Category: Weblog (Page 214 of 290)

Goed, Beach Pop dus.

Hoe komt een Rolandow daar terecht?

Simpel. Vrijdag naar de kroeg gaan, en dan gevraagd worden of ik zin heb om mee te gaan. Sure, why not. Lijkt me best een happening zoiets, en ik had toch geen andere plannen.

Dus zo kwam het dat ik om 14:00 op het station aankwam met een lading bier en wat NRG drinks. Iets wat op Red Bull moest lijken, want de echte hadden ze dus niet in de supermarkt :-(.

Met drie auto’s gingen we op pad. De party crew bestond uit Gans, Cheval, Jurian, Rolandow, Rik, Renze, Mariska, Annette en Noortje.

Na wat rijden (wij hadden airco, haha), kwamen we uiteindelijk dus uit in Bloemendaal. Of Bloomingdale volgens de posters. Dat is stoerder namelijk.

Daar aangekomen gingen we eerst een drankje nuttigen op het strand. We waren natuurlijk veel te vroeg. Dit was met opzet gedaan, om files te vermijden en een leuk plekje te kunnen veroveren.

Uiteindelijk bleven we best een tijd zitten daar op het strand. Het was afwissellend warm en koud. Soms verdween de zon even, en dan werd het toch aardig fris. Blij dat ik mijn jas mee had.

Binnen een kwartier was Noortje slachtoffer van een meeuw. Je kreeg een flats op haar broek. Was ze niet zo blij mee geloof ik.

Later was duidelijk waarom. Ik merkte op dat meeuwen een beetje gek vliegen. Ze vliegen niet de kant op waar ze met hun neus heen wijzen. Nee, ze gaan juist zomaar naar links of rechts, nog steeds met hun neus tegen de wind in. Eigenlijk een heel stom gezicht.

Blijk dat Noortje ook op die manier loopt. Zei ze zelf. Een meeuw denkt dan natuurlijk .. ha! een soortgenoot. Die moet ondergescheten worden! En flats, daar ga je.

Vandaar ook dat meeuwen niet graag onder of boven elkaar vliegen. Dan flatsen ze elkaar ook onder.

Tijdens de ontwikkeling van deze theorie werden er nog andere theorie-en ontwikkelt ook. Ze kwamen allemaal uit op 1 ding geloof ik, Noortje is uniek, vindt ze. We zijn allemaal uniek. Gelukkig maar.

Goed. Na een tijdje zitten toch eindelijk maar eens naar wat tenten toe. De ID&T tent was de eerste. Prettig om die muziek te ervaren hoor, maar het dansen vind ik nog steeds maar wat vaag. Niet helemaal in mijn element.

Maargoed, als ik zo eens om mij heen keek, waren er zat mensen die ongeveer dezelfde dans uitvoerde als ik. Zo erg kon het dus niet zijn. En anders maar wel, boeie.

Langzamerhand werd het donkerder en donkerder, en hebben we de zon nog zien ondergaan als het ware. Nouja, ik was eigenlijk net te laat. Ineens was ie weg. Zomaar. En toch was het nog licht, heel apart hoor.

Noortje en ik theorie: TL-balken. Kan niet missen.

Bij deze ontdekking waren we allemaal afgereisd naar een ander podium. Tiesto zou hier komen, had iemand verklapt. Kwam dus mooi niet. Dus na wat zitten en staan zijn we maar weer terug gegaan. Naar de ID&T tent waar Paul Oakendinges ook kwam draaien.

Nog een leuke lasershow gezien van Tom the cat. Van Bacardi Breezer. Eigenlijk gewoon 1 grote reclame natuurlijk, maar wel erg grappig hoe ze dat gedaan hadden.

Sja.. zo dansden we nog wat door, en werd het al donkerder. De meiden gingen om 21:30 naar huis geloof ik .. zo ongeveer. Wij gingen een uur later.

Al met al een geslaagde middag. Lekker weertje, gezellig, veel vrouwlijk schoon om te bekijken. Ja, dat was een hoog zonnebrillengehalte dude!

