Electric Luna had het over wishlists en noemde Mija. Inderdaad nogal sletterig, maar ik vind het wel een mooie site.

Ik voel me alleen altijd half bedonderd, als je meisjes met zulke mooi vormgegeven sites ziet. Dat kunnen ze toch haast niet zelf gemaakt hebben? Zeker niet als het mooie meisjes zijn. Mooie meisjes zitten niet achter de computers, die zitten achter de jongens (aan).

Nouja. Misschien is dat ouderwets.

Ik kan het me nog herrineren als de dag van gisteren. Of nee, wacht eens, het was gisteren!

Zoals altijd ga ik met de trein naar mijn stage. Nadeel is dat je dan doorgaans ook terug moet met de trein. Zo ook gisteren. Best laat eigenlijk, omdat ik al een trein had gemist enzow.. maar, uiteindelijk zat ik zonder al te veel vertraging toch in de trein.

Tot hij in Purmerend ineens stil stond. Een grappige Surinamer begon heel uitgebreid uit te leggen waarom we stil stonden. Dat ging ongeveer zo: (beeld je een Surinaams accent in): Ja dames en heren, we staan hier even stil, want er staat een trein in de fik op station Hoorn. Wij hebben te horen gekregen dat er nog 1 spoor vrij is. Wij wachten op instructies van de verkeersleiding. Ik zal U op de hoogte houden, maar nu staan we hier dus stil. We weten nog niet hoe lang het gaat duren, onze excuses hiervoor. Ik hou U op de hoogte.

Wat een ouwehoer. En zeker met zo’n accent is dat erg grappig. Nou, lekker dan, gaat die trein eens op tijd, sta je nog stil. Dus mijn brein begon al vluchtwegen te bedenken. Broertje! Wacht eens, had mijn broertje niet een vriendin? Ja natuurlijk, dat weet ik wel zeker zelfs. Haha. Zou effe lekker worden als je dat niet weet. Maar nee, woonde die ook niet in Purmerend? Ja.. die maar eens bellen dan, hij gaat vast vaker naar Purmerend.

Arjen gebeld, en geinformeerd of er toevallig ook bussen naar Hoorn gaan. Nee. Die gaan niet. Shit. Opgesloten.

Verder ook geen bekenden die even naar Hoorn willen rijden ofzo, dus sja, dan maar afwachten, net als de rest van de trein.

De Surinaamse man weer. Ja mensen, we staan nog steeds stil. We hebben te horen gekregen dat de brandweer de stroom heeft afgesloten. We weten nog steeds niet hoe lang het gaan duren, dus voorlopig staan we nog eventjes stil. Alleen dat tegenstrijdige “voorlopig” en “eventjes” staat me al niet aan. Zo snel zijn ze niet met oplossingen bij de NS, dat zien we wel aan het vervoer in het algemeen. Vertragingen zijn nog steeds aan de orde van de dag.

Wat doe je. Beetje voor je uitkijken. Nee, geen knappe mede reizigsters. Beetje uit het raam loeren, maarja, het is donker. Hey, wat ligt daar nou op de grond. Is dat een man? Ja, dat is een man.

Kijk nou, een andere man, die zeer wankel loopt, loopt aan die man te sjorern. Hahaha, ze zijn dronken! Is dat even grappig. Als je het zelf hebt, is het heel vervelend. Maar om een ander zo dronken te zien dat hij niet meer kan staan, dat is toch wel vermakelijk. Hij heeft het immers zelf gedaan. Eigen schuld, dikke bult.

Na veel gesjor werd de man een beetje wakker, en keek die ander aan van Wat moet je nou?. Ja euh, hij wou naar huis, denk ik. Ze zullen samen wel uit zijn geweest ofzo. Of samen alcoholist, kan ook. Hij trok hem overeind. Nu zat hij op het perron. Zo, dat is een heel verschil.. effe verwerken hoor.

