Category: Weblog (Page 224 of 290)

Eén dezer dagen moet Rolandow.com even verhuisd worden. De huidige server gaat eruit. Letterlijk. Het pand uit.

Ik probeer natuurlijk de downtime zo laag mogelijk te houden. Vandaag zoek ik ander onderdak (als Louwrens z’n nest eens uitkomt), en dan kan ik deze week al overstappen.

Toch maar eens een cobaltje aanschaffen ofzo ;-).

Tis nog steeds wennen, dat de trein op het nieuwe perron stopt. Het lijkt er drukker, maar volgens mij komt het gewoon omdat het perron een meter of 2 smaller is.

De deur stopte voor mijn neus. Per ongeluk. Vroeger wist ik precies waar hij stopte, tegenwoordig is het puur mazzel.

Binnen in de coupe zag ik dat de linkerkant al aardig druk was. Wel twee plaatsen, maar 1 ervan was bezet met heel veel tassen. Asociaal vind ik dat.

Rechterkant dan maar. Ik kwam tegenover twee meisjes te zitten. Op zich is dat altijd wel wat leuker en gezelliger. Hoopte ik nu ook op.

Naast me kwam een oudere vent te staan. Hij wees naar me. Ik denk dat hij wilde dat ik opstond ofzoiets, of mijn plaatsje aan bood, zodat zijn vrouw of vriendin naast hem kon zitten. Ik hoorde niks door Within Temptation, en negeerde zijn gewijs. Uiteindelijk kwam hij naast me liggen.

De meiden waren druk aan het kletsen over meiden-dingen. Een jongen die haar wel leuk vond. Zoiets. Ik verstond het meeste niet, nog steeds door de muziek.

Echter ving de oudere man ineens iets op waar hij wel even over mee wilde praten. Hij informeerde naar hun leeftijd, en waar ze heen gingen.

OUWE BOEF! Dacht ik toen. Ongelovelijk. Het was gewoon duidelijk dat hij de grapjas aan het uithangen was. Jaaa, want hij had nog maar 25% zicht, maar horen kon hij nog uitstekend!

Hij bleef hun gesprekken volgen. Hij had dan ook geen walkman, dus dan volg je zulke gesprekken automatisch, moet ik eerlijk bekennen. Maar toch was hij meer geboeid volgens mij. Hij wachtte op een volgend moment dat hij er tussen kon duiken.

Het ene meisje haalde haar mobieltje tevoorschijn. Hier moest iets mee gebeuren, denk ik. Misschien geshowd worden aan de andere vriendin.

De oude man vond het bijster interessant. Hij stelde zich weer op als een onwetende, en probeerde mee te kijken wat ze aan het doen waren. Wist ie donders goed, volgens mij. Zelfs oude mannen hebben mobieltjes tegenwoordig.

Hij vroeg of hij hem even vast mocht houden. Alsof het het eerste proto type ter wereld was. Zoiets nieuws, dat had hij nog nooit gezien, zo behandelde hij het. Vol verbazing over zo’n klein stukje techniek.

De meisjes moesten weer lachen om hem.

Ouwe boef! Dacht ik nogmaals. Ongelovelijk. Een oude man zit hier gewoon te flirten met twee 17-jarige meisjes, en ik zit er gewoon naast. En de meisjes hebben niets door.

Ongelovelijk.

Toen ik bijna bij Sloterdijk was, besefte ik me dat dit juist het soort mannen zouden kunnen zijn, die meisjes mee naar huis nemen. Daar enghe dingen met ze doen. Hou ik hem tegen? Dacht het niet. Ik vind het allemaal wat gek, maar ik doe er niks aan. Zal niemand doen. En de meisjes ruiken duidelijk geen onraad. Zonder problemen antwoorden ze op alles wat hij vraagt. Leeftijd, opleiding, vervolgopleiding, waar ze heen gaan en wat ze gaan doen, waar ze vandaan komen.

Dus als er twee meisjes vermist zijn morgen, dan heb ik misschien een signalement.

Er is iets met films. Heb er iets tegen, denk ik. Namelijk, dat ik na die films meestal depressiever ben dan daarvoor.

Hoe lang duurt een film. Iets van twee uur ofzo? In die twee uur maakt een persoon meer mee dan jij in je hele leven. Ongelovelijk, wat een held. En aan het eind van de film loopt het meestal goed af.

En aan dat end van de film denk ik dan … dat wil ik ook!. Maarja, zo werkt dat niet huh. This is real life, zeg maar.

Daarom keek ik meestal geen films. Of ze zijn niet boeiend genoeg om mijn aandacht vast te houden, of ik voel van te voren aan dat ik er niet blij van wordt. Van die romatische films. Of droevige disney films.

