Tegenwoordig kun je niet meer ongestoord het metrostation bij Amsterdam Sloterdijk op. Ze staan je beneden namelijk al op te wachten met kaartcontrole.

In principe niets mis mee. Het is natuurlijk een dienst die niet gratis is, die moet ergens van betaalt worden. Fraude is en blijft strafbaar, dus het is alleen maar goed dat ze hierop controleren.

Deze ochtend was het echter wel wat overdreven. Ik kwam aanlopen, en er stonden zo veel mensen die iets te maken hadden met kaartcontrole, dat je er zowat niet eens doorkon. Mensen met rode jassen en colbertjes, en twee agenten. De agenten zijn altijd in de minderheid als het gaat om kaartcontroles, dat heb ik inmiddels wel door.

Toen ik met de roltrap omhoog ging, werd me meteen duidelijk waarom het er dit keer zoveel waren. Er stond boven een cameraman. Niet zo’n toerist met een handycam dingetje met steadyshot, nee zo’n grote camera. Ook weer niet zo’n camera van RTL4, maar meer iets voor AT5 ofzo, wat opzich ook niet slecht bekeken wordt in Amsterdam.

Ik vraag me af of ze wel gefilmd zijn. Ze gingen namelijk de metro filmen die aankwam uit Isolatorweg. Het beginstation.

Toen de metro er was, stapte ik in, samen met al die 20 controleurs. Okay, 15 dan. Het waren er een hoop in ieder geval. De coupe was goed gevuld, waarvan de meerderheid controleurs.

Nu moet je je voorstellen dat je een lege coupe inloopt. Dat weten die controleurs ook, want ze stappen er zelf ook in. Je kunt het perron niet op zonder voorbij die roltrap te komen, dus daar ben je al gecontroleerd.

We rijden nog geen 5 minuten, of ze vragen opnieuw om een kaartje. Die heeft u net, bij de roltrap, toch al gecontroleerd? zeg ik tegen die vent. Jazeker, daar ben ik volledig van op de hoogte of zoiets bijdehands antwoordt hij. Ik kan me werkelijk geen enkele reden voorstellen om al die mensen nogmaals om een kaartje te vragen.

De politieagent moest er ook een beetje om lachen. Dat geeft wel een goed gevoel, dat de lange arm der wet het tenminste met je eens is. Dat maakt de burger sterk.

Het eerst volgende perron stapte ze allen weer uit, om daar waarschijnlijk andere mensen te vervelen met nuttelose kaartcontroles. Zou dat nou re-organisatie heten?

3:04. Dat weet ik, want ik kijk op de klok. Er zit namelijk een irritante toeter in mijn hoofd. In het begin denk je doorslapen Roland, dat gaat vanzelf weer weg, doorslapen maar … Als het dan na een seconde of 20 nog niet weg is, begin je langzaam terug te keren naar de wakkere wereld.

En dan kijk je op de klok. Om te kijken of het misschien een wekker is, of een andere logische verklaring. Logische verklaringen hangen vaak samen met de tijd. Het is bijvoorbeeld logisch als je licht gaat zien als het 8:00 is ofzo. Echter zou dit niet logisch zijn om 3:04.

Die toeter blijkt niet in m’n hoofd te zitten, maar komt van buiten. Van beneden hoor ik gestommel, bij broertje is ook wakker. Nouja, afwachten maar, misschien gaat het verdomde ding vanzelf uit.

Een minuut of 5 later gaat mijn broertje op onderzoek uit. Ik ga naar mijn raam om te kijken of hij het inderdaad is. En daar loopt hij inderdaad, met ontbloot bovenlichaam door de stromende regen. Hevig vloekend. Dat hoor ik niet, maar dat weet ik wel.

Ik ga ook maar eens naar beneden om mijn broertje bij te staan in het gevecht tegen het AA (Auto Alarm). Tegen de tijd dat ik beneden ben, is hij al weer terug en weet hij welke auto er staat te loeien. Hij is al aan het bellen met de politie.

