Category: Weblog (Page 195 of 290)

In het donker op weg naar de trein, kwam ze even na het VOC torentje richting mij gelopen. Vlak voordat ze of voorbij was zei ze opgewekt -hoi!-. Razendsnel zocht mijn brein een naam bij de stem, en het gezicht dat ik nauwelijks gezien had. Binnen een seconde wist ik… Mikki! Havo 5, eerste poging.. Ongeveer zes jaar geleden. Hoi Mikki. Gelukkig zit het met het langer termijn geheugen nog wel goed.

Gek is dat. Hoe snel dat gaat.

Milla is hier op bezoek. Samen met haar moeder natuurlijk. En dat is de dochter van baas Marnix.

Ze staat nu, en kan lopen schijnt. Ze brabbelt ook, vertelt allerlei dingen, die wij niet eens verstaan. Hmpf.

Gek is dat. Ik kan me herrineren dat sommige mensen vroeger tegen mij zeien “ik ken jou nog van zoooo groot“. En dat ik dan dacht… wie ben jij?

En nu heb ik het zelf. Nu denk ik zelf, jeetje, wat ben jij groot geworden. Wat gaat dat snel!

En nu ben ik 38 als Milla 16 is, uitgaat, en dingen doet die pappa liever niet weet.

Als ze dan op visite komt, zeg ik … ik ken jou nog van zoooo groot.

Ja, nee, da’s handig. Lekker je cameraatje mee naar huis nemen, maar dan de cd met drivers op het werk laten liggen.

En die op internet te vinden zijn, die werken mooi niet.

Wat een nep zeg.

1 keer van de 10.. Doet ie het dus maar 10 keer. Hmm… Klinkt een beetje 10e achtig.. Benieuwd wie me dat gestuurd heeft :)

Werd ik ineens opgebeld. Ja, we gaan zo karten, wil je mee?

Tuurlijk wel. Ik heb ongeveer 2 keer in mijn leven gekart, maar waarom niet. Vond het wel leuk toen.

Dus naar het kartcentrum in Hoorn. 10e stelde voor om de camera mee te nemen. Goed plan, doe ik. En dat was maar goed ook. Want even later in de kroeg was het niveau weer ongekend laag.

Zo werd er van alles in de mond gestopt, vooral van Jeroen. Er werd shag gesnoven. Er werd een joint van een 10 euro biljet gemaakt. En er werd onderwezen hoe de anus werkt, met behulp van een bierviltje.

Zeer verstandig gingen we om een uur of twaalf naar huis. Jur en ik met de bus… Gans lopend. Dus nog even zijn straat in (we rijden er toch langs) om hem op te wachten.

Komt Cindy de London Cab uit… en of we nog even wat komen drinken. Zucht. Nou vooruit, nog eentje dan.

Eenmaal binnen gekomen was het (tap)bier op. Maar goed ook. Dus verstandig aan het bier.

Goed… de foto’s vind je dus >hier

De vriendin van collega Jasper belde met het verhaal dat er, in de rustige wijk Amstelveen, mensen op een motor langs kwamen rijden en iemand neer knalde.

Vlak voor de kinderopvang waar ze werkt.

Lees ik later op Fok dat het om Cor van Hout gaat. Lekker dan.

Leuk!

We zijn weer verhuisd. Volgens mij heb ik nog nooit langer dan 3 maanden op eenzelfde plek gezeten. Maar eigenlijk is dat wel weer gezellig ook. Steeds weer wat nieuws.

Minder prettig was het projectiel dat Paul op me af schoot. Ik had het moeten vangen, maar het ging nogal snel, en het was redelijk klein. Gelukkig ving mijn kopje koffie het.

Koffie all over the place.

Paul stond erbij en keek er naar. Kijk, daar aan de achterkant druipt het zo je computer in!

Hij had het veel te druk om te helpen. Constateren en kijken lukt wel, maar een doekje neerleggen zodat het niet de computer inloopt.. heee, dat moet je zelf maar doen hoor. Het was toch jouw koffie die er stond?

Ik ga maar even een verse koffie halen …

Hij is aanbetaald hoor. Dit type ongeveer, voor de nieuwsgierige mensen. Gewoon schaamteloos bij marktplaats.nl laten hosten…:

Dus nu nog effe zo’n lening regelen bij de ABN ofzo, en dan kunnen we hem ophalen. Fijn!

Driestemmig sterk brachten we gisteren een deel van het repetoire van Johnny Jordaan en André Hazes ter gehoren tijdens onze fietstoch naar huis.

Jurian, Jeroen en ik waren in opperbeste vorm en alle noten werden gemakkelijk en zuiver gezongen. Versterking was totaal overbodig geweest: het volume was prima zo.

Oh… voor de mensen die al sliepen: sorry.

DOE DAN OPEN! DOE OPEN!

Tingeling, deed de tram vrolijk, en hij begon vaart te maken. De deur ging aan de man’s neus voorbij.

ZAK!, riep hij de tram na. Hierna begon hij tegen de twee dames naast hem te roepen. Dit geloof je toch niet! Ongelofelijk.

Toen de tram uit het zicht verdween, wees de man naar de tram en zei op strenge toon Ik ga ze bellen!. Daarna beende hij weg, vermoedelijk naar het GVB kantoortje om daar zijn ongenoegen te uiten.

Ik grinnikte en nam nog een hap van mijn pizzabroodje.

Binnen tien minuten gaat er weer een tram.