Nee, doe mij maar een rondje weblogs. Dat is een stuk dichter bij het echte leven. Denk ik.

En het is zo stil in mij,
ik heb nergens woorden voor,
en het is zo stil in mij,
en de wereld draait maar door.

Of ik mee wilde naar Van Dik Hout. Die spelen gratis en voor niets in Purmerend. Daar moest ik wel even over nadenken, gezien de kater die ik nog had van vorige dag.

Om 14:00 ontwaakte ik uit een soort coma. Mijn telefoon is een paar keer af gegaan, die notabene naast me lag. Ben er gewoon doorheen geslapen. Net zo makkelijk.

Uiteindelijk toch maar mee. Gratis, ik bedoel, zo’n kans krijg je niet vaak toch?

Na een biertje ging het overigens wel weer, en verdween de hoofdpijn ook als sneeuw voor de zon.

Van Dik Hout vind ik niet zo’n geweldige band. Maar live is alles leuk. Dus ook Van Dik Hout. En vroeger, de tweede cd zeg maar (4 weken heet die geloof ik), kon ik het wel waarderen. Dus gelukkig kon ik nog een paar nummers mee brullen.

Daarna kwam er een Poco Loco Diskjockey gedoe. Erg grappig. Drie gasten die van zichzelf zeiden dat ze de beste der besten waren. Ze draaiden lekker 70-80e jaren muziek. Dus dansen en zwingen op de Blues Brothers, YMCA, Luv, en dat soort dingen.

Ze smeten ook nog samba ballen het publiek in. Daarna werd er een samba bal wedstrijd gehouden, waarmee je een pluche beestje kon winnen. En ook zonder samba ballen kon je gewoon mee doen.

Was verrassend leuk.

En mooi op tijd thuis. Dus ik ga zo gauw mijn bedje opzoejen. Beginnen de week fris en fruitig!

Je bent aan het MSN-en met een meisje, en je moet poepen. Wat moet je doen?

Goede Vriend weet het inmiddels, denk ik.

… dus wees maar lief, het kan geen kwaad.

:-)

Poema kwartier bij Rolandow…

“Ze kwam niet op het juiste moment.
En dat kan me ook niet schelen.

Want meer nog dan ik eigenlijk toegeven wil,
zij maakt het verschil.”

– De Poema’s.

Vandaag geleerd.

Je mag niet door rood rijden. Als je denkt dat je door oranje gaat, en hij wordt alsnog rood, ga je dus gewoon door rood. Dat mag niet. Niet meer doen.

Fietsers hebben ruimte nodig. Het zijn bestuurders waarbij je er niet vanuit mag gaan dat ze hun fiets volledig beheersen. Zo gaf de instructrice het voorbeeld dat ze door een windvlaag wat uit kondern wijken, en ze dan zo pardoes tegen mijn motor op rijden.

Met een wijde boog eromheen dus.

Verder, als je wilt remmen moet je ook eerst in de spiegels kijken. Het kan zijn dat de mensen achter je niet willen remmen, en dan kom je in de problemen.

Meer vooruit kijken. Niet alleen naar mijn voorganger, maar ook voorbij mijn voorganger.

Ten alle tijde spiegels gebruiken. Ga je linksaf? Rechter spiegel, linker spiegel, linker schouder.

Ja maar, probeerde ik haar uit te leggen, dan ben ik aan het kijken in de spiegels, dat ik me rot schrik als ik weer voor me kijk. Want dan zit ik bijna op jullie andere student. Dus is het de bedoeling dat je tussendoor ook even naar voren kijkt. Damn, dat had ik zelf ook kunnen verzinnen. Wat is het toch simpel.

Rechter spiegel, voor me, linker spiegel, linker schouder. Dat is dus mijn nieuwe volgorde. Kijken of dat beter gaat.

Verder geen bochtjes afsnijden, weten wanneer je voorrang hebt en niet, en dat soort ge-eikte dingen.

Verder ging het wel goed hoor. Maar ze durfde nog niet de snelweg met me op.

Watje.

Nieuw record. 280 smsjes verstuurd deze maand, volgens de rekening. Opzich slecht nieuws trouwens, want de rekening wordt er niet lager van.

Da’s dus 9 smsjes per dag. Best een boel.

Sjezus… die achterlijke Amerikanen weer hoor.

Ik kan me heel goed voorstellen dat als degene aan de andere lijn een beetje gaat uitlokken, je al gauw op het onderwerp sex belandt. Pure uitlokking. Zo krijg je 80% van de internetters op een chatbox wel over de streep lijkt mij.

Zit je dan 2,5 jaar vast in Amerika. Ben je lekker mee. Belachelijk. Dat daar nou niet iets aan gedaan kan worden.

Misschien kunnen we die jongen steunen met post en e-mail? Heeft iemand een e-mail adres toevallig?