Erg geïrriteerd vertelt hij wat er aan de hand is, en dat hij anders zelf de auto wel openbreekt. Dat is niet erg verstandig volgens de politie. Mijn broertje vindt van wel, want hij moet er om 6:15 weer uit. Ik ben het met hem eens, het zou een effectieve oplossing kunnen zijn.

Ik ga naar boven om mijn scanner aan te zetten om te kijken of de politie al actie gaat ondernemen. Ondertussen kijk ik door mijn raam en zie ik andere mensen naar buiten komen. Inmiddels zijn er al 3 of 4 huizen wakker, ons meegeteld.

Buiten is het inmiddels veel gezelliger, ondanks de stromende regen. Dus ik ga naar buiten. Sensatie ten top! De anders zo irritante buurjongen, omdat hij om 5:00 in de nacht rustig een half uurtje Danny de Munk opzet, is nu ineens lotgenoot, en dat schept een band. We moeten dit samen zien op te lossen.

Hij heeft een grote ijzeren staaf bij zich. Ik denk een vlaggenstok of zoiets. Daarmee begint hij te motorkap open te wrikken, maar dit wil niet erg lukken. Raampie inslaan? vraagt ie aan mij. Ik denk niet dat het alarm daarmee stopt .. vertel ik hem. Nee, maar dan kan ik wel de motorkap opendoen. Goed argument. Buiten het feit dat deze aso het gewoon verdient om minstens 1 raampje ingetikt te hebben, is dit ook gewoon een oplossing. Motorkap open, draden los, en de rust zal wederkeren.

Net op het moment dat we overtuigd zijn van de juistheid van deze optie, zien we koplampen. De politie staat aan het eind van de straat, het verkeerde eind wel te verstaan. Na enige tijd van bedenking komen ze toch onze kant oprijden, en terwijl hij langzaam voorbij me rijdt vraagt hij welke auto is het?

Ze rijden er heen. Geven een duwtje tegen de auto, en controleren of alle deuren echt op slot zitten. Inmiddels hebben ze ook achterhaald van wie de auto is.

Het blijkt de buurman te zijn die pal tegenover ons woont, die hier overigens pas sinds een paar weken woont. Die zijn natuurlijk niet thuis zeg ik tegen de agenten. Als diegene thuis zou zijn, had hij het toch wel gehoord? Net als dat je extra oplettend bent als jouw melodietje van je mobiele telefoon afgaat. Zo lijkt mij dat met een auto alarm ook.

Ze bellen aan, en verdomd, ze krijgen gehoor! De mafkees is er gewoon doorheen geslapen. Iedereen is wakker, behalve de eigenaar zelf. Zeer effectief dus, zo’n auto alarm.

Bij deze nodig ik het dievengilde uit om een witte Ford Escort te komen stelen. De eigenaar heeft het toch niet door. Dat alarm zit er alleen op voor de sier, en om buurtgenoten er op de attanderen dat zijn auto gejat wordt, of dat een dronken kat er tegenaan gelopen is zoals mijn broertje opperde. Leek mij onwaarschijnlijk.

Dat kan niet, katten drinken niet zei ik zeer verzekerd van mijn zaak. Jawel, water! zei hij vrolijk terug. Hij was de enige die niet vroeg op moest (ookal wat hij dat wel). Duidelijk: hier valt geen zinnig gesprek mee te voeren.

Dan wordt het tijd om te vertrekken naar mijn stage. Wat een nacht, wat een verhaal.

Hrmz.. denk je dat er een grote langpoot-mug aan het landen is. Kijk je nog eens goed: is het gewoon een spin. En dan, op het moment dat je aan het bedenken bent wat je er mee doet (to live or let die), kruipt ie weer omhoog langs z’n draadje. Naar z’n vriendjes denk ik.

Probleem is natuurlijk dat hij nu aan deze hoek van de kamer is. Maar wat nou als ik ga slapen? Kruipt hij dan naar de andere kant van de kamer, om ongemerkt tijdens mijn slaap op mij te gaan wandelen?

