Category: Weblog (Page 185 of 290)

amsterdam.nl.eu.undernet.org, channel #holland:

[20:39] kijk nou de man van de zonnebank cam is er ook

Soms snap ik er echt helemaal niets van. Hoe wéten ze dat. Dat ding is er toch al een tijdje af dacht ik.

Het is niet aan te raden om van die prachtig geschreven, emotionele, stukjes te lezen op je werk. Van die stukjes van een niveau dat je zelf nooit zult halen. Van die stukjes waarbij je zelf de pijn voelt die de ander op het papier of scherm zet.

Nee, dat soort dingen zijn beter voor thuis. Zodat je gewoon keihard kunt janken, ookal is het andermans verdriet.

Staat de bezorger gewoon 173 huizen te ver. Nee, daar zit geen Rolandow nee. Dus dan het pakketje maar weer mee.

Wel ontzettend handig, dat tracking system. Die meneer aan de telefoon wist me wel precies te vertellen wat er gebeurd was, na wat controle werk bij de centrale. Hij belde me netjes binnen een paar minuten terug, en vertelde me het slechte nieuws.

Dat geeft op zich wel een goed gevoel. Dat het niet gewoon zoek is, maar dat ze gewoon weten wat er is, en dat hij morgen opnieuw aangeboden wordt.

En dit keer kon hij me ook vertellen dat het niet om 9:00 zou gebeuren. Waarschijnlijk wel wat later.

Okay dan. Bedankt hè. Tot morgen.

Longnek was nog druk ende vol. Waarom? Bleek karaoke te zijn. En gezellig. Boel gezellig. Zelfs louwrens, die onder hevig protest naar binnen ging, heeft zich er prima vermaakt volgens mij.

Nouja. De foto’s spreken wel voor zich.

Het verhuis proces is begonnen. Eerst even vloer leggen natuurlijk. Dus, dan maar even een foto reportage. Zodat trouwe bezoekers ook eindelijk weten waar het dan gebeuren gaat en hoe het eruit ziet ongeveer.

Nu even wat eten in de Paardestal. Gezellig :-).

(link)

Grrrrr…

Leuk wat besteld bij thinkgeek met een cluppie, word ik net gebeld door een mannetje. Dat het pakketje nu bij de Douane ligt, en dat er invoerrechten voor betaald moeten worden. Dat ik wel effe op de hoogte was.

Ja ehhh, niet dus. Dat weet ik dus nu pas!

Lekker dan. Vervelende is ook dat de rest van de groep het ook niet wist. Nouja, goed… maar dan hèb je ook wat natuurlijk. Zeg maar.

Volgende keer denk ik nog wel even goed na voordat ik dingen in het buitenland bestel.

Aldoende leert men.

Hier lokaal, het houten hoofd, hebben we nu gehad. Schoorl hebben we gehad. Tijd voor iets nieuws.

Binnenkort maar eens een dagje naar Engeland. Maakt niet zoveel uit waar, want binnen 20 meter ofzoiets hebben we toch wel een kroeg gevonden. Gewoon even met Easyjet ergens heen vliegen, daar wat biertjes, en dezelfde dag weer terug.

Zoiets.

Is toch stoer? Dat je toch in Engeland bent geweest.

Dus. Dat gaan we doen.

Echt wel.

Door de stromende regen reed ik richting huis, over de snelweg. Blij met een goed pak, want opzich werd ik er helemaal niet nat of koud van.

De regen die tegen mijn helm spatte zorgde ervoor dat mijn zicht met, naar schatting, 50% minder was. Kon je vroeger het merk en de kleur van de auto’s makkelijk onderscheiden, nu was ik allang blij met de lampen die ze aan hadden.

Komt het lampje te dicht bij, dan moet je even afremmen. En zo ga je voorzichtig naar huis. Overigens ging de 120 km/h net zo makkelijk als anders, schrikbarend dat je niet vanzelf veel langzamer was.

Ineens een felle steek in mijn rechter oog. Fel genoeg om het linkeroog automatisch ook te laten sluiten. Shit. Ogen openhouden Roland, je moet toch kijken!

Ging niet. Het leek ontzettend scherp wat er mijn oog in gewaaid was, en dat terwijl ik mijn visier toch echt gesloten had. Waar kwam het vandaan? Niet belangrijk, gewoon kijken moeten we.

Het rechteroog ging met geen mogelijkheid open. Alleen door het linkeroog kijken ging, 1 of 2 seconde lang dan. Telkens net genoeg om te zien dat de jeep voor me nog niet veranderd was in een bumper.

Op de linkerbaan reed ik. En in welk spiegeltje moet je kijken als je naar rechts wilt? Juist, het rechter. Met welk oog? Juist, het rechter. Da’s lastig.

Toen ik dacht dat de kust redelijk veilig was, toch maar gedaan, en naar de vluchtstrook. Daar een kwarier gestaan. Beetje in je oog wrijven. Beetje kijken in een spiegeltje met heel veel druppeltjes erop, waar je dus ook niets in ziet.

Na vijf minuten vond ik het wel genoeg. Ik voelde me niet erg veilig op de vluchtstrook. Maarja, verder rijden kon echt niet. Wat nou als het er gewoon niet uitgaat? Moet ik dan een ambulance bellen? Dat gaat toch niet!

112 goedemiddag. Ja, er zit wat in m’n oog!

Nee, denk niet dat ze dan blij met me zijn. Wrijven, oog proberen open te doen .. AUW .. tranen. Oog trekt zich weer dicht, als een slak die terugtrekt in z’n huisje als je hem aanraakt.

Dit ritueel herhaalde zich een paar keer. Begon de hoop op te geven. Hier moest water bij te pas komen. Een kraan met water, en dan gewoon eruit spoelen.

Ineens leek het alsof ik het vuiltje een eind mee wreef. Tot buiten mijn oog. Ik keek, door beide ogen, en er gebeurde niets. Geen oog dat uit zichzelf dichtgeknepen werd.

Niets meer aan doen. Verder rijden. Thuis verder kijken eventueel.

Maar het probleem bleek verholpen. Na een kwartier op de vluchtheuvel te hebben gestaan, en na behoorlijk schrikken op de linkerbaan met pittige snelheid, mocht ik weer verder.

Pfiew.

Terry Bozzio was toch niet helemaal wat ik er van verwacht had. Het was me iets te zweverig. Ritmes waarvan ik de eerste tel af en toe niet helemaal terug kon vinden.

En net als je hem dacht te hebben, veranderde het weer.

De techniek was geweldig, moet ik natuurlijk toegeven. Wat is die gast snel zeg. Zowel met armen als met benen.

Maar ik had het leuker gevonden als hij een stuk gewoon vierkwarts had gespeeld, zodat wij popmuziekluisteraars ook nog wat kunnen herkennen hier en daar.

Dus ik naar de Block..
helemaal geen Jennifer te vinden!

Don’t be fooled by the rocks that she’s got, ze liegt gewoon.