Okay, laten we gaan staan. Op handen en voeten ging zijn kont omhoog, steeds hoger, en zijn handen kropen steeds dichter naar zijn voeten toe. Langzamerhand kwam hij overeind, maar op het moment dat hij zijn handen van de vloer haalt, ploft hij achterover, waar een bankje stond.

Toeval of niet, hij plofte op het bankje, en zat nu tenminste normaal. Weer even verwerken hoor .. hoofd steunen op de handen. Okay, nu gaan we toch maar eens weg. Weer dat opstaan. Voorzichtig, langzaam op staan. Een stap, hooooo nou.. nee, toch niet. *Plof* En hij zat weer.

Hoe gaan we dat doen, hoorde ik hem denken. Hoe gaan we in godsnaam naar huis komen, of waar dan ook. Hier moet ik weg, dat is duidelijk. Ik wil niet, ik kan niet, maar hier moet ik weg.

Weer opstaan. Hij stond nu overeind. Deed drie stappen, en bij de vierde stap ging zijn rechter been kruislings voor zijn linkerbeen langs, en viel hij naar rechts. Met een smak kwam hij tegen het hekje.

Sjezus, wat was die kerel dronken. Zijn vriend kwam er weer aan, die een arm om hem heen sloeg. Inmiddels, door die vier stappen, was de man een beetje uit zicht.

Dames en heren, deze trein rijdt niet verder naar Hoorn. Wij gaan omkeren en terug naar Amsterdam. Ik wil alle reizigers voor de richting Hoorn, Hoogkarspel, Enkhuizen verzoeken om uit te stappen. NS zet bussen in. De Surinamer weer.

Op het perron een andere DJ. Door een storing tussen Purmerend Overwhere en Hoorn kan deze trein niet verder reizen. NS gaat wat regelen, maar we weten nog niet wat en wanneer blablabla. Ik luisterde al niet meer. Het was me al duidelijk: dat werd wachten en wachten.

Gelukkig reis ik wel eens met de bus naar Amsterdam, en weet ik dat de 114 bij Edam langskomt. En ik dacht dat er wel een bus naar Edam zou gaan, dat is opich best dichtbij. Dus de bushokjes maar eens onderzoeken, samen met wat andere reizigers.

Iedereen is in zo’n situatie overigens bijzonder vriendelijk tegen elkaar. Je bent lotgenoot natuurlijk, je zit allemaal in hetzelfde schuitje. Mensen gaan dan grappen en elkaar helpen.

Bushokjes onderzoeken dus. Onderweg kwam ik de vriend van de dronkaard tegen. De dronkaard zelf kon ik niet ontdekken.

Een meisje vraagt me, inmiddels was ik aangekomen bij de bushokjes, of ik weet of die bus naar het centrum gaat. Moet je uiteindelijk ook naar Hoorn? vroeg ik. Ja, dat moest ze. Mooi, zitten we helemaaaal in hetzelfde schuitje, en kunnen we samen een oplossing zoeken ofzo. Gezellig.

Beetje discusseren wat voor alternatieve route we kunnen bedenken. Dat duurde erg kort, want er kwam ineens een bus “NS Vervoer”. Zou dat voor ons zijn? Hij stopt wel. Vrolijke buschauffeur. Gaat u naar Hoorn?. Ja, dat ging ie wel. En we mochten gratis mee, rondje van de NS.

Zo, wij zijn gered. En al die andere mensen op het perron dan? Sja, ik ga niet terug met het risico mijn bus te missen. Bus gaat weg. Bus rijdt een rondje, en komt nu aan de andere kant van de weg, ook bij het station, terug om de rest in te laden.

Dat past niet. Nog een bus erachteraan.

Al met al vlot geregeld. Ze kunnen dus wel wat regelen bij de NS. Uiteindelijk had ik een half uur vertraging, en dat is ongeveer hetzelfde als dat er een trein uitvalt. En dat zijn we inmiddels wel gewend van de NS.

