Mijn voornemen klopt al niet helemaal meer huh? Gisteren alweer de bushokjes blues vergeten. Nouja, laat het dan maar een onregelmatig geupdate column worden. Weet ik het.

Anywayz. Vandaag zat er 1 vrouw bij het bushokje, die ik niet kon. Komt dus niet uit de wijk denk ik. Ze had een blauwe sjaal. Niet zo’n sjaal die tegen de kou is, nee gewoon een sier sjaal.

Ze riep wel erg vrolijk en duidelijk goedemorgen, dus dat was opzich wel positief. Ook wist ze niet zeker of de bus die voor onze neus stopte wel naar het station ging. Ik wist haar te verzekeren van wel. Is mn goede daad ook weer verricht.

Verder zat ik in de trein tegenover een meisje met een Hella Hansen jas. Nou vind ik mensen met zulke jassen (net als Gaastra jassen) al gauw op zeilmensen lijken. Niks mis mee natuurlijk, maar nu zijn wij van de motorboot club. En op de een of andere manier is dat water en vuur.

We hebben een keer in een have gelegen, waar het erg druk was. Dus dan moet je dubbel liggen. Gaan er mensen aan jouw boot aanleggen enzow.

‘s Morgens werden we wakker, en mijn stiefvader heeft letterlijk over de railing gehangen en GOEDEMORGEN! geroepen. Ze veroerde zich niet, en deden net alsof ze niets hoorden. En zo gaat het dus 9 van de 10 keer met die zeilers.

En zo groeit bij ons ook een soort vooroordeel over zeilers. En zo zal het wel altijd water en vuur blijven. Waarom dat toch moet, begrijp ik nog steeds niet. Misschien dat een lezende zeiler me het eens kan vertellen.

Maargoed. Ze haalde een boekje naar boven over de wet over vuurwapens. En later oordopjes… ze zat dus op de politieschool, concludeerde ik. En vandaag gaat ze vast en zeker de schietbaan op. Spannend hoor…