Category: Weblog (Page 221 of 290)

Hah…

Back in Amsterdam. Maandag, dus gelijk weer lekker werken. Wat voor beter begin kan men zich wensen?

Thuis gekomen bleek de internet server volledig van de rel te zijn. Even geen internet thuis dus :-(. Dat betekent dat de vakantie verhalen uit de Psion, en de foto’s, nog even op zich laten wachten.

Denk dat ik hem vanavond wel weer aan de praat krijg. Ik ga gewoon net zo lang door tot ie het doet.

Meer updates volgen dus later! Nu eerst eens orde in de chaos proberen te scheppen en kijken wat er allemaal ligt te wachten.

Lator…!

Het is bijna zo ver!

Effe uitvissen waar ze precies zijn en gaan zijn en blijven enzo, en dan gaan we zo richting boot. Om me daar een week te vermaken. Nouja, iets langer eigenlijk, want de weekenden zitten er ook nog bij.

Heb er wel zin in hoor. Lekker relaxen. Beetje in de zon zitten met een boekie en een biertje.

Okay. Ik zal dit wel een beetje missen misschien. Maar Nederland stikt het vast van de internet café’s. Geen probleem.

Camera gaat ook mee. Dus in ieder geval wat foto’s als ik terug ben!

Je zal maar niks te doen hebben, net als Bas. Dan is lekkerding een uitkomst.

Bovendien kom je dan nog wel eens van die open directories tegen. Kun je nog meer plaatjes uithalen. Gezellig hoor…

(link)

Nee, nee, nee. Ik hou gewoon vol.

We gingen met z’n twee-en gewoon praten. Niet gezellig wat drinken, praten. Ik wil gewoon nog even wat bespreken enzow, voordat ik gezellig kan gaan zitten in een café.

Dus dat gaat niet gebeuren hoor. Ik hou gewoon nog even vol. Gezellig doen kan daarna altijd nog. Afhankelijk van het gesprek.

Tis heus niet zo dat ik het niet wil ofzo. Maar het moet gewoon effe zo, voor mijn gevoel. En anders maar niet. Zal wel weer egoistisch zijn, maar dan maar. Geen zin meer in gedoe… enzo. Dus.

Update: Liep niet zo heel gezellig af dus. Maarja, dat komt nog wel denk ik. In ieder geval duidelijkheid nu enzo… was toch wel even goed. Denk ik.

Benodigdheden:

– Een loepje
– Een lepel-waar-koffie-mee-geroerd-is
– Een suikerklontje

Eerst legt met het suikerklontje, volledig in tact, onder de loep en bekijkt men het aandachtig. Mooi. Mooi brokje suiker. Zie je die kristalletjes die allemaal op elkaar geplakt zitten?

En dan bij elkaar toch in de vorm van een rechthoekig ding. Volledig driedimensionaal.

Hoe zou dat er nou uitzien in willekeurige vorm?

Aha! Hier komt de lepel-waar-koffie-mee-geroerd-is van pas. Men haalt de loep even weg, en geeft een flinke mep met de bolle kant van de lepel op het suikerklontje.

Als je goed gemit hebt, springt het suikerklontje uit elkaar. Een groot deel blijft over, maar een klein stukje spring er af. En een paar kristalletjes die gewoon helemaal loslaten, en dus miniscuul klein worden.

Daar leg je de loupe dan weer overheen, en dan zie je een afgebrokkeld stuk suikerklont. Machtig mooi.

Echt een aanrader.

En dat met zo weinig materiaal!

Ontzettend lief, dat Rianne lunch voor ons kookt.

Maar ik begin nu toch wel honger te krijgen :-p

Bij de ouwe E10, kun je bij een rotonde Scharwoude in. Ga je de andere kant op, dan ga je naar Grosthuizen. Misschien zijn er mensen die het kennen, namelijk.

Aan het eind van Scharwoude, is de dijk. Kun je dus ook alleen links of rechtsaf. Wij zouden linksaf gaan.

We rijden er op af. Bij mijn voorganger gaat alles prima.

Stopbord. Het mooie van stopborden is dat ze door hun tekst al verraden wat je moet doen: stoppen. Heel simpel. Dus dat doe ik, netjes stop ik zodat verkeer van links en rechts zijn weg gewoon kan vervolgen. Mocht er verkeer aankomen natuurlijk.

Dat was niet het geval. Dus wegwezen. Remmen los, koppeling oplaten komen, beetje gas bij .. net als altijd. Maar hey, was is dat nou? We gaan achteruit!

Stom stom, die heuvel natuurlijk. Had de rem nooit los moeten laten. Gauw die koppeling en gas bij. Gesputter, motor slaat af.

Mijn instructrice, die vlak achter me staat, krijgt het inmiddels ook benauwd. Bijna toucheerde ik haar stoere motor met mijn uitlaat. Net op tijd kon ik bedenken dat een rem hier wel handig zou zijn, dus die drukte ik in.

