Category: Weblog (Page 235 of 290)

Speciaal voor Luciano. Omdat het zo’n lieverd is.

Een nieuwe monitor. Mooi huh?

Update: Paul is helemaal los. Hij heeft nog twee artistieke uitspattingen gehad.

Dit wordt een nieuwe hobby, denk ik.

Da’s wel eens kut. Van die impulsieve uitspattingen.

Heb ik wel vaker hoor. Dat ik denk, ach, kan mij het schelen. ‘t Is maar geld.

Digitale camera kopen boven het budget. Een scanner waarop je de politie kunt ontvangen. Een mp3 discman dinges, dat soort dingen.

Van die dingen dat je denkt, niet te lang nadenken, gewoon doen!

Nu heb ik dus swaf.nl …

Eens zien of we daar wat leuks van kunnen maken. Ofzo. Je moet wat te doen hebben, ja toch?

Dus okay, morgen komt peep met bier langs. Geen slecht idee. Lijkt me gezellig en prima.

Heb ik ook repetitie, zeg maar. Misschien kom ik wat later, als het veel gezelliger is op het werk.

Maar jezus, wat ben ik moe. En morgen ben ik moeier. Dus zaterdag heb ik toch echt wel even nodig om bij te komen. Kan nu ook. Tijd zat. Voordeel? Mwhoah.

En dan de avond weer doorgaan. En zondag is er springpop ofzo. En maandag heb ik ook wat. En dinsdag gaan we beginnen met fitness.

Laten we het druk houden. Dat scheelt wel iets.

Maar niet alles, hoor. Laat dat duidelijk zijn. Niet alles.

Even voor het gemak, op een apart paginaatje. Zodat je niet al die rotzooi er om heen krijgt.

Ik bedoel, zelf hebben ze het ook gewoon gejat volgens mij.

Dus lekker kijken. Die van de bar moet het ook doen, maar op het moment laadt die niet in bij mij. Zowel op mijn paginaatje, als die op de pagina zelf. Dus .. maar kijken of die het doet.

Nog steeds staren we geboeid naar de webcams. Luciano zit ook te kijken.

Het naakte meisje kleed zich aan, en even later zien we haar verschijnen bij de bar. Hee blondie. Ja, dat was jij he? Vuile viezerik! ……… Hoi mam!

Heeft ie ineens z’n moeder aan de telefoon.

W-E-R-E-L-D-S !!

Uitvinding van Luciano. Een live-zonnebank-webcam. (Zie ook de post hieronder).

Je hebt zo je twijfels. Je gaat er lang over piekeren, zeg, een dag of drie, en dan wordt het steeds erger. Je kent het wel.

Niet?

Dan leg ik het even uit.

Stel, je weet dat ze een jongen in de bar wel leuk vindt. En ze heeft twijfels, en ze wil meer afstand. Goed, alles begrepen en wel, begrip voor de situatie.

Maar nu zie je haar al ruim 3 dagen niet, en dan ga je toch denken. Wat nou als er meer is, maar dat ze het je niet vertelt omdat ze je niet wil kwetsen?

Wat nou als ze je geen pijn wil doen. Dat ze zichzelf schuldig voelt, zolang ze weet dat jij er nog niet overheen bent. Wat nou, als dat de reden is dat ze je niet alles vertelt?

En daar ga je een tijdje over piekeren. Dan lijkt het ineens allemaal veel logischer op die manier, terwijl het dat helemaal niet is misschien. In de eerste dag weet je dat ook wel te relativeren, maar de tweede dag wordt dat al minder.

De derde dag ga je je eigen verhalen alleen nog maar geloven. En dan krijg je woede, en daar weer woeden over omdat je eigen woede niet terecht is. Dus dan voel je je kut en klote en verrot en naar. Je bent bang dat je gelijk hebt, terwijl je eigenlijk ook stiekem weet dat er geen reden voor is.

En zo blijf je malen. Tot je denkt, en nu wil ik het weten. Ik wil de waarheid. DE waarheid die me gaat schockeren, maar verdomme, ik heb er recht op!

Schrap gezet. Gebeld. Gevraagd. Uitgelegd vanwaar die twijfels.

Maar het is helemaal niet zo.

Zie je wel, altijd al geweten. Hah. Twijfel nou maar niet. Ze is wel eerlijk, zou het je heus wel vertellen. Doe nou maar niet zo stom, zet het gewoon van je af, ga verder, en kijk maar hoe het hele verhaal afloopt.

Ondertussen een kijkje nemen in de sauna met alle collega’s. (Klikken op “gastenboek” en dan op “cam :))“)

Ooit komt het wel goed met me.

Ik weet niet wat er nou erger is. Het vrijgezel zijn, of al die vragen en onzekerheden.

Het laatste houdt me het meeste bezig, dat is zeker.

Ben nu in de doordraaffase. Later meer…

Motor rijden is koel.

Vandaag de eerste les dus, om 8:00. Dus om 7:30 vertrokken vanuit huis op het brommertje. Bleek dat het maar 20 minuten rijden was, dus ik was er wat te vroeg.

De instructeur was nog bezig met kettingen spannen en invetten enzo. Er kwamen twee vrouwen bij, die blijkbaar ook meededen aan de les. Ik had echter het idee dat het niet hun eerste keer was.

Na wat uitleg mocht ik dan rijden, alleen hoefde ik mijn gas niet te gebruiken. Dat deed ik natuurlijk wel effe, gewoon kijken hoe dat voelt. Erg machtig dus, voelt dat.

Na een paar rondjes en beetje slalommen om pionnetjes in stationair-toestand, mocht ik dan eindelijk was gas bij doen. En dan moest ik de trap-rem er maar bij gebruiken.

Goed, zo gezegd zo gedaan. Maar dat valt dus niet mee. Want als je géén gas geeft, dan gaat hij te langzaan. Maar geef je wat gas bij, dan gaat hij eigenlijk net effe te snel. Bovendien schiet hij in één keer weg.

Dus daar moest ik maar mee stoeien. En rondjes draaien. En achtjes draaien.

Meest gehoorde uitspraken: doorkijken! en knieën tegen de tank!.

Bij motorrijden kijk je dus waar je heen wilt rijden, niet waar je op dat moment rijdt. Dat is verwarrend. Want als ik denk dat ik het pillonnetje omver ga rijden, blijf ik niet stug kijken naar waar ik heen moet. En dan raak je in het warretje.

Aan het eind ging het allemaal wel een stuk beter vond ik. Tussen de twee parkoertjes in (een meter of 30 uit elkaar), gaf ik lekker gas, en dat voelt ontzettend machtig en goed.

Zelf heb ik nog wel twijfels of ik ooit wel klaar ben voor de grote boze wereld, maar ik laat het gewoon maar gebeuren. Als de instructeur zegt dat het kan, dan kan het. En zo is het.