Category: Weblog (Page 146 of 290)

Kijk, dat bedoel ik …

ROLAND m English, French
Pronounced: RO-land (English), ro-LAWN (French)

Means “famous land” from the Germanic elements hrod “fame” and land. Roland was a legendary French hero whose story is told in the epic ‘Chanson de Roland’, where he is a nephew of Charlemagne killed in battle with the Saracens.

Nog even, en dan zijn jullie verlost van de vervelende bus en GVB verhalen hoor. Vanmiddag gaat mijn motor naar de reparatiemannen. En dan maar hopen dat ze het redden voor mij budget.

De nieuwe achterband, ketting en tandwielen moet in ieder geval wel lukken voor dat geld. Misschien kan ik met dat lichtelijk lekkende cylinderding nog wel eventjes doorrijden.

We zullen het wel horen… ik verheug me er in ieder geval al weer op om te rijden. Zeker als ik nog eens een blik naar buiten neem. En het idee dat ik weer veilig in de bocht kan hangen. Dat je niet in je achterhoofd het idee hebt dat je elk moment kunt wegslippen.

Nu wil ik eigenlijk alleen nog een helm met zonnebril erin. Maarja, dat zal nog wel even duren.

De zaterdag begon al zwaar. Toen de deurbel ging, wist ik plotsklaps wie er al een paar keer gebeld had. Peter. Ik had afgesproken om te helpen bij het overzetten van gegevens van zijn oude pc naar de nieuwe.

Om 9:45 zou hij me ophalen. Da’s best vroeg, als je om 6:00 ineens stil staat bij het feit dat je morgen vroeg op moet.

Snel schoot ik in wat kleren, en tien minuten later zat ik niet zo fris en fruitig in de auto. Mijn geest was nog niet helemaal wakker.

Het overzetten ging best voorspoedig, en rond een uur of één was ik weer thuis. Om te voorkomen dat ik een kater zou krijgen, ben ik nog even in bed gekropen. Vanavond moest ik weer. Blokfeest in Utrecht.

En zo’n blokfeest is dus best gaaf! Om een uur of zeven begon ik aan de reis naar Utrecht. Eerst nog even langs het ouderlijk huis om mijn cowboy hoed op te halen. Op elke verdiepeing van het blok (vandaar blokfeest) was er een thema. Country, Science fiction en horror. Ik heb geen si-fi en horror dingen, dus dan maar country.

Toen ik aankwam in Utrecht, om een uur of tien, bleek dat er eerst een voordrink sessie, gecombineerd met Idols aan de gang was. Opzich wel goed, om even rustig te wennen aan de nieuwe avond van feesten en drank.

Bier was al op. Er was nog de keuze tussen witte en rode wijn, of vieux cola. Nu loopt het bij mij dikwijls slecht af als ik aan dranken begin die sterker dan 15% zijn. De ervaring leert dat de alcoholdeeltjes ineens allemaal tegelijkertijd aanvallen, en mijn hersenen verliezen vrijwel direct.

Bij bier gaat dat gelukkig heel gelijdelijk, zodat mijn hersenen langzaam kunnen wennen aan de indringers, en eigenlijk een soort vriendschap sluiten. Ze zitten elkaar niet zo in de weg, maar feesten gezamelijk lekker door.

Dus ik besloot te beginnen met wijn. Ondertussen keken we Idols. We hadden discussies over de performances, en we scheldden mensen uit, en sommige van ons gingen stemmen. Voor mij was dit denk ik de tweede keer dat ik Idols keek. En dan tel ik de eerste serie, met Jim enzo, ook gewoon mee.

Gelukkig keek niet iedereen, zodat ik ook nog gewoon met mensen kon kletsen, en dus vermaakte ik me wel.

Om een uur of twaalf was er geen druppel alcohol meer te vinden in het huis. Vloekend zochten we tervergeefs naar nog wat wijn. Niet te vinden. Dus dan maar naar het feest.

Het duurde even om de hele club te mobiliseren. Waardoor iemand de CD maar weer aanzette en begon te dansen. Ik hou er nooit zo van, dat wachten. Als ik mijn zinnen eenmaal op vertrekken heb gezet, dan moet dat allemaal niet te lang duren. Maargoed. Een minuut of 20 later gingen we dan eindelijk. Door de kou. Gelukkig was het niet ver.

