. De meeste konden elkaar gewoon namelijk. Kennen in de zin van namen herkennen, en je er een beeld bij kunnen vormen. Net als de weblog community was zo’n beetje. Alleen duurde dit veer langer voordat het ten onder ging.

Overigens was dat de schuld van internet, dat het ten onder ging. Sommige waren er al vlot bij, en gaven echomail op omdat internet veel leuker was, volgens hen. De achterblijvers konden het niet geloven en vonden het maar zwak.

Maar in ongeveer een jaar tijd verhuisde iedereen naar Internet. Voor mijn gevoel is het nooit hetzelfde gebleven. De groep is uit elkaar gevallen. Door middel van mailinglists en forums proberen ze (of we?) bij elkaar te blijven, maar persoonlijk lukt mij dat dus niet.

Jammer maar helaas.

Als je dan zo na lange tijd toch weer iemand tegen komt op het grote boze internet, dan is het toch wel erg grappig. Een groepje van een man of 20 dat je elke keer weer tegen komt, en waar je om de zoveel tijd weer wat van hoort.

Ik like Uniquehorn wel met haar tweede internet leven. Alleen was hij bij mij dan een voor-internet leven.

Kan er nog wel een tijdje over doordraven, maar laten we dat maar niet doen. MS-DOS is koel. Echomail is koel. Frontdoor, FMail (legaal geregistreerd!) en Golded zijn koel. 2:2801/ … shit .. de rest vergeten, was koel.

Maar nu wil ik die 10 mbit lijn, en vlug een beetje!

Update: Kijk eens aan .. er bestaat nog een website over ook!

Opstelling

Het werd maar weer eens tijd voor een andere opstelling. De afgelopen tijd was het hier behoorlijk hot. Nouja, goed, tijd om wat minder computers aan te laten staan.

Nu zitten we nog met z’n drie-en hier. Marjolein is gepromoveerd tot receptie, en Evita is natuurlijk aan het sparen om naar Israel te gaan enzo. (Doe het niet, doe het niet!).

Nu zit ik achterin, zeg maar. Waar Evita ooit zat, en een opstelling voor de vorige opstelling. Kijk ik dus met mijn snuitje richting de trap en zie ik eindelijk al het bezoek aankomen. Dat is wel relaxt. Geen mensen meer die je zomaar besluipen.

Dat besluipen was het probleem niet zo. Maar die trap ineens tegen je burostoel wel. Daar zijn we nu dus vanaf. Ben opzich wel tevreden zo. Zit wel alleen in mijn hoekje, maar dat vind ik helemaal niet erg.

Ben benieuwd hoe lang we het nu gaan volhouden.

Meeting?

Nog meer mensen die naar de Internetworking Event gaan in Amsterdam RAI?

Heb een vrijkaartje, moet alleen nog even toestemming van de baas krijgen :-). Maar tis natuurlijk een geweldige networking kans, dus lijkt me een goed besteed bedrijfsuitje.

Misschien willen er mensen samen, ofzo.

(link)

Food

Eens kijken of er nog iets aan voedsel wordt gedaan deze avond. En dat op Pasen. *Sigh*. We moeten eigenlijk gewoon naar een vijf sterren restaurant, ofzo.

Maarja, moeders is van huis, dus dan zijn we helemaal in de war natuurlijk. Wat moet er nu met het eten gebeuren? Niemand weet het, en niemand zal er wat aan doen. Waarschijnlijk.

Gelukkig is er nog veel paasbrood over van deze ochtend. Dat vult ook.

Stilte

Met Pasen ligt het een beetje stil in logland geloof ik. Valt me trouwens sowieso op dat het in het weekend minder druk is.

Zou dat betekenen dat iedereen in de baas z’n tijd naar weblog’s zit te surfen. In mijn geval zeker. Ook in de baas zijn tijd. Naar m’n baas z’n weblog ook.

Grappig hoor…

Kapper

Als ze voor een x-bedrag extra je haar (verplicht) willen wassen, moeten ze er wel voor zorgen dat de werkneemster geen lange nagels hebben.

En als ze die dan wel hebben, dat ze een beetje voorzichtig doen bij de oren.

Anders doet het pijn, namelijk.

Een dagje naar het strand

Samen met mijn vriendinnetje.

Op zulke dagen hebben we op de 1 of andere manier altijd pech. Logistiek gaan er vaak dingen fout, zeg maar.

Om te beginnen komen we aan in Alkmaar, om van de buschauffeur te horen dat er geen bussen meer gaan naar Bergen aan Zee. Hij stopt bij Bergen, zeg maar.

Ach, dat geeft niet, dan wandelen we dat wel even. Een vrouw die het verhaal had gehoord begon gezellig tegen ons te kletsen, hoewel ze een bankje voor ons zat. Ze was al 17 jaar niet meer hier in de buurt geweest, en ze was al zeker 15 jaar niet meer met de bus en trein geweest. Een hele belevenis dus.

Maar ondertussen konden wij niet naar Bergen aan Zee. Dat vonden we alledrie wel belachelijk.

Maarja, het was zulk mooi weer. Een wandeling ging er wel in, bij beide. Vol enthousiasme begonnen we aan onze tour. Ergens in het stadje Bergen hing een kaart. Hieruit maakten we op dat we de Stationsstraat uit moesten lopen. En als we die richting aanhielden (rechtdoor), dan kwamen we vanzelf bij het strand uit.

Na een uur gelopen te hebben door het bos over een mooi, rustig voetpaadje, kwamen we zo’n paddestoel tegen. Daar stond op dat als we nu recht door gingen, we over 3,7 kilometer weer in Bergen zouden zijn.

