Category: Weblog (Page 143 of 290)

Een jaar geleden had ik zo geweldig een schuur in de binnenstad weten te regelen. Toen was al vrij snel bekend dat ze plannen hadden om de sloten te wisselen, en alleen op nummer uit te geven. Om misbruik te voorkomen zeg maar.

En dat is nu dus gebeurt. Gelukkig kwam ik er vanavond achter, toen ik met de motor naar binnen wilde. Morgenochtend was erger geweest.

Alleen staat mijn fiets nog wel binnen.

Hopelijk krijg ik iemand te pakken die mij naar binnen kan helpen.

Sinds ik op mezelf woon, moet ik ook burgerlijke dingen doen als boodschappen. Iets waar ik behoorlijk vlot in ben overigens. Ik loop met behoorlijke vaart meteen naar de schappen waar ik zijn moet. Met een blik dat iedereen maar beter aan de kant kan gaan, want ik ben niet van plan vaart te minderen.

Nu ik dan toch in die supermarkt ben, kan ik ook wel burgerlijke dingen doen als van die briefjes lezen die er hangen. Maar mensen broeken verkopen, en “hele mooie schoenen”, voor slechts 35 euro.

Maar er was er één bij die het wel erg bont maakte. En toevallig hetzelfde zoekt als ik. Namelijk een huurwoning in de binnenstad, minimaal 2 slaapkamers. En dat voor de maximale huur van 450 euro.

Haha, yeah, zo lust ik er nog wel een paar. Niet op de lijst staan, en dan voor dit bedrag willen huren?

Het goedkoopste dat ik tot nu toe via funda heb gezien, is 700 per maand. Dus dream on, zou ik zeggen.

Optimist.

Volgens mensen die er eerder geweest waren, zou er geen bal aan zijn. Hoogeveen is niks, volgens hen.

Maar een groepje van ons wilde toch wel even kijken. De rest ging het bos in.

En Hoogeveen is best leuk. We liepen een stukje door de stad, en gingen zitten bij het eerste terras dat we tegen kwamen. De zon scheen, het was heerlijk. We hadden zojuist boxen gekocht voor op de laptop, dus het bezoek aan de stad was nu al niet nutteloos meer.

We verbaasden ons over het lage gehalte knappe mensen die er rond liepen. Of om het maar even bot uit te drukken: wat waren er een boel lelijke mensen in Hoogeveen. Weinig buitenlanders te bekennen ook.

Onze conclusie was dat het voornamelijk inteelt moest zijn. In Amsterdam kom je nu eenmaal mensen tegen uit heel Nederland, en eigenlijk ook de landen er omheen. Amsterdam is een wereldstad.

Onze eigen stad is daar ook duidelijk door beïnvloed. Ook in onze stad zijn er mensen te vinden in alle soorten en maten en kleuren. Dat ben je dan dus gewend, kennelijk.

Overigens dachten de Hoogeveners hetzelfde over ons. Sommigen leken zelfs even de pas te vertragen, of stil te staan om ons eens goed te bekijken. Wat ik me opzich best kan voorstellen met het kapsel van Jur ;-). Anderen versnelden juist de pas.

Op een bepaald moment lag er een menukaart op de grond. Van de tafel gewaaid. Wij waren inmiddels in een V houding gaan zitten, zodat we alle mensen die op ons af kwamen lopen goed konden bezichtigen. Er gingen mensen bovenop de verwaaide kaart staan. Anderen liepen er omheen. Niemand pakte het ding op.

Dat vonden we gek. Wij, als jongeren, vonden dat gek. Ik denk serieus dat ik de kaart wel had opgepakt.

Tientallen mensen later was er eindelijk een mevrouw die de kaart oppakte en terug legde op tafel. Een applausje waard. En dat kreeg ze tot haar verbazing dan ook. Ze wist volgens mij niet waar ze kijken moest, dus glimlachde ze maar wat, om daarna gauw door te lopen.

Na een uurtje of twee toeven zijn we maar eens opgestapt. Op de heenweg waren we langs een pleintje gelopen waar ze boxen hadden neergezet, alsof er ieder moment een band kon komen optreden. Er bleken echter mensen ze gaan zingen. Karaoke ofzoiets misschien.

Hoe dan ook, het klonk niet zo best, en op het terras waar wij zaten was het ook te horen. Dat ben je wel eens zat, na een uurtje of twee. Bovendien moest er gesnackt worden.

Daarna richting auto’s. Ik liep rechts van Mijke. Toen we langs zo’n flapbord liepe, waar reclame opstaat voor de winkel waar hij voorstaat, fluisterde ze “moet je doen of je erover struikelt” terwijl ze me een zet richting bord gaf.

Ik had het bord makkelijk kunnen ontwijken, maar eigenlijk was het wel een goed idee, bedacht ik me in een flits. Wat begon als acteren, eindigde in bijna-echt-op-mijn-bek, maar daardoor leek het dan ook wel erg echt.

Weer mensen die naar ons kijken. Wie zet hier dan ook een bord neer! roep ik nog verontwaardigd.

En zo hebben we, vonden we zelf, ook onze stempel op Hoogeveen gedrukt. Gekke Amsterdammers, zullen ze wel gedacht hebben.

Oh, we moeten eerst even voetballen, antwoordde iemand op de vraag of hij nog een spelletje Koehandel mee wilde doen.

Met een vers flesje bier, een paar flessen gevuld met water en een bal liepen de spelers het veld op. De flesjes werden uit elkaar gezet waarbij er al een paar keer werd geroepen dat dit veld veel te groot was.