De zeven euro entree vond ik geen probleem voor een avond feest. Geweldig. Ik wou dat ik student was geweest op deze manier. Men neme een zooitje kratten bier, iemand bij de ingang om entree te heffen, op elke afdeling wat muziek, en een boel, heleboel, studenten … en hoppeta. Een blokfeest.

Het was druk. Erg druk. Zo druk dat je lijf aan lijf stond. Zowel bij cowboy, sci-fi als horror. We begonnen beneden bij cowboy, maar daar gingen we al gauw weer weg. Hopende dat het op de andere verdiepingen beter toefen was.

Alles was druk. Maar nu we toch eenmaal boven waren, konden we hier net zo goed blijven. Achterin kregen we na verloop van tijd steeds meer ruimte. Toen we pal voor de box stonden, vonden we het nuttig om te weten hoe deze uitkon. Gelukkig zat er gewoon een aan- uitknopje op.

We hebben daar een hele tijd gestaan en gedronken. Iemand vond het nodig om telkens mijn hoed te pakken als ik langsliep. Ik weet nog steeds niet of ik dat nu grappig vond of niet. Opzich had ze niet de intentie om de hoed terug te geven, als ik hem niet zelf iedere keer terug pakte.

Nouja, het was evengoed gezellig.

We hebben tot laat gedanst. Op een bepaald moment had ik er echt genoeg van en wilde ik naar huis. Ik was best trots op mezelf. Het wil nog wel eens gebeuren dat ik zulke signalen van mijn lichaam negeer, en vrolijk doorga. Drinken kreng, dan gaat het vanzelf over, zoiets. Maar dit keer niet. Want de volgende dag zouden we naar de film. Een kater kon ik me niet veroorloven!

Dus ik ging naar huis, om een uur of zes. Er was al een delegatie eerder weg gegaan. Gek genoeg was deze delegatie nog wakker toen ik en Karin (die me even wegbracht, omdat ik geen sleutel had) aankwamen.

Er was ingebroken op de kamer van Jolanda. De kamer waar ik sliep die avond, en waar mijn spullen ook lagen. Mijn portomonaie en camera had ik gelukkig bij me. Tijdens het dansen stond ik er nog bij stil, zo’n portomonaie bij je hebben is niet echt handig als je toch niet meer hoeft te betalen. Een moment maakte ik me zorgen of ik niet gerold zou worden.

Mijn discman zat ook nog in mijn jas, bedacht ik me. Toch maar even checken of er niets van mij weg is. Gek genoeg hadden ze allerlei waardevolle dingen laten liggen. De discman van Jolanda, de discman van mij…

Er was geld weg, en portomonaies. En dan krijg je de ellende van blokkeren. Blokkeren van pinpassen, en blokkeren van credit cards. Bij de één ging dat vrij eenvoudig, maar de ander had zijn financiele dingen bij de Postbank geregeld.

Toen ik aankwam hadden ze daar al mee gebeld, geloof ik. Alleen je moet het nummer weten van de credit card, anders konden ze niets voor je doen. Dat leek me sterk. Nog eens bellen, ik wil een credit card blokkeren, maar hij is niet voor mij hoor, nee, we hebben geen papieren, ik ben op visite.

Ze begreep er niets van. Nog eens uitleggen van voren af aan. Nu begreep ze het. Vervelend dat er was ingebroken. Ja, vonden wij ook. Na veel gedoe werd alles dan toch geblokkeerd.

De politie was gebeld, en die zou komen om sporen onderzoek te doen. Het werd licht, en het werd vroeg. Ik had bedacht dat ik toch beter kon gaan slapen. De vermoeidheid sloeg genadeloos toe, en er was verder niets meer te regelen.

Ik werd wakker door allemaal geluiden om me heen. Toen ik weer een beetje Nederlands kon verstaan, begreep ik dat ik mijn bed uit moest. De politieman vroeg zich af hoe laat ik erin was gegaan. Kwart over acht, hoorde ik een ander zeggen.

Toen vond ik het tijd om me af te vragen hoe laat het nu dan was. Negen uur. Ah, vandaar.

Ben maar gaan douchen. Je moet toch wat. De deur van de douche ging lastig dicht, maar bij de tweede keer duwen viel hij toch in het slot. Toen zag ik dat er geen klink was aan de binnenkant van de douche. Die zal wel ergens liggen, dacht ik nog. Niet dus.

Geprobeert om met een handoek de deur open te maken. Er kwam geen beweging in het staafje ijzer. Eerst maar douchen. Misschien werd het allemaal wat helderder, en kon ik de klink dan wel vinden.