Pfoe. Effe bijkomen, effe denken hoor. Starten… koppeling oplaten komen, en dán pas die rem los. Dat is nu wel duidelijk. Ja, we krijgen vaart. Hups, gas bij … racen met die handel.

Voorganger moet ook bijgehaald worden. Heerlijk vind ik dat. Gas open, en gewoon racen totdat je weer bij je voorganger bent. Fantastisch gevoel. Toen ik mijn gas los liet en m’n snelheid al aan het minderen was zag ik de naald bij 80 staan.

De zoveelste keer dat ik zie dat je eigenlijk best wel heel snel veel vaart maakt op zo’n opgevoerde brommer. Werelds. But handle with care.

Goed. De vuurdoop voor mijn hellingproef heb ik dus ook gehad. Kijken of het de volgende keer beter gaat.

En eigenlijk wil ik nu eindelijk wel eens op de snelweg!

Dat schijnt echter helemaal niet zo moeilijk te zijn. Nouja, en toch wil ik het eens doen. Beetje snelheid maken enzo. Voelen hoe de wind bij 120 of harder is. Dat moet ik toch ook weten?

Dus kom op met die snelweg.

Wat was ik kwaad vanochtend!

Na een korte nachtrust (net lang genoeg gelukkig om nog een beetje wakker te zijn), op de brommert naar motorrijles.

Ongeveer 500 meter van m’n huis hoor ik ineens de motor toeren maken. Alsof ie heel hard gaat, maar m’n vaart minderde dus alleen maar af.

Ohjah, shit, die ketting. Die zit zo los, dat hij er steeds afkletterd. Nouja. Dat wordt vieze handen. Maargoed, geen tijd om moeilijk te doen, we moeten verder.

Dus ik pak de ketting en leg hem achter om het tandwiel heen. Dan is het effe een stukje achteruit rijden met de brommer, en dan legt hij zichzelf er weer omheen.

Dit keer had ik echter wel heel erg veel ketting over. Hmm, da’s vreemd. Dat was vorige keer toch niet zou? Het zou wel verklaren waarom hij er nu zo snel afvliegt, maar ik denk dat ik dan om de 100 meter weer opnieuw kan beginnen.

Helaas, het was nog veel erger. Er zit ergens in het midden van de brommer ook nog een tandwieltje, en daar was hij ook af gedraaid. Damn. Nouja, die er even omleggen en dan die achterste, en dan moet het wel weer lukken toch?

Ging het maar zo makkelijk. In het midden zit één of ander brommer onderdeel in de weg, waar die ketting precies tussen moet. En dat krijg je dus niet, met de hand. Godverdegodver.

Terug lopen naar huis. En dan tijdens het lopen, vouwt die ketting zich nog effe lekker tussen je achterwiel-as ofzoiets dergelijks. Het resultaat is in ieder geval dat je achterwiel blokkeert, en dat je de ketting er eerst weer tussenuit moet rukken voordat je verder kunt.

Kwaaier en kwaaier werd ik. Schop bewegingen naar mijn brommer. Gelukkig trapte ik mis, want dan liep ik ongetwijfeld te jodelen van de pijn in mijn teen.

Terug thuis heb ik een schroevendraaier en hamer uit de gangkast gepakt, en net zo lang lopen rammen tot de ketting weer achter dat gekke brommeronderdeel viel. Nu kon ik de ketting eindelijk om het kleine rotwieltje leggen.

Kostte me ongeveer 15 minuten. Inmiddels was het dus tien over acht, terwijl ik om acht uur bij motorrijden moest zijn. Er was al gebeld. Ik kon er niks aan doen volgens Sylvia. Nee, inderdaad, maar ondertussen ben ik wel mooi laat!

Aangekomen bij mottorrijden was de ander al begonnen met speciale verrichtingen. Deze zou ik even in sneltreinvaart inhalen, terwijl Silvia de pilonnen opruimt….

Wat was ik kwaad zeg. Nog steeds eigenlijk. Misschien toch eens tijd voor een service beurt voor die ouwe trouwe puch.

Damnit.

De router beneden is ermee gestopt. Althans.. de software. Gewoon een gare hangbak is het geworden.

Dus we hebben nu een oude versie van Sygate, waarbij ik de boel niet naar binnen kan routen. Dus kan ik geen mail ophalen van rolandow.nl op mijn werk.

Afzien zeg.

Nouja, wel weer een stuk spannender als ik thuis kom :-). Beetje afkicken alvast voor de vakantie.

Update: Wonder boven wonder blijkt het toch gewoon te werken. Zojuist heb ik mijn mail van thuis ontvangen. Heeft die ruleset dinges (gewoon in een .cfg bestandje) dus toch gewerkt. Raar maar waar.

Dus mailen maar hoor :-)