3:04. Dat weet ik, want ik kijk op de klok. Er zit namelijk een irritante toeter in mijn hoofd. In het begin denk je doorslapen Roland, dat gaat vanzelf weer weg, doorslapen maar … Als het dan na een seconde of 20 nog niet weg is, begin je langzaam terug te keren naar de wakkere wereld.

En dan kijk je op de klok. Om te kijken of het misschien een wekker is, of een andere logische verklaring. Logische verklaringen hangen vaak samen met de tijd. Het is bijvoorbeeld logisch als je licht gaat zien als het 8:00 is ofzo. Echter zou dit niet logisch zijn om 3:04.

Die toeter blijkt niet in m’n hoofd te zitten, maar komt van buiten. Van beneden hoor ik gestommel, bij broertje is ook wakker. Nouja, afwachten maar, misschien gaat het verdomde ding vanzelf uit.

Een minuut of 5 later gaat mijn broertje op onderzoek uit. Ik ga naar mijn raam om te kijken of hij het inderdaad is. En daar loopt hij inderdaad, met ontbloot bovenlichaam door de stromende regen. Hevig vloekend. Dat hoor ik niet, maar dat weet ik wel.

Ik ga ook maar eens naar beneden om mijn broertje bij te staan in het gevecht tegen het AA (Auto Alarm). Tegen de tijd dat ik beneden ben, is hij al weer terug en weet hij welke auto er staat te loeien. Hij is al aan het bellen met de politie.

Erg geïrriteerd vertelt hij wat er aan de hand is, en dat hij anders zelf de auto wel openbreekt. Dat is niet erg verstandig volgens de politie. Mijn broertje vindt van wel, want hij moet er om 6:15 weer uit. Ik ben het met hem eens, het zou een effectieve oplossing kunnen zijn.

Ik ga naar boven om mijn scanner aan te zetten om te kijken of de politie al actie gaat ondernemen. Ondertussen kijk ik door mijn raam en zie ik andere mensen naar buiten komen. Inmiddels zijn er al 3 of 4 huizen wakker, ons meegeteld.

Buiten is het inmiddels veel gezelliger, ondanks de stromende regen. Dus ik ga naar buiten. Sensatie ten top! De anders zo irritante buurjongen, omdat hij om 5:00 in de nacht rustig een half uurtje Danny de Munk opzet, is nu ineens lotgenoot, en dat schept een band. We moeten dit samen zien op te lossen.

Hij heeft een grote ijzeren staaf bij zich. Ik denk een vlaggenstok of zoiets. Daarmee begint hij te motorkap open te wrikken, maar dit wil niet erg lukken. Raampie inslaan? vraagt ie aan mij. Ik denk niet dat het alarm daarmee stopt .. vertel ik hem. Nee, maar dan kan ik wel de motorkap opendoen. Goed argument. Buiten het feit dat deze aso het gewoon verdient om minstens 1 raampje ingetikt te hebben, is dit ook gewoon een oplossing. Motorkap open, draden los, en de rust zal wederkeren.

Net op het moment dat we overtuigd zijn van de juistheid van deze optie, zien we koplampen. De politie staat aan het eind van de straat, het verkeerde eind wel te verstaan. Na enige tijd van bedenking komen ze toch onze kant oprijden, en terwijl hij langzaam voorbij me rijdt vraagt hij welke auto is het?

Ze rijden er heen. Geven een duwtje tegen de auto, en controleren of alle deuren echt op slot zitten. Inmiddels hebben ze ook achterhaald van wie de auto is.

Het blijkt de buurman te zijn die pal tegenover ons woont, die hier overigens pas sinds een paar weken woont. Die zijn natuurlijk niet thuis zeg ik tegen de agenten. Als diegene thuis zou zijn, had hij het toch wel gehoord? Net als dat je extra oplettend bent als jouw melodietje van je mobiele telefoon afgaat. Zo lijkt mij dat met een auto alarm ook.

Ze bellen aan, en verdomd, ze krijgen gehoor! De mafkees is er gewoon doorheen geslapen. Iedereen is wakker, behalve de eigenaar zelf. Zeer effectief dus, zo’n auto alarm.

Bij deze nodig ik het dievengilde uit om een witte Ford Escort te komen stelen. De eigenaar heeft het toch niet door. Dat alarm zit er alleen op voor de sier, en om buurtgenoten er op de attanderen dat zijn auto gejat wordt, of dat een dronken kat er tegenaan gelopen is zoals mijn broertje opperde. Leek mij onwaarschijnlijk.

Dat kan niet, katten drinken niet zei ik zeer verzekerd van mijn zaak. Jawel, water! zei hij vrolijk terug. Hij was de enige die niet vroeg op moest (ookal wat hij dat wel). Duidelijk: hier valt geen zinnig gesprek mee te voeren.

Dan wordt het tijd om te vertrekken naar mijn stage. Wat een nacht, wat een verhaal.