Het team werd ongelijk verdeeld. Vier aan de ene kant, drie aan de andere kant. Echter, de partij met 4 had alle lompe voetballers, waaronder ik natuurlijk.

Het werd een spannende wedstrijd. Jeroen, ook bij De Lompen, miste drie keer het doel vanaf een halve meter, zonder dat er een keeper voor stond. Het zal de stress geweest zijn.

Toen het 3-2 stond was iedereen bek af. Dat was ongeveer tien minuten later. Alleen lopen! werd er geroepen, maar Johan vond dat onzin, en bleef als enige rennen. Toen het 3-3 werd, besloten we maar te stoppen.

We zijn al met al ongeveer een kwartier op het veld geweest. Dat biertje en kommetje soep hadden we dik verdiend.

Sja, als je eenmaal zo’n server hebt gehuurd, dan is het niet zo gek duur meer om een domeintje meer of minder te nemen. En dan kun je wel eens impulsief worden.

Als je dan met een brainstormsessie bezig bent, en je verzint wat leuks.. moet je die eigenlijk ook meteen vastleggen natuurlijk.

Dus….

Het is zaterdag, en iedereen is inmiddels allang weer over zijn kater heen. Dat is namelijk ongeveer de enige oplossing in zo’n weekend. De volgende dag op tijd weer beginnen met drinken. Nog voor de kater aankomt, want dan ontwijk je hem.

Dus iedereen begon op tijd. De groep die naar het bos was gegaan waarschijnlijk om een uur of twee. De mensen die naar de stad gingen moesten eerst nog even een stukje rijden, parkeren, en de stad in lopen. Uur of drie werd dat, waarschijnlijk.

Het werd avond. En het werd nacht. In de keuken werden spelletjes gespeeld. In de woonkamer werden er XBox spelletjes gespeeld, maar ook gitaar.

Vlak voor het ochtend werd, half vier ongeveer, kwam er iemand in lichte paniek de w.c. uit. Hij trok niet door. Kort daarna ontdekte we dat de rechter w.c. (want er waren er twee) hetzelfde probleem had.

Dat is wel erg gek, twee w.c.’s die op het zelfde moment kapot gaan. Dan moet het iets met het watersysteem zijn, hadden we bedacht. In de keuken deed het warme water het niet, het koude wel. Wie gaat er nu de w.c. laten vullen met warm water?

We snapten er niks van. Half vier. Ik vond dat ik de beheerder best kon bellen. Dertien mensen die om het half uur naar de w.c. moeten, konden deze nacht nog wel eens voor behoorlijke wachtrijen zorgen.

Iedereen behalve ik vond dat we best iets konden bedenken met tijltjes water, en mannen die buiten gaan plassen in plaats van binnen. Buiten was het koud.

Na een tijdje begon de linker w.c. zich weer te vullen, en ook de rechter w.c. kreeg weer water. De rechter bleef echter doorlopen, dus hier moesten we wat aan sleutelen. Een paar mensen sleutelde en het doorlopen van het water stopte. Sterker nog: er kwam helemaal geen water meer in.

De deksel van de rechter w.c. werd op de pot gelegd, wat zoveel wilde zeggen als defect. De meeste mensen begrepen dit wel.

De volgende dag de beheerder gebeld. Dat we geen water meer hadden gehad vannacht, maar nu ineens weer wel. Dat klonk best wel gek. Het water was even uitgevallen. Alsof het een stroomstoring was geweest.

Maar hij zei meteen “dat kan”. Zie je wel. We waren heus niet te dronken. Hij kwam kijken naar het probleem met de rechter w.c. en loste het op.

Het mysterie van de waterstoring werd ook uit de doeken gedaan. Het huis had een water systeem met bronwater. En elke dag worden de filters gereinigd. Maar dat gebeurt ‘s nachts hoor.

Ja, dat weten we. Half vier ongeveer.

De volgende nacht zouden we weer waternood hebben. Dit keer zonder paniek.

20 kratten bier. Drie flessen rum. Vier pakken wijn-met-kraantje. Een berg chips en koek. Voor drie dagen eten. En toen konden we vertrekken, opzich.

Het was een weekend van drank, veel drank, en spelletjes. En van “boxen ouwe!”, het spreekwoord dat Johan (succesvol) weer even onder de aandacht wilde brengen. Denk dat dat prima gelukt is.

Het is eigenlijk teveel om allemaal op te schrijven. Vooral nu. Te moe. Te veel. Kan nooit een leuk verhaal worden op dit moment. Maar gelukkig zijn daar nog de foto’s.

(klik hier!)

Inmiddels, zo’n 16 kratten later, heb ik het gevoel dat ik imuun ben voor alcohol. Vermoeidheid is nu eerder het probleem. Heb kennis gemaakt met bierpannekoeken. Hoewel ik ze zelf niet geprobeert heb. Nog steeds erg gezellig. Ga zo aan mijn vijfde spel koehandel beginnen. Ook hier heeft het koehandelvirus toegeslagen. En morgen om 9 uur de wekker. Fijn.

Iedereen is wakker en weer enigsinds bij zijn positieven. Morgen gaan er pas zieken vallen denk ik. Wel gezellig hier. Groeten uit fluitenberg!

Zo, wij gaan er even een paar daagjes tussenuit.

Ben blij nog nèt op het nippertje te kunnen zien dat mijn domein dan eindelijk toch geregistreert is. Hij’s fijn!

Tot dinsdag!