Toch ergens een foutje in het kompas denk ik. Nouja, linksaf was richting Bergen aan zeer. Ook zo’n 3,7 km nog. Die kant dan maar op.

Enige tijd later waren we eindelijk bij Bergen aan Zee. We zagen een soort van bewoonde wereld. Hongerig en dorstig liepen we door richting strand. Ineens besefte we ons dat het wel goed balen zou zijn als er ècht geen bus terug gaat. Dan moesten we dat hele pokke end weer terug!

Gelukkig was er 1 frietjes tent. Met een niet al te vriendelijke dame achter de toonbank die het ontzettend druk had met haar eerste werkdag en het allemaal niet zo goed begreep. Ik herrinerde haar bijvoorbeeld dat ik nog moest betalen. Geen bedankje ofzo, maar er werd druk getoetst op een euro calculator.

Aan deze “gezellige” dame vroegen we of er echt geen bus terug ging. Negative Houston. Waar konden we dan heen, dichtsbijzijnd? Dat werd terug naar Bergen of naar Egmond.

Een vrouwtje naast ons luisterde mee, en bood ons spontaan een lift aan. Ze was hier met twee kinderen en was zo’n beetje van plan naar huis te gaan, na een patatje en/of ijsje. Dat lieten we natuurlijk niet schieten.

Het primaire reisdoel (het strand) werd dus helaas niet gehaald. Maarja, wat is er nu erger. Je primaire reisdoel niet halen, of lopend terug? We vonden lopend terug erger, dus reden we met deze mevrouw mee terug.

Terug naar Bergen, want daar konden we dan wel een hapje eten. Gezellig in een restaurantje ofzo.

In Bergen bleek dat ze niet zo gek veel gezellige restaurantjes hebben. Eigenlijk niet één waar we van overtuigd waren, zeg maar. Dus terug naar Alkmaar.

De enige keer dat we mazzel hadden. We stonden direct op na het drinken van onze thee en chocolademelk, en verdomd, kort daarna zou de bus ook vertrekken. Stel je voor dat we nog even bleven. Konden we mooi een flinke tijd wachten dus.

In Alkmaar was het de bedoeling dat we naar het centrum gingen. Want bij het station zelf zijn ook niet zo veel leuke eettentjes. Binnenstad leek ons geschikter.

Er stond toevallig een bus “Overdie Winkelcentrum” klaar. Daar sprongen we gauw in. Wederom liet ik mijn bus abbonement zien die alleen in Hoorn en Amsterdam geldig is. Geen probleem, kon zo doorlopen. We moesten we vragen of hij een seintje bij het centrum kon geven.

Dat er dan als chauffeur geen lichtje gaat branden is ook wel gek. Iemand heeft een abbonement, maar weet niet waar het centrum is?

Al gauw reden we steeds verder vanaf Alkmaar af. Ineens ging er een lichtje op bij ons. Dit hadden we al eens eerder gehad. We hebben al eens in deze bus gezeten. Shit! Die gaat niet naar Alkmaar Centrum. Overdie is gewoon een heel andere wijk, ofzoiets.

Gauw uitstappen en de eerst volgende bus terug.

In het begin leek er pas over een uur een bus te gaan. Maar er ging er nog 1 om tien voor, op feestdagen althans. En dat was het toch? Nouja, die kwam dus niet. Maar wel eentje om 18:05. Die dan maar.

Dit bleek een bus met een heel, heel vrolijke chauffeur. Super vrolijk, kletsend tegen zichzelf achter het stuur. Whoooo .. als dat maar goed gaat! Hahaha, wat een feest… van zulke strekking, zeg maar.

Hij zette ons er midden in de stad uit. Dit is eigenlijk geen halte hoor, maarja… bijzonder aardig dus, vonden wij. Hij wist ook nog wel een goed restaurant. De griek.

Dus die hebben we opgezocht, en daar hebben we heerlijk gegeten.

Toen terug naar de trein. Dat was ook ruim een half uur wachten. Ja, het zat allemaal wel lekker mee. Gelukkig waren de fietsen er nog, toen we terug kwamen, dus we konden wel gewoon naar huis fietsen.

Het was me het dagje wel. Maar vond het wel super.

Matzes (2)

Ze zijn wel te eten hoor. Het lijkt inderdaad wat op crackers. Maar wel zo groot als een pannekoek dus. Een heel werk om dat op te eten.

Het kruimelt ook ontzettend. Dus al met al wordt het nogal een troepje. Maargoed, ik heb dus wèl matzes gegeten.

Verder blijkt dat het levensbedreigend is om een leeg pakje Venz Hagelslag Melk op iemand anders zijn bord neer te leggen. De eerste keer krijg je het pakje via de lucht geretourneerd.

De tweede keer wordt het pakje hoogst persoonlijk door de eigenaar van het bord in je gezicht gedouwd. Heeft veel weg van een stoeipartij. Wat een feest.

De derde keer is de maat voller dan vol. De plens die de emmer doet overlopen. Tijd om serieus aktie te ondernemen. Gewoon met de dood bedreigen. De geplaagde pakt een broodmes en zegt, zonder een lachspier te verrekken, ik steek je dood hoor!. Iedereen wacht tot hij begint te lachen.

In plaats daarvan zegt hij en dat meen ik.

Sommige mensen kunnen ècht slecht tegen een geintje. Bad hairday denk ik dan.

« Older posts Newer posts »

© 2026 Rolandow.COM

Theme by Anders NorenUp ↑