Volgend jaar maar op de motor heen.

Morgen een wat langer verhaal. Nu gewoon even gauw de foto’s.

– hier –

Niet dat ik wist dat hij weg was hoor. Dat hoorde ik ook pas vanavond.

Zelden kom ik in het Kroegie. Het is gewoon mijn kroeg niet. Je kunt niet overal tegeijk zijn, zeg maar. En bovendien is het er vaak druk. Opzich niet mijn ding, drukte.

Maar wegens omstandigheden vandaag dus wel. En daar was Martijn ook.

Op de HAVO konden Martijn en ik het wel goed vinden met elkaar. We zaten dikwijls naast elkaar, voor zo lang als het duurde dan.

Onze mappen hadden we ingericht als geavanceerd explosief commando centrum. We zaten aan de raam kant van de klas. Kwam er een fietser voorbij die ons niet aanstond, dan drukte Martijn op de knop, en werd de fietser in onze fantasie opgeblazen. BWOEM deden we dan. Om aan te geven dat het echt afgelopen was.

Aan de rand van onze mappen hadden we connectie-dingen getekend. Als de mappen tegen elkaar aan lagen, kwam het precies overeen. Dan waren we “connected”. Het was dus zeer belangrijk dat Martijn altijd links zat, en ik dan rechts. Anders konden we niet connecten.

En zo waren er meer dingen. We belden met elkaar door onze rekenmachine. Bloedserieus. En Marijn hoorde vaak geklopt vanuit een kast. Daar was vast iemand opgesloten.

Het duurde dan ook vaak niet lang totdat een leraar vroeg waar we mee bezig waren. Verbaasd keken we op uit ons spel. Mee bezig waren? Dat mag toch wel duidelijk zijn ja? Dit zijn Belangrijke Zaken die gedaan moeten worden!

Vlak daarna moest ik naar voren. Bepaalde nieuwe lessen gingen we maar vast niet naast elkaar zitten om zulke dingen te voorkomen. En om nog iets van de les te kunnen volgen.

Vanavond was als vanouds. Zelfde humor, zelfde Marijn. Het was wel een tijd geleden (jaartje of 6?) maar verder was het in 1 keer weer OK.

Morgen zien we elkaar misschien bij Beach Pop. En anders bij de AA.

Tot dan dan.

Of ik mee wou.

Zondag gaan we naar beach pop. Nouja, goed hoor, maar dan moet ZIJ ook mee. Wat dan Sabine bleek te zijn. Wist ik toen ook nog niet.

Toeval wilde dat ze toevallig toch al heen zou gaan.

Nouja. Hoe dan ook. Ik had zondag verder niks te doen volgens mij, dus ik ga gewoon mee. En dat iedereen z’n eigen dingen mee neemt.

Dus morgen effe wat bier en red bull kopen, en dan zondag de camera mee natuurlijk. Opgeladen. Klaar voor een nieuwe reportage. Dat wordt vast koel.

Maar voor nu is het niet verkeerd om wat te slapen. Ofzo.

Hee Sabine, morgen sta je online hoor met je foto’s hoor!

Sabine: Nee echt niet hoor, dat kan echt niet!

Echt wel.

Update (18:28): Ja uh… ik heb ongeveer 3 smoezen waarom ik Sabrina schreef in plaats Sabine. Ten eerste omdat het natuurlijk erg druk en herrie-achtig was in Longneck. Dus ik heb het gewoon verstaan.

En ten tweede omdat ik om 5:00 structurele typefouten maak. Dat heb ik gewoon op dat tijdstip.

Die excuses gaan niet helemaal goed samen geloof ik, kwa geloofwaardigheid. Nou goed, de schade is hersteld, en Sabine heeft toch vast nog niet gekeken. Als ze al kijkt. Ooit. (Weet wat je mist, haha)

Rondie’s unlock service. Tot uw dienst.

Sinds mijn Nokia kuren vertoont, ben ik op zoek naar wat anders. Had nog een Siemens liggen gelukkig. Moest alleen even ge-unlocked worden.