Paul heeft het voor elkaar hoor, z’n Nokia doet niks meer. Zo’n klein telefoontje (8810 ofzo?), en hij is helemaal dood. Hij wil zelfs niet meer uit.

Batterij eruit dan maar.

Tegenwoordig is het treinreizen zo ongmogelijk, dat ik het absoluut gerechtvaardigd vind als ik eerste klas ga reizen, als de trein nogal vol is. Meer mensen vinden dat, want de eerste klas zit op zulke momenten best vaak vol.

Vanochtend niet. Op het station was het al aardig druk, dus ik dacht al dat het niets zou worden met de zitplaatsen. Gelukkig ging niet iedereen de eerste klas in. Blijkbaar is er op dit moment voor een hoop mensen toch nog een drempel. Die gaan dan liever op de trap zitten, of blijven gewoon staan, daar bij de deuren.

Ik niet, ik ga gewoon eerste klas zitten. En uitgerekend naast een nogal forse meneer in een pak. Hij had z’n benen relaxt uit elkaar, en toen ik aanstalte maakte om naast hem te gaan zitten, deed hij ook niet de moeite om zich wat kleiner te maken.

Dus ik maak me klein, ga naar hem zitten, en doe mijn benen ook wat relaxter uit elkaar. Waardoor ik zijn been eigenlijk aan de kant druk. Ik schrok er zelf een beetje van, maar ik vind dat elke reiziger gelijk is, en het klasseverschil vind ik zowiezo belachelijk. Ik stond dus volledig in mijn recht, vond ik.

Dus mijn plaatsje was veroverd. De man begon hevig aan zijn colbertje te rukken, want daar zat ik blijkbaar op. Sorry hoor … wilde ik mompelen, maar erg kwam niets uit. Laat maar, dacht ik.

Ik kan me vergissen, maar ik dacht te merken dat hij totaal niet blij met me was. Hij als zakenman in de eerste klas, die zowat het dubbelle voor zijn kaartje betaalt. En ik met mijn OV-studentenkaart die gewoon eerste klas kom zitten. Het lef!

We waren allebei onze krant gaan lezen. Ik de gratis spits, hij de Telegraaf. Ooooh Telegraaf! dacht ik. Dat is volgens mij meer weggelegd voor het simpele volk. Dus het was een simpele man, met een net pak aan, dacht ik. Een zeikerd. Stereotype zeikerd. Ik heb hier geen bewijzen voor, want hij zei helemaal niets tegen me, maar toch. Ik voelde het gewoon aan!

Even later plante hij zijn arm naar achteren, en begon een beetje tegen me aan te douwen. Misschien had hij gehoopt dat ik hem zo wat meer ruimte zou geven, maar ik vertrok geen spier. We zaten dus knusjes tegen elkaar aangedrukt, als sardientjes in een blik. Ik had nog even overwogen om Gezellig he?! te roepen tegen hem, maar ik bedacht me dat dan waarschijnlijk de frustratie los zou komen, en hij zou gaan schelden of erger. En daar zit ik nou ook weer niet op te wachten in de vroege ochtend.

Bij het opstaan was het net of hij heel even vuil naar me keek. Maar misschien wou ik dat wel zien, who knows. Ik denk dat hij in ieder geval wel prettigere ritjes heeft meegemaakt, maarja, klagen bij de NS hoor! Niet bij mij. Ik heb ook recht op een zitplaatsje.

En zo hebben we dan alweer een nieuw OV avontuur meegemaakt.

Zojuist hieronder gepost, maar ik wilde het niet verder vervuilen met commentaar: mijn lievelings gedicht. Ergens op, wat toen nog echomail heette, gevonden, en sinds 1996 bewaard in mijn digitale archieven.

En dat wou ik graag zo houden. Dit is een extra poging om hem niet kwijt te raken. Want raken, dat doet dit gedicht me.