Voordeel van slapen is dat je je niet bewust bent van de wakkere wereld. In dit geval de spin. Dus wat zou het als hij dat doet? Ik merk het toch niet.

Bovendien vinden spinnen mensen helemaal niet lekker. Dus wat moet ie met me?

Hah. Hij gaat weer abseilen. Met z’n pootjes wijt laat ie zich langzaam zakken. Toch vind ik het geen fris idee. Die kleuren van hem, een soort tijgerprint, het ziet er toch wat angstaanjagend uit.

Straks is hij giftig!

Daar had ik nog niet aan gedacht zeg. Wat nou als het zo is? Tegen de tijd dat ik wakker ben is het gif natuurlijk allang ingewerkt, en ben ik volledig verlamd. Niet meer in staat om de dokter te bellen, of om mamma te roepen. Ik denk het wel, en in mijn hoofd schreeuw ik het uit, maar er komt gewoon geen geluid. Verlamd door een spinnetje.

Maar eens wat wijsheid op IRC vergaren.

zijn spinnen gevaarlijk?
[22:56] ligt eraan welke ..
[22:56] as ze goed groot zijn kunnen ze gemeen zijn
[22:56] maar ze zijn eerder bag voor u
[22:56] bag=bang
Zo eentje die een spinneweb aan het maken is.
[22:56] spinnetje sijn liev
[22:56] hmm
Zwanen zijn gevaarlijk als je bij hun nest komt, misschien spinnen ook?
[22:57] nuh spinnen ni
Hij heeft zich verstopt! wat nu?
[22:57] die doen je nie veel enzow
[22:57] gewoon opzuige met de stofzuiger
[22:57] ;p
[22:57] ook verstoppen
[22:57] en dan zeggen dat hij hem is

Het is weer duidelijk, ik word niet serieus genomen. Zo gaat dat in deze grote boze wereld (koppireit Bas)

Nouja. Ik wacht het maar af. Inmiddels kan ik hem niet meer zien, hij heeft zich ergens op mijn kast verstopt. Als er morgen niet meer gelogd wordt, weten jullie hoe het komt.

lekker biertjeeehhh… ja, dat gaat er altijd in. We zijn effe aan het bieren .. Ook nodig op z’n tijd.

Zit je aan de andere kant van de wereld, stage te lopen in Suriname, en dan kom je daar gewoon een meisje tegen uit Heerhugowaard. Place of all places.

Was een geluk voor Wesley dat ze ongeveer even lang stage lopen, en hij haar dus gewoon mee naar huis kan nemen. Hopelijk wordt het wat.

Ik vind het in ieder geval ontzettend spannend, en kan niet wachten tot er meer nieuws komt uit .sr !

Ik kwam vanochtend een oude bekende tegen, die ik nog kon van mijn Digi tijd. Hij kwam mij niet tegen, dus dat is zo’n puur geval van eenzijdige herkenning.

Hij was magazijnmedewerker bij DIGI, en een beetje vreemd. Een beetje eng zelfs. Het heeft mij, en mijn collega’s, een hele tijd geduurd om de moed bij elkaar te rapen om te vragen hoe dat nou toch kwam.

Wat was het geval: hij had geen haar. Nou en? Er zijn wel meer kale mensen op de wereld, dat is toch helemaal niet zo gek?

Nee, en in de eerste instantie dacht je ook .. er is wat geks, maar WAT eigenlijk? Het gekke was dus: hij had *nergens* haar. Ook niet op zijn wenkbrauwen, gewoon helemaal nergens.

En dat ziet er best engh uit, in het begin. Misschien heeft ie wel een enghe ziekte! En inderdaad, dat had hij ook. Niet eng in de zin van besmettelijk ofzo, of dat hij eigen serie moordenaar was door dit uiterlijk, nee .. een beetje eng door het verhaal wat er achterstak.

