Ik kwam vanochtend een oude bekende tegen, die ik nog kon van mijn Digi tijd. Hij kwam mij niet tegen, dus dat is zo’n puur geval van eenzijdige herkenning.

Hij was magazijnmedewerker bij DIGI, en een beetje vreemd. Een beetje eng zelfs. Het heeft mij, en mijn collega’s, een hele tijd geduurd om de moed bij elkaar te rapen om te vragen hoe dat nou toch kwam.

Wat was het geval: hij had geen haar. Nou en? Er zijn wel meer kale mensen op de wereld, dat is toch helemaal niet zo gek?

Nee, en in de eerste instantie dacht je ook .. er is wat geks, maar WAT eigenlijk? Het gekke was dus: hij had *nergens* haar. Ook niet op zijn wenkbrauwen, gewoon helemaal nergens.

En dat ziet er best engh uit, in het begin. Misschien heeft ie wel een enghe ziekte! En inderdaad, dat had hij ook. Niet eng in de zin van besmettelijk ofzo, of dat hij eigen serie moordenaar was door dit uiterlijk, nee .. een beetje eng door het verhaal wat er achterstak.

Het was een hele aardige jongen namelijk. Zei altijd vrolijk gedag enzo, dus niks aan het handje eigenlijk. Tot hij op een dag bij ons in het kantoortje kwam, en ik het gewoon maar vroeg. En toen kwam het verhaal dat hij van de een op andere dag gewoon begon uit te vallen, toen hij 16 was ofzo. Zijn haar viel zomaar uit. En volgende de doktoren valt er niets aan te doen, en kan het zomaar weer terug komen.

Nouja, die zag ik dus in de trein. En hij werd gebeld, en ik begreep dat het zijn vriendin was (die noem je schatje, toch?). En ik begreep ook dat hij inmiddels een kind had (zeg eens hallo tegen pappa).

Toch altijd weer grappig, oude bekenden.