Had er een hard hoofd in. Dat gaat natuurlijk voor problemen zorgen, dacht ik.

Maar uiteindelijk een tooltje gevonden die alles auto-detect deed, en daarna nog ging unlocken ook. Telefoon begon te knipperen, en voila. Simlock eraf. Geweldig. Als een kind zo blij.

Dus nu loop ik met mijn Siemens die ik twee jaar terug ofzo ook had. Eigenlijk wassie toch wel fijner dan de Nokia denk ik. Op de batterij na.

I dare you to stare at me

Okay, doen we dat.

Het meisje tegenover me had een rood truitje aan, met iets boven haar borsten deze tekst. Ze zag er heel gewoon uit, en volgens mij wilde ze helemaal niet dat we allemaal naar haar tieten zouden gaan zitten staren.

Toch viel er genoeg te zien.

Ze droeg haar haar op een manier dat het volgens mij nodig is je wekker een half uur eerder te zetten. Het stond wat omhoog, en aan de achterkant stond alles naar achter. Er leek ruimte tussen elke haar te zitten, waardoor het geheel een onwijs volume kreeg. Zeker met haar wat smalle gezicht eronder leek het heel wat.

Er zat ook een kleurtje doorheen. Blond door bruin, of bruin door blond, ik weet haar eigen kleur natuurlijk niet. Ik denk echter dat het blond door bruin was.

Wat me bovendien opviel waren de oorbellen. Ze had er twee per oor. Een knopje, en iets vierkants. Wat me met name opviel, was dat de vierkante aan het ene oor boven zat, en aan het andere oor beneden. Ze droeg haar oorbellen kruislings.

Ik vroeg me af of dit bewust was. En als dat al zo was, of er iemand ooit de moeite had genomen tegen haar te zeggen dat ze haar oorbellen kruislings draagt. Of iemand het ooit was opgevallen.

Toen ze naar buiten door het raam keek, zag ik een soort littekentje bij haar rechterwenkbrauw. Waarschijnlijk had hier een piercing gezeten. Dat leek mij althans logisch. Hoe krijg je daar anders een litteken?

Nu leken de bijzonderheden op te houden. Na een tijdje zag ik echter dat ze bruine haartjes op haar arm had. Wacht eens even, was het niet zo dat vrouwen alles wat met haar te maken heeft er zo’n beetje afscheren? In ieder geval alles met haar wat onder de nek zit?

Kon dit dan wel? Was dit wel vrouwlijk? Was het over het algemeen toegestaan voor vrouwen om de haren op de armen over te slaan?

Ik besefte me dat ik er nooit eerder over na had gedacht, en dat het me eigenlijk ook nooit eerder was opgevallen. Het lijkt me van de zotten om elke keer de haren op je armen te moeten scheren.

Het stoorde ook niet. Het waren donsige haartjes eigenlijk. Zoals bij iedereen op z’n armen. Lekker laten zitten, niks mis mee.

Het staren heb ik voornamelijk via het raam geprobeerd. Da’s lekker veilig. Je kunt dan een uur lang in iemands ogen kijken. Het slachtoffer weet nooit helemaal zeker of je kijkt, hou ik mezelf voor. Dat maakt het allemaal een stuk veiliger en eenvoudiger.

Het doel is natuurlijk dat ze net zo lang terug gaat zitten staren. Dan wordt het leuk en spannend. Als er uiteindelijk ook nog gelachen wordt, dan weet je dat je elkaar door had. Da’s nou één van de leuke dingen van treinreizen.

Bij CS moesten we er allebei uit. Zij stond eerder op dan ik. Ze had niet gelachen, en niet de hele reis terug gekeken.

Ze had me uitgedaagd, maar wist ze het zelf eigenlijk wel?

Even gauw een archief updateje. Er worden wel eens wat noemenswaardige plaatjes opgeslagen, zeg maar. Die na een tijdje het archief in moeten.

Het archief is nu weer helemaal bij. Zelfs een tweede pagina was nodig…