DEATH OF AN INNOCENT

I went to a party, Mom, I remembered what you said.
You told me not to drink, Mom, so I drank soda instead.
I really felt proud inside, Mom, the way you said I would.
I didn’t drink and drive, Mom, even though the others said I should.

I know I did the right thing, Mom, I know you are always right.
Now the party is finally ending, Mom, as everyone is driving out of sight.
As I got into my car, Mom, I knew I’d get home in one piece.
Because of the way you raised me, so responsible and sweet.

I started to drive away, Mom, but as I pulled out into the road,
the other car didn’t see me, Mom, and hit me like a load.
As I lay there on the pavement, Mom, I hear the policeman say,
the other guy is drunk, Mom, and now I’m the one who will pay.

I’m lying here dying, Mom. I wish you’d get here soon.
How could this happen to me, Mom? My life just burst like a balloon.
There is blood all around me, Mom, and most of it is mine.
I hear the medic say, Mom, I’ll die in a short time.

I just wanted to tell you, Mom, I swear I didn’t drink.
It was the others, Mom. The others didn’t think.
He was probably at the same party as I.
The only difference is, he drank and I will die.

Why do people drink, Mom? It can ruin your whole life.
I’m feeling sharp pains now. Pains just like a knife.
The guy who hit me is walking, Mom, and I don’t think it’s fair.
I’m lying here dying and all he can do is stare.

Tell my brother not to cry, Mom. Tell Daddy to be brave.
And when I go to heaven, Mom, put “Daddy’s Girl” on my grave
Someone should have told him, Mom, not to drink and drive.
If only they had told him, Mom, I would still be alive.

My breath is getting shorter, Mom. I’m becoming very scared.
Please don’t cry for me, Mom. When I needed you, you were always there.
I have one last question, Mom, before I say good bye.
I didn’t drink and drive, so why am I the one to die?

Je hebt tegenwoordig van die prachtige systemen, met surround boxen en een dvd speler. Daar kun je gelijk cd’s mee spelen, en er zit ook nog een tuner in. Meer hebben we tegenwoordig niet nodig.

Die dingen zijn er vanaf 1700 piek ofzo, die ik dan in de de Block folders. En dat kan oplopen tot 3000 piek. Die wil ik later hebben! denk ik dan. Want wat apparatuur betreft, moet ik wel het beste van het beste. Of iets wat daar dicht in de buurt zit.

Kom ik net thuis, zet de fiets in de schuur.. en dan kijk ik automatisch (blijkbaar, het was me nog niet eerder opgevallen) waar er nog licht brandt. De buurjongen, daar brandt nog licht.

En alles is open. Jezus, wat is dat nou? Die gozer heeft gewoon een film op zijn muur! Da’s machtig. Ik kan de ondertiteling zowat meelezen. DAT is pas een thuis bioscoop.

Dat wil ik later ook, dacht ik meteen.

Hopelijk verdien ik later veel, denk ik nu.

Jah .. euh .. inderdaad een lekker ding hoor. Ahum .. *kuch*.

Amstelveenseweg .. Het eind van de reis. Net als je begint in te dutten en dat kacheltje in de metro lekker warm vindt, moet je er alweer uit.

Er stappen scholieren uit. Ik denk een jaar of dertien. Die ga ik wakker maken! roept een jongen, en hij geeft een mep tegen het raam, waar een meisje met haar ogen dicht zit.

Ik kan er de humor wel van inzien, opzich. Vreemd is dat. Vroeger bleef ik liever uit de buurt van die bijdehandte kinderen in groepen. Het is een kind, natuurlijk, maar een jochie zoals ik, daar kijken ze heus niet tegenop hoor. Zeker niet als ze met hun tienen zijn, en ik alleen.

Maar gisteren liep ik gewoon dwars door de groep heen. Er waren er een paar achter me, een paar rechts van me, die ik aan het inhalen was, en een paar voor me, die linksaf sloegen.

