Dit is nou precies de reden dat ik probeer om persoonlijk en werk gescheiden te houden.
Helaas is het onmogelijk om te voorkomen dat collega’s, op je weblog langskomen. Dat is opzich niet erg, alleen moet je daarmee wel uitkijken met wat je plaatst, natuurlijk.
Sowieso probeer ik om die reden mijn werk zo veel mogelijk buiten beschouwing te laten. De één kan het geweldig vinden wat we doen: de ander vindt het misschien verschrikkelijk.
Daarom hou ik het liever lekker veilig bij mezelf. En dan nog, alleen de dingen die ik altijd kan uitleggen, hoewel helaas niet altijd iedereen om een uitleg vraagt, maar in plaats daarvan direct zelf zijn conclusies trekt.
Toch denk ik dat ik kan uitleggen wat hier komt te staan. Dat het allemaal in één lijn is met de rest van mijn persoon.
Ik mag graag iets neerzetten wat aanzet tot denken. Helaas komt dat vaak ook wat radicaal over, en moet ik ook hierin dus matigen.
Toen ik net begon heb ik ooit geroepen dat censuur belachelijk zou zijn. Ik ben ik, en daar moet men het maar mee doen. Ik kon me niet voorstellen dat mensen dingen achterwegen zouden laten, dat mensen dingen niet neer konden zetten wat ze misschien toch wilden.
Inmiddels zit ik zelf in precies dezelfde situatie. Echter, het zal voor mij geen reden zijn om de boel op te doeken.
Hooguit om wat dingen achterwege te laten.
Ik zit prima op mijn huidige werkplek, en dat wil ik graag nog even zo houden :-). Eigenlijk zouden werkgevers dan ook een grens moeten zien tussen privé en werk, maar werkt dat in de praktijk ook zo?
Maargoed. Toch schokkend, of jammer, dat er weer iemand ontslagen is om wat hij, prive, op internet neerzet. Dat geeft maar weer aan dat je toch moet uitkijken.
Dus dat doe ik dan maar.