Maar ook na het douchen was de deur niet open te krijgen. Na een keer roepen kwam er gelukkig meteen iemand aan. Bij het vorige feestje waren er ook al mensen opgesloten. Was dus niet de enige. Ik voelde me al een stuk minder dom.

Het mannetje was weg, en het leek me verstandig om nog even een paar uurtjes bij te slapen. Anders weet ik wel hoe dat gaat. Dan maak je die kater mee als je wakker bent, en dat is nooit leuk. Bovendien is de káns op een kater ook nog eens veel groter.

Uiteindelijk heb ik langer dan verwacht geslapen. Tot een uur of drie geloof ik. Het doel dat we allemaal kwamen dit weekend was een beetje voorbij gestreefd. We gingen niet naar de film waarbij we figuranten rollen hebben gespeeld (Feestje!). Nouja… was ook niet zo heel erg.

Bovendien moesten de gedupeerden nog naar het politieburo om aangifte te doen.

Al met al een rottig einde van een feest. Maar het feest zelf was erg leuk, vond ik. De portomonaies zijn verderop bij een viaduct terug gevonden, met de pasjes er nog in allemaal. Wellicht valt de schade dus mee, en kunnen de pasjes gewoon weer geactiveerd worden.

Met een uur was ik weer terug in Amsterdam, waar ik en Mijke fijn een DVD hebben gekeken. En zo was ook dit weekend weer ten einde. Op naar het volgende.

Groeten uit prachtig Maaiveld. Waar ligt dat eigenlijk?

Wat gaaf! Wouter heeft precies het goede stukje gefilmd. Namelijk het stuk met het duet met Blof. Geweldig. Hoewel het geluid niet zo goed is. Maar als je erbij was, krijg je dat kippevel gewoon weer terug.

Ook nog een stapelje foto’s trouwens..

Mijn eerste open source publicatie achtig dingetje projectje op het web, hah! Nouja, het stelt weinig voor hoor, maar toch.

Waar het om gaat …

Ik heb nogal eens wat links, die ik telkens weer kwijt raak, omdat ik windows opnieuw installeer, en dat soort ongein. Bovendien, je favorieten staan lokaal. Als je ergens anders bent, ben je al die linkjes mooi kwijt!

Nou, toen collega marnix bedacht dat dit wel op een bookmarnix pagina kon, leek me dat ook wel handig voor mezelf. Maar, misschien ook wel voor u.

Wat doet het?

Gewoon. Een pagina tonen, met drie kolommen. En in die kolommen staan dan een aantal categorie-en, die je zelf gemaakt hebt overigens. Alle vrijheid, wat dat betreft.

In die categorie-en staan dan weer linkjes die je ooit gevonden hebt, en zo handig vindt, dat je ze wilt bewaren.

Om ruimte te besparen kun je categorie-en die je weinig gebruikt gewoon dichtklappen. En dat onthoud ie dan allemaal (met van die cookies), zodat de volgende keer dat je naar de pagina gaat, dezelfde categorie-en weer open of dicht zijn geklapt. Is dat niet fijn?

En als je die pagina dan als startpagina neemt, zoals ik ook doe, dan heb je dus altijd fijn je linkjes bij de hand, en hoef je bovendien niet meer te typen ook.

Bovendien kun je ook even snel wat in google, google groups, of php.net zoeken. Die vakjes zitten er ook alvast bij, bovenaan. Mocht U nou altijd ilse gebruiken, dan heeft U pech. Stap maar over. Hah!

Is dat niet moeilijk?

Nee hoor. Zowel het installeren als het gebruiken heb ik zo simpel mogelijk gehouden. Vind ik. Maarja, aan de andere kant, het is wel mijn eerste keer dat ik zoiets openbaar maak, zeg maar. Dus wie weet snapt U er de ballen van.

Nouja. Dan kunt U mij mailen hoor. Geen probleem.

Okay. Maar waar vind ik dat ding dan?

Ohjah, dat is natuurlijk ook wel handig om te weten. Welnu, er komen ooit nog wat andere projectjes aan ook denk ik, en die verzamel ik allemaal op rolandow.net. Dus, daar staat dit bookmarx ding ook.

Kijk maar!

Toen ik nog bij Woedend! zat, kregen we op een bepaald moment een collega. Een spanjaard. Altijd vrolijk en/of aanwezig, en op geweldige tijden gillend om bier.

Maar vandaag niet.

Vandaag kan hij zich niet concentreren. En gisternacht kon hij niet stoppen met huilen. Logisch, als het om je eigen land gaat.