En ik voelde me helemaal niet opgelaten. Ik liep daar gewoon rustig, als een of andere oude man, die dat allemaal al gehad heeft. Sjezus, word ik nu oud, of minder allert?

Het ging in ieder geval allemaal goed, en vandaag ook. Als je langzamer gaat lopen om die groep voor te laten gaan, ben je ook fout bezig vind ik. Dus ik loop zoals ik altijd loop, schenk ze geen aandacht, en ik word niet eens door ze opgemerkt.

Zie je wel. Het kan wel …

Wat is dat toch met vrouwen, dat geordende gedoe. Dat anti-jongens-kamer gedoe. Die paar spinnenragjes die er hangen die “vies” zijn. Puur natuur, zeg ik dan.

Eens in de zoveel tijd moet het er dan van komen: de boel moet opgeruimd. Minimaal tien keer kan dit weg? en zeker 15 keer NEE! als antwoord. Heel af en toe iets als Neee! … *ploink* .. okay, dat kan wel weg en dat is dan ook gelijk een soort consessie.

Ik heb er zo’n hekel aan. Zo’n verschrikkelijke hekel. Ik weet dat het af en toe moet gebeuren, maar wat mij betreft ligt die troep allemaal prima op zijn plaats. Bij de spullen die ik nodig heb, kan ik bij. Af en toe moeten andere spullen, die perfect uitgebalanseerd staan op weer andere spullen, even aan de kant. Maar ik weet in ieder geval waar ik het ongeveer kan vinden, en hoe ik de boel in balans hou.

Vrouwen hebben daar geen oog voor. Ga jij nou maar achter je computer zitten, dan ruim ik wel op … Klinkt goed. Klinkt als de ideale vrouw (en die heb ik ook, laat daar geen misverstand over bestaan!). Maar evenlater hoor je KLEBENG, en zie je je perfect uitgebalanseerde cd’s over de vloer vliegen. Ik noem maar een voorbeeld, het was vandaag gelukkig niet gebeurd.

Vandaag ja. Vandaag was zo’n opruimdag. Ik kan een tweepersoonsbed krijgen, maar dan moeten wat meubelen verplaatst worden hier in deze kamer. En mijn eigen, super lekkere bed, moet weg. Dat laatste, daar kan ik dan wel mee leven, er komt immers een ander bed voor terug. Dat verplaatsen van meubelen, is ook zo gebeurd. Ware het niet dat die meubelen vaak de ondergrond zijn, de stevige basis, van die perfect gebalanseerde spullen.

En dan moet je wel opruimen. En dan heb ik er een nog grotere hekel aan. Ben ik nog aan het nadenken waar die cd hoesjes heen zouden kunnen gaan, zodat je er nog wel makkelijk bij kunt, is zij alweer met het volgende bezig, en heeft ze ongemerkt spullen in dozen gedaan. En spullen in dozen, die vind je niet makkelijk meer terug, en daar kun je dus al helemaal niet meer makkelijk bij.

Inmiddels begin ik me er wel steeds meer bij neer te leggen hoor, dat wel. Een hoop ouwe troep moet ook gewoon weg, want eigenlijk kijk je er nooit meer naar. Het is een illusie te denken dat je dit later, over een jaar of 5, wel ineens gaat doen.

En als het dan toch moet gebeuren, dan ben ik blij dat ik zo’n vrouw heb. Okay, vriendin. Ik ben nog wat jong om een vrouw te hebben misschien. Maar ik denk dat ik haar hou, totdat het een vrouw is. Niet alleen omdat ze zo verschrikkelijk goed kan opruimen, maar ook omdat ze zo verschrikkelijk lief is, en samen met mij kan opruimen. En geloof me, dat is een hele kunst. Ik denk niet dat iemand anders dat kan.

Bedankt liefje.