Het was een hele aardige jongen namelijk. Zei altijd vrolijk gedag enzo, dus niks aan het handje eigenlijk. Tot hij op een dag bij ons in het kantoortje kwam, en ik het gewoon maar vroeg. En toen kwam het verhaal dat hij van de een op andere dag gewoon begon uit te vallen, toen hij 16 was ofzo. Zijn haar viel zomaar uit. En volgende de doktoren valt er niets aan te doen, en kan het zomaar weer terug komen.

Nouja, die zag ik dus in de trein. En hij werd gebeld, en ik begreep dat het zijn vriendin was (die noem je schatje, toch?). En ik begreep ook dat hij inmiddels een kind had (zeg eens hallo tegen pappa).

Toch altijd weer grappig, oude bekenden.

JOEPIE. Mijn mobiel is weer bemand. Hij lag hier gewoon geduldig te wachten tot ik terug kwam. Tot de laatste zucht heeft hij het volgehouden. Hij heeft gewacht met uitgaan tot ik terug kwam, want toen ik hier was begon hij zachtjes te piepen. Zijn energie was behoorlijk verzwakt.

Gelukkig kon ik hem aan de apparatuur zetten, de hartbewaking. Z’n hartje wordt opgeladen.

13 oproepen gemist, en een zooitje sms-jes. Blijkbaar is mijn mobiel toch redelijk populiar, hoewel ik daar weinig van merk als ik hem mee heb.

Nouja, ik ben blij dat we weer samen zijn :-).

Gisteren met de nachthoorns meegedaan aan een wedstrijd in Poeldijk. Uiteindelijk zijn we tweedst geworden.

Natuurlijk weer een hoop gezeur over het oneerlijke. Degene die gewonnen hadden, hebben bij 2 dezelfde podia gespeeld als wij, maar dus ook 2 anderen. Wat nou als die mensen veel gezelliger waren, en dus gemiddels hoger punten geven als de jury die wij hadden?

Sja, dan klopt het dus niet helemaal meer. Ook vond ik het oneerlijk dat wij om 13:00 begonnen (voor een leeg plein), terwijl er ook kapellen waren die hun eerste optreden om 13:40 hadden. Het scheelt niet veel, maar toch wel wat.

Nouja. Gelukkig was het maar 1 punt verschil met de eerste plaats, dus ik vind het evengoed wel een bevredigende prestatie. Bovendien was onze show gewoon leuk, vond ik.

A.s. zondag doen we het gewoon nog eens dunnetjes over, bij ons eigen kapellen festival in Hoorn

Heb ik verdorie mijn mobieltje op mijn stage laten liggen. Dit betekent dus gewoon een heel weekend zonder telefoon! Kun je het je voorstellen?

Natuurlijk niet, want iedereen is tegen mobiele telefoons, ook al heeft iedereen er zelf ook een.

Vroeg of laat is het “toch wel makkelijk”.

Ik heb de schoolkaart maar gauw opgestuurd, en een fax naar ze gestuurd om te voorkomen dat ze straks doen alsof ze nooit wat hebben ontvangen. Mijn brief:

Amsterdam, 31 augustus 2001.

Beste mevrouw van Harlingen,

Bij deze wil ik U graag laten weten dat de onderwijskaart onderweg is, en dus morgen of maandag op de mat moet liggen. Is dit niet het geval, dan kan dat natuurlijk een fout zijn bij de PTT. Omdat U nu weet dat hij onderweg is, neem ik aan dat ik niet gelijk word uitgeschreven.

Verder vind ik dat het misschien makkelijker was geweest om “een week de tijd” te geven als hier geen weekend tussen zit.

Hopelijk wordt de administratie op school net zo aktief als het gaat om de correcte administratie van absentie, en het verstrekken van de juiste gegevens over de stageperiode. Helaas schort het hier nog wel eens aan, heb ik mogen ervaren.

Nogmaals, mocht de onderwijskaart toch niet aankomen, dan hoof ik dat U contact met mij kunt opnemen, in plaats van mij zonder pardon uit te schrijven.

Alvast bedankt.

Met vriendelijke groet,

Roland op den Akker.