Category: Weblog (Page 236 of 290)

Net effe niet mee doen aan het extra stapje. Gewoon je eigen werk, je eigen taak, en meer niet. En dat wel binnen kantoortijden natuurlijk.

Schiet nu net effe in het verkeerde keelgat.

Kan ik net effe niet tegen.

Lasse hopelijk ook weer blij met z’n nieuwe virtuele huisje…

Update: Overigens is het design door Lasse zelf bedacht, hoor :-)

Gesprek met peep. Ongeveer 2 meter van me vandaan.

Rolandow.org says:
hee pannekoek.
Rolandow.org says:
mietje.
Bassie says:
MIETJE

Gewoon, fuck.

Gisteren tijdens het piekeren kwam er een soort van metafoor in me op. Dat heb ik dan wel eens. En dan krijg je een soort filosofische gedachte. En natuurlijk denk je dan meteen in een “logje”, als echte lifelogger. Het ging overgeveer als volgt denk ik ….

De muur die ik probeer op te trekken heeft veel weg van een gipswand. Het is lekker snel klaar, maar tegelijkertijd niet zo stevig. Gooi je er een plens water overheen, of een emmer tranen, en de muur begint zwakker te worden.

Hij stort niet meteen in hoor, maar als je je vinger er overheen laat, geeft hij wel af. De natte plek, is een zwakke plek.

Je kunt er ook met een moker een paar beukers tegen geven. Dan ga je zeker door de muur heen. Kun je weer opnieuw beginnen met bouwen. Kut is dat.

Het is ook een gekke muur. Hij is gewoon recht, en aan het eind stopt hij. Als je wilt, kun je dus gewoon doorlopen naar het eind, en om de muur heen lopen. Maarja, daar moet je maar net zin in hebben.

Er zit ook een deur in de muur. Maar die deur, daar heb ik de controle over. Ik doe hem open voor wie ik wil, en ik ga eruit wanneer ik wil. Alleen ik heb de sleutel op het moment. Maargoed, zoals gezegd, je hebt eigenlijk helemaal geen sleutel nodig. Als je kwaad wilt, haal je die muur zo weer weg.

Zo nu en dan staat de muur op instorten. Moet je er achter gaan staan, en met beide handen steunen om ervoor te zorgen dat hij niet gewoon omvalt.

Ja, het is een gekke muur. Je hebt er geen bal aan, maarja, je moet toch wat huh. Een betonnen muur kan gewoon niet op deze fundering.

Misschien maar eens verhuizen, over een maand of wat. De toekomst zal het leren.

Spullen zijn uitgewisseld. Het is nu echt over.

Het idee dat ze altijd terug mag komen, geeft me rust. Ze weet dat ze altijd weer kan bellen, om wat voor reden dan ook. Ik hoop maar zo dat ze het ook doet.

Op dit moment geeft het me steun. Om totale paniek en pijn tegen te gaan, denk ik gewoon, ach, misschien komt ze nog terug.

En zo zal ik langzaam wennen. Of misschien wel heel snel wennen. Langzamerhand zal de afstand groter worden.

Als ik blijf zitten met gevoelens voor haar, en zij voor mij, dan komt het vanzelf wel weer goed. En anders niet. Ik wil niet dat 1 van ons ongelukkig wordt door bij elkaar te blijven. En dan komt het evengoed wel goed met me hoor, heus waar.

Maar nu ze net een minuut de deur uit is, en al haar spullen hier weg zijn, is het toch wel weer effe een zwaar moment. Eroverheen stappen. Voorlopig zal een dergelijk moment zich niet meer voordoen, dus misschien kan ik dan gewoon doorgaan. Er niet aan denken, doorgaan.

Dus ik ga weer even door …

Shit zeg, ik heb de live webcamshow van lotte gemist. Ik hoop maar niet dat ze is wezen strippen ofzo.

De huisvaders zullen dan waarschijnlijk bij mams en kinderen op de bank zitten. En op maandag zijn ze blij om naar kantoor te kunnen om mij te aanschouwen, of zoiets dan.

IK heb het niet zo op arrogantie, sorry.

Jeetje, dat ging goed zeg?

Nouja, niet helemaal dus. In het begin ging het allemaal prima. Ik was rusig, zoals ik de afgelopen twee dagen was. Heb volkomen begrip voor de situatie, en het is net alsof ik me erbij neer heb gelegd, ook al heb ik dat dan niet bewust gedaan.