Dus, het minste wat ik kon doen, is jullie even attent maken op zijn bijdrage aan deze hele situatie.

This page is dedicated to the memory of all those that have died on the 11-M terrorist attack. To the memory of all those that have died on so many other terrorist attacks. In support of those that fight for freedom, for democracy and for the right to live. For all of you and to all of you.

(klik)

Zoals ik al eerder schreef, is het hier traditie om te zingen als iemand jarig is. Een dag daarvoor ongeveer gaat er een kaart door het hele bedrijf waarop iedereen zijn felicitaties zet.

Net kwam er dus weer iemand met twee kaarten. Of ik daar m’n naam effe op wilde zetten, en die van Pim ook gelijk maar. Pim zit niet op zijn plaats, namelijk.

Nu heb ik het origineel zijn allang opgegeven. Hoeveel variaties op Van Harte en Gefeliciteerd kun je nou bedenken? Bovendien probeert iedereen iets leuks op de kaart te zetten, denk ik.

Dus hou ik het altijd maar simpelweg bij Gefeliciteerd.

Zo ook dit keer. In no-time krabbel ik de gelukswens op de kaart. Waarop ik hoor “ehh… het is voor een zieke hoor”.

Oh.

Shit.

“Als je niet genoeg hebt geslapen .. als je chagerijnig bent, dan moet je gewoon in bed blijven liggen!” riep ze met een Surinaams accent. Ze was ook Surinaams.

Ze was gaan zitten op de stoel, helemaal voor in de bus. De stoel die een kwartslag gedraaid is, waardoor je niet voor of achteruit gaat, maar eigenlijk opzij.

Naast me zat de vrouw die ik al bij de bushalte had zien staan. Na nog wat heen en weer gemopper had deze moraalridder er kennelijk genoeg van. Ge-ergerd draaide ze zich naar de Surinaamse vrouw en vroeg of we het wel een beetje gezellig konden houden.

Ja, gezellig, het is altijd zo gezellig in de bus. Jammer als ik straks weer op de motor moest.

De Surinaamse mevrouw verdedigde zich, terecht naar mijn mening. De chauffeur had (veel) te veel gestempeld, maar wilde niet corrigeren. Haar kaart was nu in ene helemaal vol.

Terecht dat je dan boos wordt natuurlijk. Dus waar bemoeide mijn buurvrouw zich eigenlijk mee? vroeg ik me af. Zo nu en dan werd het gesprek tussen mijn buurvrouw en de Surinaamse vrouw nog uitgebreid met nieuwe argumenten. Mijn buurvrouw was blij dat ze nu wel weer rustig was, zei ze. Pffff…

Eenmaal uitgestapt schreef de Surinaamse vrouw het nummer op van de bus. Waarschijnlijk ging ze een aanklacht indienen, ofzoiets. Hoewel dat dus totaal geen nut heeft, heb ik al mogen ervaren.

Nouja, moraal van dit verhaal is dat ik het best irritant vind als mensen zich met andere mensen gaan bemoeien. Zeker in een overvolle stadsbus in Amsterdam. Kom op zeg, dit is geen dorp waar iedereen elkaar kent. Bemoei je met je eigen zaken.

Bovendien zijn het allemaal hufters bij de GVB. Nouja, 90% dan. Dus hoe kun je nou tegen die vrouw zeggen dat ze het gezellig moet houden. Tssk. Dom wicht.

Wilde nog zeggen, waar bemoei je je mee buurvrouw? Maarja, dan was ik zelf net zo erg. In mijn hoofd was ik al naar de buschauffeur gelopen om te zeggen dat hij godverdee die stempel ongedaan moest maken, en dat hij eerst maar eens op tijd moest komen voordat hij tekeer gaat tegen z’n klanten. En dat als hij de stempel niet zou geven, ik op strenge toon zou zeggen, “Goed, wat is je naam mannetje? Dan zullen we hier eens werk van gaan maken”.

En dat de chauffeur dan zegt “gaat je niets aan!” ofzoiets. En dat ik dan tegen z’n deur trap, waardoor de chauffeur schrikt, onder de indruk is, en direct z’n naam geeft. En dan breekt ie, als het ware. Sorry sorry, en okay, ik zal die stempel wel weghalen.

Nee mannetje, nu is het te laat. Je gaat voor de bijl!

Toen we bij Centraal waren stapte ik zwijgend, zoals ik de hele reis had gedaan, uit.

Held op sokken.