Ze was lang, erg lang. En lang is bij meisjes (of jonge vrouwen, hoe je het ook noemt rond de 22) al gauw mooi. Dus misschien was dit een mooi meisje.

Via mijn inmiddels zelf aangemete technieken wist ik een plekje te veroveren precies voor de deur van de trein. Dat heeft als voordeel dat je als eerste, of tweede kunt instappen als iedereen klaar is met uitstappen. En dan heb je dus zeker een zitplaatsje.

Als eerste stapte ik in, en liep ik de trap op, naar het bovenste treincoupe, zoals altijd. Ik weet niet waarom, maar ik zie liever wat meer van de weilanden, dan de dichtbijheid van het spoor.

Het lange meisje was aan de andere kant van de coupe ingestapt, en kwam nu naar me toe gelopen. Ik was ondertussen de coupe’s aan het afspeuren. Waren er nog interessant mensen om bij te gaan zitten? Kijk daar, een leeg zit-vierkant!

Gauw daarheen. Het lange meisje kwam dichterbij, en ja hoor, ze ging tegenover me zitten. Ze was wel lang, maar toch niet zo heel erg mooi. Ook niet lelijk, maar ik zou er zo op het eerste gezicht nooit wat mee beginnen :-).

Ik lees mijn krant. De conducteur komt. Iedereen pakt meestal ver van te voren zijn kaartje, om het controleer proces wat te versnellen. Zij doet niks. Misschien heeft ze het niet door, dacht ik. Ik pak mijn portomonaie waar mijn OV in zit. Nog steeds doet ze niets.

De conducteur komt nu naar ons. Hij ziet mijn OV, en het lange meisje kijkt de conducteur vragend aan. Dan zegt ze “ik heb geen kaartje”, haast alsof dit de schuld van de conducteur is. Zo van, als jij niet kwam controleren, had ik ook geen kaartje nodig, pannekoek!

Heb je dan legitimatie bij je? Nee? Geld? Nee? Iets anders om je te legitimeren? Ook al niet? Je gaat dus van huis zonder geld, bankpas, treinkaartje, enz. enz.

Sja, het was of nog later komen, of zonder al deze dingen van huis gaan. In ieder geval zonder treinkaartje dus.

Ze moest alles maar eerlijk vertellen dan. De achternaam verstond hij tot twee keer niet, waarop de geirriteerd haar naam vertelde. Haar “voornaam of voornamen” luidde Danielle. Nu weet ze tenminste zeker dat het over haar gaat ;-).

Danielle was net verhuisd, en ze wist dus wel haar straatnaam en huisnummer, maar geen postcode. De woonplaats wilde ook nog wel lukken, dat was inderdaad Hoorn, verzekerde ze de conducteur. Hij begon (terecht imho) te twijfelen aan haar betrouwbaarheid. Hij wees haar erop dat hij het adres ging controleren, en dat het maar beter kon kloppen.

Blijkbaar klopte het, want hij overhandigde de bon, en vertelde dat ze een acceptgiro zou krijgen die ze binnen een bepaalde tijd werd verzocht te betalen.

Naar mijn idee best een aardige controleur, dat bleek ook wel weer bij het enthousiasme toen hij omroep waar we nu eigenlijk waren, en waar deze trein heen ging. Alsof het de nieuwste roddel op de radio was.

Danielle was echter de hele tijd geirriteerd. Kom op zeg, die man kan er ook niks aan doen dat je je verslapen hebt, denk ik dan. De NS is klote, maar dat vinden de meeste conducteurs zelf ook wel denk ik.

Bovendien heb ik afgelopen vrijdagnacht gewoon gratis gereden, ook zonder kaartje :-).