Maar haar zien… haar voelen. Aan het eind van de avond was het toch effe moeilijk. Ze heeft het er zelf heel moeilijk mee. Dus als ze emotioneel wordt, is het voor mij dan ook weer lastig om niet mee te emotionelen.

Verder wilde ik vanavond bij haar slapen. Gewoon even vergeten wat er aan de hand is, leuk verjaardag vieren, en morgen dan goed uit elkaar gaan. En niet van doei en de ballen maar weer, maar gewoon even praten nog, en dan met vrede en begrip van beide kanten uit elkaar.

Maar ze had liever niet dat ik bleef slapen. Ook dat begreep ik. Later op de avond zei ze dat ze nog even naar de kroeg wilde.

En dat begreep ik op dat moment effe minder. We zouden namelijk wachten tot iedereen weg was, en naar bed was. En dan zijn we nog effe met z’n twee-en, en dan zou ik naar huis gaan. Zeker in het begin van de avond had ik er niet zo nodig hoeven zijn. Het was niet bepaald onprettig, maar ook niet prettig.

Later op de avond, na wat bier enzo, werd het op zich steeds gezelliger. Had ik ook geen zin meer om er aan te denken, of er emotioneel over te worden. Zij had dat gevoel niet. Ze had geen leuke verjaardag.

Daarom wilde ze ook weg. Effe de boel van je af zetten. Ook begrijpelijk, maar dat betekent wel dat de plannen ineens weer gewijzigd worden, en dat dit niet de manier was die ik in gedachte had om afscheid te nemen.

Voor het eerst vertrok ik dus niet als laatste, maar een stuk eerder eigenlijk. Bij het afscheid aan de deur was het zwaar, ook voor mij. Werd toch emotioneel, hoewel ik gedacht had dat dit niet meer nodig zou zijn.

Nu, eenmaal thuis, ben ik weer zeer rustig. Heb dat gevoel weer terug gevonden. Het gevoel dat het allemaal zijn moet zoals het is, en dat je er toch weinig aan kunt veranderen. Laat het maar gebeuren. Kom maar. Het zal wel. We zien het wel.

Zit ook een beetje te wachten op de echte klap. Het moment waarop ik me echt ontzettend rot ga voelen. Je weet wel, dat de hele wereld je gestolen kan worden, dat iedereen moet opsouten, en dat je je wilt opsluiten. Je vindt jezelf ook heel zielig dan.

Dat moment dus.

Tegelijkertijd heb ik het gevoel dat het misschien niet eens gaat komen, dat moment. Misschien ga ik wel gewoon door. Door totdat ik ineens terug kijk, en denk, hey .. ik ben er nu aan gewend, dat ze er niet meer is. Die manier lijkt me in ieder geval de minst pijnlijke manier.

Even wat anders.

Het ging vanavond ook nog even over piekeren. Dat je niet kunt slapen, omdat je ongewenst loopt te piekeren. Dat je denkt, en nu ga ik slapen, maar dat je toch loopt te malen.

Van je af schrijven. Dat is de remedie bij deze, had ik vanavond gehoord. Gewoon op papier schrijven, en je bent er vanaf. Het klinkt heel kinderachtig, maar het werkt ècht.

Ik log, dacht ik toen. Ik schrijf ook van me af, maar ik doe het op mijn log. Zodat anderen meteen mee kunnen genieten. En eigenlijk is dat nog veel leuker. Nu misschien even niet, maar normaal gesproken vind ik het leuk om leuke, of aparte dingen te delen. En om dat dan zo leuk mogelijk op papier te zetten.

Dit stuk is gewoon even van me afschrijven. Het is veel te lang, en het gaat nergens over. Waarschijnlijk is iedereen al afgehaakt. Maar ben het wel even kwijt, lekker puh.

Goed. Laat me slapen. Daar ben ik wel aan toe.

Voor in de knowledge database: drinken zonder eten zorgt voor grote katers.

Beginnend bij Woedend! Ging prima. Daarna repetitie, ging ook prima. Daarna nog naar Swaf. Ging opzich ook prima.

Volgens mij lag ik om 5:30 in bed. Weet het niet zeker. Maar het voelt wel zo in ieder geval. En ik weet zeker dat ik niet gegeten heb. Was ook niet zo belangrijk.

Maar nu wel dus.

Zal mezelf maar eens gaan opfrissen, want ik ga zo op verjaardag naar Paula.